Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, πριν την κατάθεση ακόμα, με την πρώτη δημοσίευση του συζητούμενου νομοσχεδίου, ξεκίνησε ένας δημόσιος διάλογος για μία μεγάλη αλλαγή στην πρωτοβάθμια περίθαλψη και υγεία που παλινδρομεί εδώ και τριάντα-τριάντα πέντε χρόνια, όπως ήδη ειπώθηκε από τους εισηγητές στην έναρξη της συζήτησης.
Με την ψήφο μας μπορεί να μπει μπροστά μiα μεγάλη μεταρρύθμιση, η οποία αναμένεται να επηρεάσει δραστικά την ποιότητα της ζωής των πολιτών αλλά και την δημοσιονομική μας προσπάθεια.
Ο ΕΟΠΥΥ με τη μεγάλη μεταρρύθμιση που είναι αποτυπωμένη στο νομοσχέδιο μετατρέπεται σε ένα γιγαντιαίο ασφαλιστικό οργανισμό. Δεν διαθέτει πλέον υπηρεσίες περίθαλψης αλλά τις αγοράζει. Έχει ως μετόχους τους ασφαλιστικούς μας οργανισμούς και το κράτος, ως πελάτες όλους μας και ως αντισυμβαλλόμενους το ΕΣΥ και τον ιδιωτικό τομέα της υγείας. Πρόκειται για απόλυτα σωστές αποφάσεις και είναι δύσκολο να διατυπωθεί αντίλογος γι’ αυτές τις μεγάλες τομές.
Ο ΕΟΠΥΥ καλείται πλέον, απαλλαγμένος από τη σύμφυσή του με ποικίλα και ποικιλώνυμα συντεχνιακά συμφέροντα και από πελατειακές αντιλήψεις που αποτυπώνονταν πολλές φορές στις σχέσεις ασφαλιστικών ταμείων με ιδιωτικούς φορείς, να εξελιχθεί πραγματικά και να αναβαθμίσει το επίπεδο παροχής υπηρεσιών.
Για να συμβεί αυτό, αρκεί οι διοικούντες τον ΕΟΠΥΥ και η πολιτική ηγεσία που θα εποπτεύει, κύριε Υπουργέ, να αντιληφθούν όλοι μαζί -και εμείς να βοηθήσουμε- ποιος και για τι πληρώνει, αλλά και πώς μπορούμε να επιτύχουμε τις καλύτερες δυνατές συμβάσεις προς όφελος τελικά όλων των πολιτών.
Θα αναρωτιέται κάποιος, μήπως θα ήταν καλύτερα να αναθέσουμε όλη αυτή τη διαδικασία, όλη αυτή την αποστολή στον ιδιωτικό τομέα της υγείας; Εξάλλου στην Ελλάδα μην ξεχνάτε ότι από νευροχειρουργό μέχρι μαγνητικό τομογράφο τον έχουμε έξω από το σπίτι μας. Σε ποια κανονική χώρα συναντάς διαγνωστικά κέντρα απέναντι από νοσοκομεία; «Σε καμία» είναι η απάντηση. Αυτό έχει κόστος, όμως, για τη χώρα.
Σημειώνω και υπογραμμίζω ότι για την υποβοηθούμενη γονιμοποίηση, για την παρακολούθηση της κύησης και γενικά για όλον αυτό τον τομέα, σχεδόν αποκλειστικά έχει επιτραπεί στον ιδιωτικό τομέα να αναπτυχθεί στο 100% στη χώρα μας τα τελευταία τριάντα με σαράντα χρόνια. Αποτέλεσμα; Υπάρχουν τεράστια κόστη τα οποία όταν κανείς τα κοιτάζει τρομάζει όπως και το ποσοστό των καισαρικών που έφτασε στο 50%, όταν σε οποιαδήποτε χώρα της Ευρώπης εάν μία κλινική περάσει το 30% παύει κάθε χρηματοδότησή της γιατί εμπίπτει στην κατηγορία των κακών πρακτικών.
