τράπεζες : ακόμα χειρότερα, αλλά και νέο σκηνικό !…
——————————————————————————————————
1. Οι νέες »ελληνικές» τράπεζες.
Ο επερχόμενος αφελληνισμός σε επίπεδο Διοικήσεων και στελεχών των Τραπεζών είναι συνέπεια του αφελληνισμού σε επίπεδο μετόχων που προκλήθηκε από τη στρατηγική της κυβέρνησης, ιδιαίτερα κατά την πρώτη περίοδο. 
Η εξέλιξη είναι γνωστή : (α). Κατά την πρώτη περίοδο, λόγω της αδιέξοδης και υψηλού ρίσκου ασυνάρτητης στρατηγικής , αποσύρθηκαν καταθέσεις 40 δις € και η απώλεια των 40 δις € των ανακεφαλαιοποιήσεων που είχαν προηγηθεί επειδή είχαν χρεωθεί στο ελληνικό Δημόσιο έπρεπε (και οφείλουν) να πληρωθούν από τους έλληνες φορολογούμενους, ενώ ταυτόχρονα η αφαίμαξη των Ελλήνων πολιτών και των επιχειρήσεων οδήγησε στο τέλος της ίδιας περιόδου στην αύξηση των κόκκινων δανείων στο 45%. (β). Η ανάγκη που λόγω αυτών παρουσιάσθηκε για νέα ανακεφαλαιοποίηση έγινε με ιδιωτικά κεφάλαια του εξωτερικού, με τη θεαματική απαξίωση της μετοχικής σύνθεσης των Τραπεζών και με τους κανόνες που δέχθηκε η κυβέρνηση για τη διαχείριση του τραπεζικού συστήματος στα πλαίσια του τρίτου Μνημονίου. (γ). Τα capital controls , επιφέροντας νέα ασφυξία στην πραγματική οικονομία, δεν ήταν παρά ένα σύμπτωμα αυτής της εξέλιξης που επεδίωξε κατασταλτικά να διατηρήσει ό,τι απέμεινα από τράπεζες…
Η αποχώρηση Σάλλα από την προεδρία της μεγαλύτερης τράπεζας, της Τράπεζας Πειραιώς, είναι συνέπεια αυτών των καταστάσεων, ανοίγει τον κύκλο των διοικητικών αλλαγών στις κορυφές των Τραπεζών, εντείνοντας την αβεβαιότητα, βυθίζοντας ακόμα περισσότερο τις μετοχές των Τραπεζών που χάνουν περισσότερο από το 30% της ήδη θεαματικά απαξιωμένης τιμής τους, κι όλα αυτά, σ΄ ένα εύθραυστο ευρωπαϊκό τραπεζικό περιβάλλον μετά τις πρόσφατες αξιολογήσεις και την κορύφωση της τραπεζικής κρίσης στην Ιταλία !
Με την Τράπεζα Πειραιώς να διοικείται από προσωρινή Πρόεδρο και μεταβατικό Δ/ντα Σύμβουλο, είναι προφανές, και παρά τις ενθαρρυντικές δηλώσεις Σάλλα, ότι η αποχώρησή του ούτε απόλυτα ελεγχόμενη από τον ίδιο ήταν, ούτε σε σωστό χρόνο πραγματοποιήθηκε, προκαλώντας τη μέγιστη απορία η πλήρης απουσία της κυβέρνησης απ΄ όλο αυτό το σκηνικό και τις μοιραίες εξελίξεις για το οποίο η ίδια έχει τεράστιο και βαρύ μερίδιο ευθύνης. Η Εθνική, που ακολουθεί, με την επιμονή από SSM για την αντικατάσταση της κα. Κατσέλη και την αβεβαιότητα παραμονής του σημερινού της Δ/ντος Συμβούλου (κ. Φραγκιαδάκη), αλλά και οι άλλες (Alpha και Εurobank) συνθέτουν ένα βαρύ σκηνικό στο οποίο κανείς δεν γνωρίζει, – ενώ, η κυβέρνηση αδρανεί και απουσιάζει-, τί έρχεται, προς τα που θα κινηθούν και ποιοί αναλαμβάνουν το πηδάλιο…
2. Τα τρία (3) βέβαια πράγματα.
