|
Κάποτε ο μακαρίτης ο Μένιος Κουτσόγιωργας είχε αναπτύξει τη θεωρία της σύγκρουσης του φωτός με το σκότος. Και εγώ είχα αναφερθεί πρόσφατα σε ένα ανατριχιαστικό για την ακρίβειά του ποίημα του Μπρεχτ, γραμμένο το 1938, για την εμφάνιση του παλιού ως νέου, το οποίο όμως είναι επικίνδυνα αυταρχικό και επιβάλλει μια ολοκληρωτική αντίληψη. Στην πραγματικότητα, η επίθεση στο παλιό είναι επίθεση στο άλλο, στο διαφορετικό, στην πολυφωνία και στον πλουραλισμό. Μόλις ξύσεις λίγο τη επιφάνεια του δήθεν προοδευτικού ριζοσπαστισμού, του παλαιότερα αντιμνημονιακού και τώρα νεομνημονιακού λόγου του κ. Τσίπρα, από κάτω βρίσκεις τα κλασικά μοτίβα του σταλινισμού.
 Ο κ. Τσίπρας έχει γίνει πολύ πιο ωμός και επικίνδυνος, διότι η συνύπαρξη με τον κ. Λαφαζάνη και τις σημερινές δυνάμεις της Λαϊκής Ενότητας δημιουργούσε ένα αμάλγαμα όπου θα μπορούσε να πει κανείς ότι υπήρχαν – έστω προσχηματικά – και ορισμένες ριζοσπαστικές αναφορές και αξίες. Τώρα δεν υπάρχει ούτε αυτό. Η μόνη συγκολλητική ουσία του εναπομείναντος ΣΥΡΙΖΑ είναι η διεκδίκηση και η άσκηση της εξουσίας. Και φυσικά, επειδή αυτό συνιστά μια δραματική επιβεβαίωση όσων έλεγα στις κοινοβουλευτικές μάχες του τελευταίου επταμήνου, αλλά και στη μάχη της διαπραγμάτευσης και της διαχείρισης της κρίσης τα τελευταία πέντε χρόνια, τους ενοχλεί πάρα πολύ η υπενθύμιση του λόγου μου και η παρουσία μου αυτή καθαυτή.
Ο κ. Τσίπρας ξαναδημιουργεί ζήτημα πολικής αστάθειας και αβεβαιότητας που υπονομεύει την οικονομία, ενώ ξέρει ότι η πρώτη προϋπόθεση οικονομικής ανάταξης είναι να υπάρχει πολιτική σταθερότητα.
Αν ο κ. Τσίπρας θέλει να επικαλείται πιστοποιητικά νομιμοφροσύνης και καλής διαγωγής των ευρωπαίων εταίρων ή του ΔΝΤ, μπορεί να το κάνει. Βεβαίως, είναι μια καρικατούρα του ριζοσπαστικού εαυτού του η επίκληση αυτών των πιστοποιητικών. Σημασία όμως έχει πώς αντιλαμβανόμαστε εμείς τη δική μας πορεία και το δικό μας εθνικό συμφέρον που επιβάλλει τη συμμετοχή και του ΣΥΡΙΖΑ στην ευθύνη της επόμενης περιόδου. Το ίδιο φυσικά ισχύει και για τη ΝΔ, αν ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πρώτος. Αυτή τη στιγμή, ο μόνος τρόπος για να επιβάλει αυτή τη λύση ο ελληνικός λαός είναι να ενισχύσει τη συμπαράταξη ΠαΣοΚ – ΔΗΜΑΡ, ώστε να μπορεί να ασκηθεί αποτελεσματική πίεση, προκειμένου να διαμορφωθεί το σχήμα της ευρύτατης συνεργασίας. Η τυχόν εμπλοκή δημιουργείται λόγω της διατήρησης του μπόνους των 50 εδρών. Το ΠαΣοΚ κατέθεσε πρόταση νόμου για την κατάργησή του, αλλά η ΝΔ και ο ΣΥΡΙΖΑ θέλησαν να διατηρήσουν τα ίχνη ενός δικομματισμού, σε μεγάλο βαθμό τεχνητού.
Αν τα κόμματα που κυβέρνησαν στη Μεταπολίτευση εκφράζουν το παλιό, αυτοί που φαντασιώνονται την εποχή του Εμφυλίου ή του μετεμφυλιακού κράτους εκφράζουν το παμπάλαιο.
|