Άρα, λοιπόν, δεν υπάρχει δίλλημα αν πρέπει να οργανωθεί δημόσια ή ιδιωτικά η υγεία. Πρέπει να οργανωθεί κατά κύριο λόγο ως δημόσια υπηρεσία με τον ιδιωτικό τομέα σιγά-σιγά, όπως θα πω παρακάτω, να μπει σε μία διαδικασία συρρίκνωσης.
Αυτή είναι η μεγάλη αλήθεια και αυτός είναι ο μεγάλος στόχος και απορώ με τη στάση κάποιων, όπως θα πω στη συνέχεια.
Το νομοσχέδιο, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, με αυτή την οπτική είναι έτσι κι αλλιώς πάρα πολύ σημαντικό. Θα αναφέρω τρεις συν έναν λόγους που υπογραμμίζουν τη σημαντικότητά του. Πρώτα απ’ όλα η συζήτησή μας γύρω από αυτό το νομοσχέδιο αφορά και σχετίζεται με μία καθολική υπηρεσία γενικού δημοσίου συμφέροντος. Αφορά, δηλαδή, όλους τους Έλληνες πολίτες όπου κι αν αυτοί κατοικούν και μάλιστα αναφέρεται σε ό,τι όλοι μας θεωρούμε πολυτιμότερο αγαθό. Το τελευταίο μας καταφύγιο είναι η υγεία. Λέμε «Την υγειά μας να έχουμε» όταν ευχόμαστε ο ένας στον άλλο στην Ελλάδα και όχι μόνο. Αυτό από μόνο του σηματοδοτεί τη σημαντικότητα του νομοσχεδίου.
Δεύτερος λόγος. Μας υποχρεώνει το συζητούμενο νομοσχέδιο να μιλήσουμε πολύ καθαρά ο καθένας από τη δική του οπτική για μια από τις μεγαλύτερες στρεβλώσεις της χώρας ως προς την ευρωπαϊκή κανονικότητα. Σε όλη την Ευρώπη τα δημόσια συστήματα υγείας παρέχουν από το 82% έως και 93% των υπηρεσιών υγείας, ενώ στην Ελλάδα αυτό το ποσοστό είναι μόλις 60%. Είναι μία από τις μεγαλύτερες στρεβλώσεις της χώρας και με συγκεκριμένο δημοσιονομικό κόστος από ό,τι δείχνουν βέβαια όλα τα στοιχεία.
Τρίτος λόγος. Μας φέρνει αντιμέτωπους το συζητούμενο νομοσχέδιο με το κρίσιμο ζήτημα των απαραίτητων πόρων για αυτό που είναι καθολική απαίτηση των πολιτών, το σύγχρονο κράτος πρόνοιας. Συμφωνώ με όλους τους συναδέλφους και της Αντιπολίτευσης που έθεσαν την κρισιμότητα, όμως θέλω να πω με μεγάλη καθαρότητα τούτο: Η κρίση, όπως κι αν τη βλέπει κανείς, εμείς τη βλέπουμε πριν το μνημόνιο, κάποιοι τη βλέπουν μετά το μνημόνιο, όπου κι αν τοποθετήσει κανείς την έναρξη της κρίσης, νομίζω θα έπρεπε να μας οδηγήσει όλους σε ένα συγκεκριμένο δίδαγμα, στην υιοθέτηση μιας βασικής αρχής. Δεν υπάρχουν λεφτά γενικά και αόριστα. Λεφτά, δηλαδή πόρους, μπορούμε να αντλήσουμε μόνο με μεγάλες μεταρρυθμιστικές τομές. Αυτά που ήδη είπα δείχνουν από πού μπορούμε να αντλήσουμε πόρους και απαντώ στο ερώτημα για τους πόρους. Αν κάνουμε τη μεγάλη αυτή μεταρρύθμιση και αρχίσουμε να απελευθερώνουμε πόρους από εκεί που σήμερα διατίθενται, θα μπορέσουμε με μια αναδιανομή πόρων υπέρ των δημοσίων υπηρεσιών υγείας να βρούμε τους απαραίτητους πόρους μέρα τη μέρα, μήνα το μήνα, χρόνο το χρόνο.