1ο. Η σκληρή, »αιματηρή» διαχείριση των κόκκινων δανείων, με θεαματική, μοναδική σε έκταση και ύψος αξιών, καθ΄όλη την περίοδο των τελευταίων 50 ετών μετακίνηση ακίνητης περιουσίας από Έλληνες πολίτες και ελληνικά νομικά πρόσωπα σε νέους ιδιοκτήτες στην πλειοψηφία τους ισχυρούς ξένους, αλλά και έλληνες. Οι περιουσίες που θα χαθούν, – ακόμα και πρώτες κατοικίες -, θα συνιστούν ένα βαρύτατο χτύπημα σε ελληνικές οικογένειες χαμηλής και κατώτερης οικονομικής δύναμης, που ανάλογο δεν θα έχει συμβεί στην μεταπολεμική περίοδο της χώρας ! Η κυβέρνηση φέρει, στο σημείο αυτό τεράστια ευθύνη, ιστορικών διαστάσεων και θα καταγραφεί όχι απλώς σαν κυβέρνηση »ψεύδους και αυταπάτης», αλλά σαν κυβέρνηση »καταστροφής της κατοικίας των Ελλήνων». Δεν είναι τυχαίο, ότι ενώ βρίσκονται σε πλήρη εξέλιξη οι συζητήσεις -συμφωνίες των Τραπεζών με την εξαιρετικά επιθετική σε τέτοια θέματα αμερικανική ΚΚR (και της Alpha, και της Εurobank, και της Πειραιώς μετά την αποχώρηση Σάλλα), – και παρά την προ μηνών ανέξοδη ρητορική των υπουργών της για »κόκκινες γραμμές» στα κόκκινα δάνεια -, καμία πρωτοβουλία δεν έχει αναλάβει, και κανένα ουσιαστικό ενδιαφέρον δεν επιδεικνύει. Οι δήθεν »μεγάλες πρωτοβουλίες» για την απλή αναλογική και τον διάλογο για την αναθεώρηση του Συντάγματος θα αναδείξουνε τις πραγματικές κυβερνητικές σκοπιμότητες για συγκάλυψη – απόκρυψη του οικονομικά και κοινωνικά μείζονος, και, πάντως, θα βουλιάξουν στην οργή και στο θρήνο των ξεσπιτωμένων, των εσωτερικών νεο-προσφύγων και των άκληρων όχι μόνο αυτά τα κατασκευάσματα δημοκρατικής ευαισθησίας, αλλά και η ίδια η κυβέρνηση…
2ο. Το νέο ηγετικό τραπεζικό δυναμικό, προερχόμενο από τις επιλογές των νέων μετόχων (εξωελληνικών funds, εθισμένων ως επί το πλείστον στο γρήγορα και υψηλό κέρδος) και υπεύθυνο για τις πράξεις του απέναντι σ΄ αυτούς και στο SSM, χωρίς την εμπειρία των ελλήνων (τραπεζικών στελεχών και ελλήνων επιχειρηματιών) που θα υποστούν έξωση από τις σημερινές ηγετικές τους θέσεις, με ελλείμματα γνώσης της ελληνικής γραφειοκρατίας και διοίκησης, με άδηλα πλάνα και άγνωστους σκοπούς για τις ελληνικές επιχειρήσεις και την ελληνική οικονομία, την ανταγωνιστικότητά τους και την ανάπτυξή τους, δεν μπορεί, – παρά τις θριαμβολογίες των νεοφιλελευθέρων για »καθαρές και νέες λύσεις» της τραπεζικής αγοράς απέναντι στα παλιά κατεστημένα -, να έχουν την απαραίτητη εκείνη εικόνα της ελληνικής οικονομίας και των επιχειρήσεων, ούτε την πραγματική διάθεση και αποτελεσματική στρατηγική κυρίως για την παραγωγική, αναπτυξιακή της επανεκκίνηση. Δίπλα στα νέα »λουκέτα» λόγω φορολογικής ασφυξίας από την ασκούμενη φορολογική πολιτική που στα χρόνια των Μνημονίων αύξησε του φόρους κατά +700% (!) , θα προστεθούν κι εκείνα λόγω τραπεζικού στραγγαλισμού και της νέας γενιάς κόκκινων (μη εξυπηρετούμενων) δανείων…
