Η ελληνική οικονομία στο πλαίσιο της ταχύρυθμης υλοποίησης του τρίτου μνημονίου και της προετοιμασίας του νέου, που θα έλθει με τη μορφή του μεσοπρόθεσμου, βιώνει τις δομικές εκείνες αλλαγές, που μετά το ασφαλιστικό και το φορολογικό την καθηλώνουν περαιτέρω στη μόνιμη καθυστέρηση σε σχέση με τις υπόλοιπες αναπτυγμένες οικονομίες. Την ισοπέδωση της μικρομεσαίας αυτοαπασχόλησης, της ιδιωτικής μισθωτής εργασίας και της μικρομεσαίας ιδιοκτησίας ακολουθούν οι επανακρατικοποιήσεις των κρατικών υποδομών και μονοπωλιακών δημοσίων επιχειρήσεων υπέρ ξένων κρατών.
Η μετα-σοβιετική διάλυση των οικονομιών των κρατών του λεγόμενου Ανατολικού Μπλοκ επεβλήθη ως δήθεν αναγκαίος εκσυγχρονισμός. Στην πραγματικότητα επρόκειτο για τη μεγάλη λεηλασία που -όχι τυχαία- γέννησε ισχυρότατες μαφίες. Επιχειρήσεις με παραγωγικές δυνατότητες απαξιώνονταν συνειδητά, ώστε κατόπιν ως προβληματικές να πουληθούν για λίγα δολάρια. Ήταν, όπως αποδείχτηκε, ο άλλος τρόπος για να διαλυθεί μια εθνική οικονομία ως τέτοια, προκειμένου η ντόπια παρασιτική ολιγαρχία και οι ξένοι πάτρωνές της να διασφαλίσουν εγγυημένα κέρδη. Η πορεία αυτή δεν οδήγησε μόνο στη διάλυση ενός κράτους και μιας οικονομίας αλλά και σε μια τρομακτική κοινωνική καταστροφή.