Αν κάποιοι θέλουν να μείνουμε στις λογικές ότι υπάρχει μία μεγάλη αγελάδα που λέγεται κράτος και ψάχνουν να βρουν τον κωδικό απ’ όπου θα απελευθερωθούν πόροι, δεν πρόκειται να τους βρουν ποτέ. Δεν πρόκειται να τους βρουν ποτέ αυτούς τους πόρους. Τουναντίον, μπορούμε να βρούμε πολύ περισσότερους, αν κάνουμε μια ριζοσπαστική τομή, μια βαθιά διαρθρωτική αλλαγή και αυτό μπορεί να ξεκινήσει με την ψήφιση του συγκεκριμένου νομοσχεδίου.
Είπα τρεις λόγους για τη σημαντικότητα του νομοσχεδίου, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, και θέλω να μείνω ιδιαίτερα στον τέταρτο, που, κατά τη γνώμη μου, δεν στερείται καθόλου σημαντικότητας από τους τρεις πρώτους. Είναι καθαρά πολιτικός ο λόγος.
Ξέρετε ότι αυτά τα χρόνια αυτό που ακούγεται πιο καλά στα αυτιά των Ελλήνων πολιτών, που ακούγεται να είναι πειστικό σε πρώτη ανάγνωση ως επιχείρημα, είναι αυτό που λέει πολύς κόσμος -δεν μιλάω μόνο για πολιτικές δυνάμεις- και αναρωτιέται: Πώς είναι δυνατόν να μας βγάλουν από την κρίση αυτοί που μας οδήγησαν στην κρίση; Αναφέρονται στα δύο κόμματα που κυβέρνησαν επί πολλά χρόνια τη χώρα, στο ΠΑΣΟΚ και τη Νέα Δημοκρατία, που σήμερα το έφεραν έτσι τα πράγματα να συγκυβερνούν. Όλοι οι άλλοι υπαινίσσονται με μεγάλη ευκολία πως αυτοί δεν σχετίζονται με την κρίση -δεν είναι αλήθεια, βέβαια, αυτό, έχουμε μιλήσει πολλές φορές γι’ αυτό- και, άρα, έχουν τον πρώτο λόγο.
Αυτή η θεωρία καταρρέει. Αν ο βασιλιάς με βάση την προτίμηση των Ελλήνων πολιτών ήταν το αντιμνημονιακό μπλοκ στις εκλογές του Μαΐου και του Ιουνίου του 2012, η συζήτηση για το παρόν νομοσχέδιο αποδεικνύει ότι ο βασιλιάς είναι γυμνός, γιατί για λόγους που δεν μπορεί κανείς να εξηγήσει λογικά, έρχεται και στέκεται απέναντι σ’ αυτήν τη μεγάλη μεταρρύθμιση και αποδεικνύει ακριβώς το αντίθετο, ότι από τα δύο Κόμματα –και εγώ θα μιλήσω συγκεκριμένα για το ΠΑΣΟΚ- είναι απ’ όπου μπορεί να περιμένει ο ελληνικός λαός. Καμιά ελπίδα και καμιά προσδοκία δεν μπορεί να οικοδομήσει πραγματική ο Έλληνας πολίτης από πολιτικές σαν αυτές που ακούμε από το πρωί σήμερα στη Βουλή και ακούγαμε επί μέρες στην Επιτροπή Κοινωνικών Υποθέσεων στη συζήτηση του παρόντος νομοσχεδίου.
Έχουμε ακούσει τις πιο παρωχημένες αντιλήψεις, αντιλήψεις οι οποίες απέχουν από την προσέγγιση που έκανε το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας με τον Εισηγητή του, τον Κάππο, τότε, το 1982, όταν αναφέρθηκε και στήριξε επί της αρχής το ΕΣΥ. Τέτοια θλίψη! Η Αριστερά και στη δημοκρατική και στη ριζοσπαστική της εκδοχή δημιουργεί ένα μεγάλο ερώτημα: Τι είδους Αριστερά είναι;
Ψάξτε να βρείτε, κύριε συνάδελφε, άλλον επιθετικό προσδιορισμό. Είστε πολύ πίσω. Δεν είστε καν Αριστερά. Προσέξτε γιατί! Γιατί το κράτος πρόνοιας -όλοι ξέρουμε στην Αίθουσα και όχι μόνο, το ξέρουμε όλοι οι Έλληνες- φέρει τη σφραγίδα της σοσιαλδημοκρατίας και θεωρείται το μεγάλο κεκτημένο στην Ευρώπη, το μεγάλο κεκτημένο της μεταπολεμικής Ευρώπη. Όμως, το κράτος πρόνοιας το υιοθέτησαν, προσχώρησαν στην επιλογή του και δεν το αμφισβήτησαν, όλες οι εκδοχές της συντήρησης, όπως λαϊκοί, συντηρητικοί, χριστιανοδημοκράτες, νεοφιλελεύθεροι. Η νεοφιλελεύθερη Αγγλία έχει ένα από τα χαμηλότερα ποσοστά συμμετοχής του ιδιωτικού τομέα στην υγεία.