3ο. Έχουμε κατ΄ επανάληψη ζητήσει από την Τράπεζα της Ελλάδος, από την Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς, από την κυβέρνηση να γνωστοποιηθεί δημόσια, όπως είναι υποχρέωσή τους, η νέα μετοχική -κεφαλαιακή σύνθεση των Τραπεζών, μετά την τελευταία ανακεφαλαιοποίηση με την οποία συντελέσθηκε η ριζική αλλαγή στα χαρτοφυλάκια τους. Ματαίως… Και, τούτο, γιατί θα μπορούσαμε έτσι να αποκρυπτογραφήσουμε στοιχεία μελλοντικών κινήσεων κια επιλογών, αφού στο παιχνίδι αυτό κύριοι παίκτες είναι : οι νέοι μέτοχοι και ο SSM (με επικεφαλής την Γαλλίδα D.Νouy). Αν ο Γ. Στουρνάρας αναδεικνύεται σε ισχυρό παράγοντα δεν είναι γιατί συμμετέχει σε δείπνα με τον Πάγκαλο (!!), ο οποίος, μάλιστα, τον προκαλεί ζητώντας τον να αποφασίσει μεταξύ υπαλλήλου και πρωθυπουργού, -τόσο πια καταλαβαίνει κι ο Πάγκαλος, τι σημαίνει στις σημερινές Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας -, αλλά είναι γιατί ο Γ.Στουρνάρας , μέσω και της συμμετοχής του στο κεντρικό συμβουλευτικό όργανο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (Ε.Κ.Τ.), αλλά και της θέσης του στην Τράπεζα της Ελλάδας που τον φέρνει σε στεν, διαρκή επαφή, άμεση σχέση με τον SSM, αποτελεί τον καίριο κρίκο, ειδικά σ΄αυτή τη φάση των θεαματικών αλλαγών στο σύνολο του τραπεζικού τομέα, με τεράστιες δυνατότητες επιρροής και διαμόρφωσης του παιχνιδιού όχι μόνο στον νευραλγικό τραπεζικό σκηνικό, αλλά συνολικότερα στο οικονομικό γίγνεσθαι, και κατ΄ επέκταση στο πολιτικό πεδίο. Από την άποψη αυτή, κι έχοντας επιπλέον υπόψη ότι ο Διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας, δεν αλλάζει με απόφαση αποκλειστικά της κυβέρνησης, σε πείσμα των διαρροών απογοήτευσης του Μαξίμου, αλλά έχει ιδιαίτερο ρόλο σχετικά και η Ε.Κ.Τ., μπορούμε να αντιληφθούμε μεσοπρόθεσμα, -με ορίζοντα τον εκλογικό χρόνο -, τη σημασία και τις δυνατότητες, κι επομένως το ρόλο, που από τα πράγματα και τη θέση του συγκεντρώνει ο Γ. Στουρνάρας…
3. Αν ο Τσίπρας και η κυβέρνηση έβλεπε, και οι άλλοι δεν περίμεναν από τον Κυριάκο που δεν αρκεί…