Είστε, λοιπόν, πίσω και από αυτούς. Είστε τόσο παρωχημένοι στις αντιλήψεις σας. Θα πρέπει να αλλάξετε ρότα γρήγορα. Θα πρέπει να βρείτε το θάρρος -τόσο δα από το θάρρος- που είχε το ΚΚΕ το 1982 για να ψηφίσετε τουλάχιστον επί της αρχής αυτήν τη μεγάλη τομή.
Μιλάμε για τους πολίτες. Δεν μιλάμε για τους γιατρούς πρωτίστως.
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΛΑΜΠΡΟΥΛΗΣ: Μιλάτε για τον Κάππο και αναφέρεστε σε ποιους; Στο ΚΚΕ αναφέρεστε μνημονεύοντας τον Κάππο ή στον ΣΥΡΙΖΑ;
ΠΑΡΙΣ ΚΟΥΚΟΥΛΟΠΟΥΛΟΣ: Οι δύο εκδοχές, κύριε συνάδελφε, της Αριστεράς, στις οποίες αναφέρομαι…
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΛΑΜΠΡΟΥΛΗΣ: Τον Κάππο να τον αφήσετε ήσυχο. Ήταν και πέθανε κομμουνιστής. Να θέτετε στη σωστή τους βάση τα γεγονότα.
ΠΑΡΙΣ ΚΟΥΚΟΥΛΟΠΟΥΛΟΣ: Συνάδελφε Λαμπρούλη, μπορώ να συνεχίσω;
Αναφέρομαι γιατί, κατά τη ρητορική της Δημοκρατικής Αριστεράς, είναι πολύ δημοκρατικότερη η ΔΗΜΑΡ του ΚΚΕ.
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΛΑΜΠΡΟΥΛΗΣ: Καμμιά σχέση με τη Δημοκρατική Αριστερά.
ΠΑΡΙΣ ΚΟΥΚΟΥΛΟΠΟΥΛΟΣ: Όπως λένε ότι η λογική του ΣΥΡΙΖΑ είναι πολύ πιο νεωτερική, πολύ πιο καινοτόμος, πολύ πιο ριζοσπαστική από το ΚΚΕ.
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΛΑΜΠΡΟΥΛΗΣ: Ο Κάππος προχωράει.
ΠΑΡΙΣ ΚΟΥΚΟΥΛΟΠΟΥΛΟΣ: Σημειώνω ότι δεν έχουν ούτε το παραμικρό στοιχείο θάρρους που επέδειξε τότε το ΚΚΕ σ’ εκείνη τη μεγάλη μεταρρύθμιση, που ακόμα και σήμερα κρατάει όρθια στο δεύτερο επίπεδο περίθαλψης, τουλάχιστον, τη χώρα και την κοινωνία της.
Αν μάλιστα, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, εξακολουθείτε να κάνετε καριέρα με τη διαπίστωση περί ανθρωπιστικής κρίσης στην Ελλάδα, είναι ένας λόγος παραπάνω, για τον οποίο δεν έχετε κανένα δικαίωμα να καταψηφίσετε το νομοσχέδιο επί της αρχής. Με τον τρόπο αυτό θα πάτε κόντρα σε μια αλλαγή, από την οποία θα βγουν ωφελημένοι όλοι οι Έλληνες πολίτες.