Αντιλαμβάνεται, τώρα κανείς, ότι το συνολικότερο, νέο τοπίο όπως τείνει να διαμορφωθεί βρίσκεται ακόμα στην αρχική του φάση. Ότι οι νέοι ισχυροί οικονομικοί, επιχειρηματικοί, επενδυτικοί και άλλοι παίκτες δεν έχουν ακόμα περάσει στο γήπεδο, οι βαθύτερες διασυνδέσεις τους αναζητούνται και οι στρατηγικές δεν έχουν παρουσιασθεί. Το μεγάλο δράμα, θα μπορούσε κανείς χωρίς υπερβολή να πεί, είναι ότι η κυβέρνηση που αποτελεί από τα πράγματα, και σε κάθε περίπτωση έναν καθοριστικό παίκτη, και μάλιστα, εκ μέρους του ελληνικού λαού, δεν έχει ουσιαστική σχέση με όλα αυτά (δεν την απασχολούν, δεν μπορεί να δει και να αναλύσει, δεν έχει καμία πραγματική πρωτοβουλία σ΄ αυτό το ζωτικό επίπεδο, οι πρωτοβουλίες της στα ζητήματα »δημοκρατικής φύσεως» δεν έχουν το momentum αυτή την περίοδο και μάλιστα, μπορεί, οι εξελίξεις να δείξουν ότι άλλα πράγματα (με άλλο σταθμισμένο περιεχόμενο και άλλο μίγμα) θα πρέπει να γίνουν στο πολιτικό πεδίο (περιλαμβάνοντας και τον εκλογικό νόμο και το Σύνταγμα), αν , μάλιστα, επιθυμούμε να τροποποιήσουμε υπέρ των κοινωνικών πλειοψηφικών δυνάμεων το τοπίο στο οποίο θα έχουν οικονομικά κυριαρχήσει σκληρές, δυνάμεις αλλότριων συμφερόντων που επιβάλλουν και πολιτικούς όρους.
Όμως, η υστέρηση εδώ, δεν είναι μόνο της κυβέρνησης, η αντιπολίτευση στο σύνολό της είναι αναντίστοιχη των εξελίξεων, των προκλήσεων και των απαιτήσεων. Καμία πραγματική προτεραιότητα, ροτίνα, όταν ο κ΄’οσμος ξαναφτιάχνεται και ξαναμοιράζεται !
Ενώ, είναι, επίσης, προφανές ότι ο Κ.Μητσοτάκης δεν μπορεί, και δεν αρκεί…
Όταν δεν μπορείς να κινηθείς στην τροχιά των εξελίξεων, αναλαμβάνοντας πρωτοβουλίες μετασχηματισμού στην κορυφή του »εξελισσόμενου κύματος» σύμφωνα με τους στόχους και το κοινωνικό σου Πρόγραμμα, τότε οι ασύνδετες με τις εξελίξεις δήθεν πρωτοβουλίες σου ασύνδετες, σε καθιστούν τελικά ουρά τους…
Ελευθέριος Τζιόλας
Θεσσαλονίκη, 4 Αυγούστου 2016
Για το πραξικόπημα στην Τουρκία, το νέο σκηνικό και τις επικείμενες εξελίξεις.
—————————— —————————— ———————–
Σημειώνουμε :
1. Συναισθηματικές, θυμικές, ηθικολογικές και παρορμητικές, όπως και οι επί γενικών αρχών, τοποθετήσεις, δεν μπορούν να έχουν αντικειμενικό και ρεαλιστικό χαρακτήρα και καλό είναι να αποφεύγονται, γιατί οι διαψεύσεις και απογοητεύσεις που ακολουθούν δεν είναι παρά κύριο αποτέλεσμα αυτού του τύπου προσεγγίσεων.
2. Η ανάγνωση και πολύ περισσότερο η ανάλυση τέτοιων γεγονότων, – όπως και κάθε ανάλογου με πολιτικό βάρος και ευρύτερη (δια-κρατική, περιφερειακή) σημασία-, εξαρτάται από τη σκοπιά της ανάλυσης μέσα από την οποία ο αναλυτής »βλέπει» και αποκωδικοποιεί τις εξελίξεις και τις συμμετέχουσες δυνάμεις, καθώς, επίσης, ταυτόχρονα εξαρτάται από το πλαίσιο στρατηγικής προς την οποία έμμεσα, αλλά ουσιαστικά, έχει αναφορά ο κάθε παρατηρητής, ο κάθε αναλυτής και το κάθε ενεργό πολιτικό υποκείμενο.
Συνοπτικά, μετά τις παραπάνω επισημάνσεις :
Α. Δεν μας είναι γνωστή ακόμα, η πλήρης έκταση (στρατιωτική, πολιτική, γεωγραφική, δομική) : των γεγονότων, των πραγματικά αντιπαρατιθέμενων δυνάμεων, των δικτύων δύναμης, καθώς και των κοινωνικών -οικονομικών ερεισμάτων. Και, δεν μας είναι γνωστά, σοβαρά στοιχεία στο »πίσω μέρος του σκηνικού», εκεί που συνήθως πολλά προετοιμάζονται και κρίνονται…
Είναι χαρακτηριστικό, ότι μέχρι την προηγούμενη του πραξικοπήματος, κανείς δεν αμφισβητούσε την απόλυτη κυριαρχία Ερντογάν και κανείς δεν διατύπωνε πιθανότητα ανάλογης εξέλιξης…
Β. Όσοι σπεύδουν να προδικάσουν ενίσχυση του Ερντογάν, ως απότοκο και προωθούμενο αποτέλεσμα του αποτυχημένου πραξικοπήματος, ας ξαναδιαβάσουν τις παραπάνω (1) και (2) επισημάνσεις μας , κι ας θυμηθούν τις ίδιες περίπου απόψεις τους πριν το πραξικόπημα για τις οποίες γράφουμε στο προηγούμενο (Α) για έναν αρχηγό κράτους που η ισχύς και η κυριαρχία του ήταν τέτοια και τόση, που σε κάποια φάση υποχρεώθηκε να αναζητά άσυλο (!) και επανήλθε στο πλαίσιο εξουσίας με την εγγύηση του Διοικητή της Α΄ Στρατιάς στην Κωνσταντινούπολη!
Νομίζω ότι είναι κομβική και για την ερμηνεία της έκβασης του παραξικοπήματος, αλλά και για τον παρασκηνιακό συμβιβασμό και για τις αναδυόμενες νέες ισορροπίες εξουσίας η λιγόλογη δήλωση του Διοικητή της Α΄ Στρατιάς, στρατηγού Ουμίτ Ντουντάρ, που ήταν αυτός που διαφοροποιήθηκε από τους αντίστοιχους του Β΄και Γ΄Σώματος, « το πραξικόπημα απέτυχε χάρη στην πλήρη αλληλεγγύη ανάμεσα : στον πρόεδρο, τον πρωθυπουργό και τις ένοπλες δυνάμεις (=σημείωση : σε ό,τι εκείνος εκπροσωπεί)».
Να υπογραμμίσουμε, εδώ, ότι αν ο πρόεδρος και ο πρωθυπουργός εκπροσωπούν το ΑΚΡ και τις δυνάμεις που εκφράζονται και συσχετίζονται με αυτό (στο κράτος/κυρίως, ως δύναμη »κρούσης» στην Αστυνομία, στην οικονομία/κυρίως, με ορισμένα τμήματα των μεσοστρωμάτων με ισλαμικό αξιακό υπόστρωμα, στην κοινωνία/κυρίως, σε χαμηλά κοινωνικά στρώματα σε γεωγραφικές ζώνες με ισλαμική επιρροή και συγκρουσιακά γνωρίσματα), ο στρατηγός Ντουντάρ σχετίζεται στενά με μια υπερεθνική δομή υπό αμερικάνικη κυριαρχία, το ΝΑΤΟ, με στόχους και προτεραιότητες για την περιοχή, και , μολονότι πιθανόν ικανοποίησε και την προσωπική επιδίωξη καριέρας, με την αναρρίχηση του στο ύπατο αξίωμα των τουρκικών Ε.Δ., έχει υπό τη διοίκηση του ένα βαθιά διχασμένο Στρατό και με μείζονες διαφοροποιήσεις από Όπλο σε Όπλο για πρώτη φορά σε τέτοια έκταση, καθ΄ όλη την μετακεμαλική περίοδο, όπως μαρτυρά και η σύλληψη 2.400 στελεχών των Ε.Δ. (!) και η κινητοποίηση 40 εισαγγελέων (!), κι όχι μόνο, για τις »εκκαθαρίσεις» !