Και εμμένοντας καθαρά στο πολιτικό συμπέρασμα ουσιαστικά της συζήτησης για το νομοσχέδιο, έρχομαι στα δύο κόμματα που συγκυβερνούν. Ναι, η συζήτηση από την ημέρα που ξεκίνησε είναι μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα άσκηση κομμάτων που έχουν αποκλίνουσες στρατηγικές για τον τομέα της υγείας. Και όμως, καταφέραμε να συνθέσουμε τις απόψεις μας. Το αν είναι αποκλίνουσες ή όχι οι απόψεις μας, αυτό το αποδεικνύει η ερώτηση που καταθέσαμε χθες για δεύτερη φορά, εγώ και ο παριστάμενος συνάδελφος κ. Κουτσούκος προς τον Υπουργό Υγείας. Στην ερώτησή μας αυτή διατυπώνουμε με σαφήνεια την κάθετη αντίθεσή μας στην απάλειψη του πληθυσμιακού κριτηρίου και την αλόγιστη επέκταση των διαγνωστικών κέντρων και μηχανημάτων από τον ιδιωτικό τομέα. Έχουμε κάθετη αντίρρηση σε αυτό και δεν πρόκειται να μείνουμε σε μια απλή ερώτηση, γιατί δείχνει ακριβώς το αντίθετο από αυτό που προσπαθούμε να κάνουμε με το παρόν νομοσχέδιο. Ευνοεί την ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση από αυτή που σήμερα με κόπο ανοίγει από το νομοσχέδιο.
Υπάρχουν, λοιπόν, αποκλίνουσες, απόψεις και στρατηγικές. Όμως είναι μια άσκηση για το πώς μπορούμε, βάζοντας πάνω από όλα το κοινό συμφέρον του τόπου και των πολιτών, να βρούμε μια διέξοδο. Από τη μεριά μας, ως ΠΑΣΟΚ, είμαστε ιδιαίτερα ικανοποιημένοι και η προσπάθειά μας συνεχίζεται μέχρι και το τέλος της συζήτησης στα άρθρα του νομοσχεδίου για αλλαγές, γιατί το νομοσχέδιο που δόθηκε για διαβούλευση πριν λίγες εβδομάδες, λίγη σχέση έχει με το νομοσχέδιο που συζητείται σήμερα στη Βουλή.
Οι παρεμβάσεις της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΠΑΣΟΚ αναφέρθηκαν μία μία από τον Εισηγητή μας τον κ. Κωνσταντινόπουλο και σφραγίζουν κυριολεκτικά το νομοσχέδιο. Γι’ αυτό και είμαστε ιδιαίτερα ικανοποιημένοι και βέβαια περήφανοι, γιατί αυτές οι παρεμβάσεις ήσαν αποτέλεσμα συγκεκριμένων πολιτικών και ιδεολογικών αντιλήψεων που υπάρχουν στο ΠΑΣΟΚ.
Είναι μια προσπάθεια αυτή για την υγεία ανάλογη αυτής που μόνοι μας είχαμε καταβάλει για να περιορίσουμε τη φαρμακευτική δαπάνη από τα 5,5 δισεκατομμύρια στα 2,5 δισεκατομμύρια, καθυβριζόμενοι και προπηλακιζόμενοι. Είναι ίδια με την προσπάθεια για την άρση τραπεζικού απορρήτου, που μας έφερε απέναντι από όλο το σύστημα της χώρας. Είναι ανάλογη με την προσπάθεια για τη θεσμοθέτηση της Αρχής για το ξέπλυμα μαύρου χρήματος που όλες οι πτέρυγες της Βουλής καταψήφιζαν και σήμερα επιχαίρονται για τα αποτελέσματα που αυτή επιτυγχάνει.
Το να μιλάς στο όνομα του καινούριου είναι το πιο εύκολο πράγμα του κόσμου. Το να κάνεις ρήξεις και τομές που ανοίγουν δρόμους για το καινούριο, αυτό είναι δύσκολο. Εμείς, ως Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ, το ξέρουμε καλύτερα από τον καθένα και με αυτήν ακριβώς την οπτική στηρίζουμε και ψηφίζουμε το συγκεκριμένο νομοσχέδιο, γιατί ανοίγει μια μεγάλη αλλαγή με ωφελημένη τη χώρα και τους ίδιους τους πολίτες της.
Ευχαριστώ.