Γ. Αν , όμως, αυτή είναι η αναδυόμενη δομή εξουσίας και οι αναφορές ισχύος, μετά το πραξικόπημα, η Τουρκία, πλέον, δεν είναι και δεν θα είναι αυτή που ξέραμε.
Δίπλα στις δύο βαθιές ιστορικές αντιθέσεις, έχουν προστεθεί δύο νέες μείζονος σημασίας. Οι δύο σημαντικότερες ιστορικές : πρώτη, του κουρδικού ζητήματος (με πολεμικό μέτωπο ανατολικά, κοινοβουλευτική εκπροσώπηση κεντρικά, διεθνοποιημένη την αντζέντα του και διαπέραση όλου του εθνικού-κρατικού ιστού από την Κωνσταντινούπολη ως το Ντιγιαρμπακίρ), και, δεύτερη, του »δημοκρατικού κινήματος» μαζικού , μαχητικού, διαρκούς, που παρά τις οργανωτικές του αδυναμίες και την κεντρική του εκπροσώπηση , με σταθερές σχέσεις με το κουρδικό κίνημα και με συγκυριακές, ασταθείς, λόγω των πολιτικών του αρχών, συμμαχίες με τμήματα των εκσυγχρονιστών »κεμαλικών» αποτελεί, ίσως, τη σημαντικότερη δύναμη μετασχηματισμού της τουρκικής κοινωνίας.
Οι δύο νέες αντιθέσεις, που επιβαρύνουν την κατάσταση και δημιουργούν νέα αποδιαρθρωτικά δεδομένα στους προϋπάρχοντες συσχετισμούς, είναι : πρώτη, το διχασμένο στράτευμα, όπως παραπάνω αναλύθηκε, και, δεύτερη, το διχασμένο Ισλάμ, στον βαθύ παραδοσιακό διχασμό σουνιτών -σιϊτών, έρχεται να επικαθίσει ο ακραίος διχασμός μεταξύ της ΄΄φράξιας» του Γκιουλέν με σημαντικά ερείσματα, από τη μία πλευρά, και τις επίσημες κρατικές και ημιεπίσημες ισλαμιστικές δομές του Ερντογάν, από την άλλη. Διχασμό, που ο Ερντογάν ωθεί στα όρια εξόντωσης του αντιπάλου, προσδίδοντας χαρακτηριστικά έντονου ρεβανσισμού, που τείνει, από ένα σημείο και πέρα, προσλαμβάνοντας και άλλες διαστάσεις (εθνικιστικές, μισαλλοδοξίας, επεκτατισμού, φυλετικές κλπ) να συμπαρασύρει σ΄ένα τυφλό αξιέξοδο τις εξελίξεις.
Βέβαια, για να έχει κανείς μια πληρέστερη εικόνα, οφείλει να συμπεριλάβει για το εσωτερικό της Τουρκίας : την ιστορική δύναμη των »κεμαλικών» στην πολιτική σκηνή και στο στράτευμα, που παρά την μείωση της επιρροής τους εξακολουθούν να είναι δύναμη υπολογίσιμη, τις εθνοτικές και θρησκευτικές μειονοτικές δυνάμεις, υπαρκτές και ζωντανές, παντού στη χώρα με ανεκπλήρωτα στοιχειώδη τους δικαιώματα και διαρκή την καταπίεσή τους, την επανεμφάνιση μεγάλων οικονομικών καθυστερήσεων και αντιθέσεων, μετά τη στασιμότητα και την υποχώρηση του »τουρκικού οικονομικού θαύματος». Και στο εξωτερικό : η απομόνωση του Ερντογάν, σε συνδιασμό με απτυχίες πρωτοβουλίών του, πότε δεν ήταν σαν αυτή της τρέχουσας περιόδου (η παρατήρηση αυτή είναι ευρύτερης χρονικής κλίμακας, και δεν αφορά μόνο στην συγκεκριμένη στιγμή). Ο Ερντογάν συνειδητοποιώντας την κατάσταση αυτή, κια τις αδυναμίες, που διογκώθηκαν μετά και την απομάκρυνση Νταβούτογλου (του οποίου, η περιθωριοποίηση μετρά και στο ιδεολογικό μέτωπο), για την προώθηση της όποιας στρατηγικής του, γεγονός που τον οδήγησε πριν από μερικές εβδομάδες να επαναπροσεγγίσει το Ισραήλ, να ζητήσει »συγγνώμη »από το Πούτιν και να ξαναζητήσει τη στήριξη των Δυτικών.
Δ. Αντίθετα με ότι στην κυρίαρχη δημοσιογραφία διατυπώνεται, η νέα περίοδος Ερντογάν, δεν μπορεί να είναι μια ευθύγραμμη, πιο αυταρχική, προέκταση της προηγούμενης. Τα στοιχεία πολιτικού -προσωποκεντρικού ολοκληρωτισμού ολοκλήρωσαν το κύκλο τους, το βράδυ της Παρασκευής, όταν το ελικόπτερο στο οποίο επέβαινε ο Ερντογάν, φυγαδεύοντας -τον από το ξενοδοχείο του στη Μαρμαρίδα, δεν είχε που να πάει (!)…Ό,τι κερδήθηκε, την προηγούμενη περίοδο δικτατορικών εξουσιών, κυρίως σε εξαρτήσεις και δομές εξουσίας θα αξιοποιηθούν στη νέα. Σημαντικά τμήματα του στρατού ξαναγυρίζουν στο πολιτικό παιχνίδι, ενώ κάποια άλλα θα ζήσουν ταπεινωμένα, στα διακστήρια και τις φυλακές. Οι μεγάλες αντιθέσεις θα επιβάλουν άλλο τρόπο σκέψης και πιεστικές λύσεις. Η διαδοχή, -απαγορευμένο μέχρι τώρα ζήτημα-, εξαναγκαστικά, εκβιαστικά θα έρθει στο προσκήνιο. Οι συμμαχίες θα επανακοθορισθούν με σαφέστερες, τώρα , τις υποχρεώσεις, την ίδια στιγμή που θα απομακρύνεται στο ακαθόριστο μέλλον το ευρωπαϊκό όραμα για την Τουρκία. Ο Ερντογάν δεν ηττήθηκε από το πραξικόπημα γιατί προστατεύθυκε, αλλά οι προστάτες του θα είναι σκληροί και, ίσως, αδυσώπητοι συνεταίροι… Ο καθένας στο πεδίο του : τα τμήματα του λαού που τον υποστήριξαν στα αιτήματά του, αλλά και στον ριζοσπαστικό ισλαμικό φανατισμό του, με απρόβλεπτες συνέπειες… Οι »φίλα προσκείμενες» Ε.Δ., στα αιτήματα εξουσίας και στη στρατηγική τους για την Τουρκία, το ΝΑΤΟ, το κουρδικό, τον πόλεμο, κλπ. Ο αυταρχισμός, ενδημικό στοιχείο της εξουσιάς Ερντογάν αλλά, ιστορικά, και της ίδιας της Τουρκίας γενικότερα, θα δοκιμάσει τα σκληρά όρια του και θα δοκιμασθεί προκαλώντας νέο κύκλο εξελίξεων…
Ε. Αν στην πολιτική στρατηγική, η αδυναμία του αντιπάλου, αποτελεί θετική συγκυρία και ευνοϊκή προϋπόθεση για την προώθηση των στρατηγικών μας στόχων και των συμμαχιών μας, πώς μεταφράζεται, και πως αξιοποιείται αυτή η περίοδος από τη Χώρα μας και την Ευρωπαϊκή συμμαχία ?
Αυτό, σε τελική, ανάλυση για την ουσία της πολιτικής, στα πλαίσια μιας μακροπρόθεσμης προοπτικής είναι το Ζητούμενο…Θεσσαλονίκη, 17 Ιουλίου 2016