ΚΑΙ ΤΙΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΕΣ ΚΑΙ ΔΗΜΟΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ
Φίλες και φίλοι, είμαστε εδώ σήμερα στη Συνδιάσκεψη της ΕΛΙΑΣ. Η σύγκλησή της δεν ήταν κάτι το αυτονόητο. Για την πραγματοποίησή της προσπάθησαν πολλά στελέχη, Κινήσεις και Κόμματα για μεγάλο χρονικό διάστημα.
Εμείς, μια παρέα στελεχών του ΠΑΣΟΚ, συγκροτήσαμε τους Νέους Μεταρρυθμιστές πριν από δυο χρόνια με στόχο ν’ ανοίξουμε τον κοινωνικό και πολιτικό διάλογο για την ανάγκη ανασυγκρότησης των μεταρρυθμιστικών και δημοκρατικών δυνάμεων και της ανασύστασης του κεντροαριστερού χώρου.
Ήδη, πριν από τις εκλογές του Μαΐου του 2012 είχαμε μιλήσει για την ανάγκη σύμπραξης ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ ώστε να δομηθεί μια εναλλακτική πρόταση εξουσίας απέναντι στον τότε επελαύνοντα λαϊκισμό της Νέας Δημοκρατίας και του ΣΥΡΙΖΑ.
Ήδη το Νοέμβριο του 2012 οργανώσαμε σε συντονισμό με άλλες Κινήσεις, εκδήλωση με θέμα την ανασυγκρότηση της Κεντροαριστεράς όπου όλοι οι εκπρόσωποι των Κινήσεων αλλά και των Κομμάτων, συμφώνησαν στην ανάγκη κοινής έκφρασης του χώρου.
Στη συνέχεια αυτών των πρωτοβουλιών, εκπρόσωποι του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ ζητούσαν τη συμπόρευση κατά τις εκλογές. Δυστυχώς, από τη συζήτηση η ΔΗΜΑΡ αποχώρησε.
Στη συνέχεια της διαδρομής, η πρωτοβουλία των 58 ήρθε να επαναφέρει την πρόσκληση για τη συσστράτευση του συνόλου των δυνάμεων του χώρου. Η ηγεσία της ΔΗΜΑΡ αρνήθηκε ξανά να συμμετέχει. Όχι όμως και χιλιάδες πολίτες οι οποίοι προσήλθαν σε εκδηλώσεις σε όλη τη χώρα προσδοκώντας την ανασυγκρότηση της παράταξης.
Ανεξάρτητα από λάθη, παραλείψεις, ή κακούς χειρισμούς που πιθανώς ν’ απογοήτευσαν, ο κόσμος αυτός είναι η μαγιά για να κάνουμε ξανά την παράταξη ισχυρή.
Σήμερα, πολλοί θα προβληματιστούν για την επιτυχία του εγχειρήματος. Κάποιοι θα μας βρουν αριθμητικά λίγους. Άλλοι, πολύ ΠΑΣΟΚ. Είναι αλήθεια ότι θα επιθυμούσαμε σήμερα να είναι και άλλοι εδώ. Μπορούμε να κατανοήσουμε αυτούς που σήμερα δεν είναι εδώ, που απέχουν, που ίσως δεν έχουν πεισθεί, που δεν είναι ακόμα έτοιμοι.
Μπορούμε να δικαιολογήσουμε αυτούς που προσπαθούν να φτιάξουν μόνοι τους έναν άλλο πόλο. Δικαίωμά τους. Ο πόλος όμως αυτός δε μπορεί να είναι μεταρρυθμιστικός όταν στον πυρήνα του βρίσκεται η ηγεσία της ΔΗΜΑΡ, που δε στήριξε καμία μεταρρυθμιστική πρωτοβουλία των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ, που δεν πήρε καμία απόφαση ούτε πολιτικό κόστος όταν συμμετείχε στην κυβέρνηση, που δεν τόλμησε, που αρνείται να συζητήσει.
Η πρόσκληση βεβαίως για την ανασυγκρότηση της Αριστεράς πρέπει να παραμείνει ανοιχτή. Οι ευρωεκλογές δεν πρέπει ν’ αποτελέσουν το τέλος της οποίας προσπάθειας της ΕΛΙΑΣ αλλά την αρχή.
Στην πορεία προς τις ευρωεκλογές, η σύγκρουση του νέου μικρού δικομματισμού του ΣΥΡΙΖΑ και της Νέας Δημοκρατίας θα είναι σφοδρή κι εμείς πρέπει να δώσουμε σκληρή μάχη για τη μέγιστη δυνατή καταγραφή της παράταξης. Δε χτίζεις εύκολα πάνω σε συντρίμμια. Ο ετεροκαθορισμός όμως δεν είναι αρκετός για την ΕΛΙΑ, δεν της πρέπει.
Το «ούτε Τσίπρας ούτε Σαμαράς», δεν αρκεί για να πείσει τους δύσπιστους πολίτες που αυτοχαρακτηρίζονται Κεντροαριστεροί, Σοσιαλδημοκράτες, Κεντρώοι ή Φιλελεύθεροι και αναζητούν αξιόπιστη πρόταση μακριά από το δεξιό και αριστερό εθνικολαϊκισμό.
Η ΕΛΙΑ θα πρέπει με όραμα, τόλμη και αυτοπεποίθηση να καταθέσει το δικό της Εθνικό Σχέδιο για την οριστική έξοδο της χώρας από την κρίση στην εποχή μετά τα μνημόνια. Σήμερα πλέον μπορούμε. Σήμερα, που χάρις στις θυσίες των συμπολιτών μας η Ελλάδα έχει κερδίσει την παραμονή της στην Ευρωπαϊκή Ένωση και ο κίνδυνος της χρεοκοπίας έχει απομακρυνθεί.
Το σχέδιο βεβαίως που θα καταθέσουμε θα πρέπει να ενταχθεί σ’ ένα ευρύτερο ευρωπαϊκό, στο σχέδιο των Ευρωπαίων Σοσιαλιστών. Η κρίση δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι δεν είναι μόνη ελληνική. Είναι ελληνική και ευρωπαϊκή.
Η πρότασή μας θα πρέπει να είναι συγκεκριμένη και να έχει καθαρό πολιτικό πρόταγμα έτσι ώστε η παράταξη να μπορέσει ν’ ανακτήσει την πολιτική ηγεμονία την οποία έχει απωλέσει. Ας θυμηθούμε: Η παράταξη, το ΠΑΣΟΚ, κυριάρχησε στη δεκαετία του ’80 με πρόταγμα την Αλλαγή. Την αμέσως επόμενη δεκαετία με πρόταγμα τον Εκσυγχρονισμό.
Η απόλυτη προτεραιότητα βεβαίως που δόθηκε το 2009 και καλώς, στη σωτηρία της χώρας και την αποφυγή της χρεοκοπίας που την είχε οδηγήσει η κυβέρνηση Καραμανλή, δεν επέτρεπε την εφαρμογή κανενός άλλου σχεδίου. Σήμερα όμως μπορούμε.
Στο επίκεντρο του σχεδίου μας δε μπορεί παρά να είναι οι νέοι. Οι νέοι, που πλήττονται περισσότερο από την κρίση, που είναι άνεργοι ή, στην καλύτερη περίπτωση κακοπληρωμένοι. Οι νέοι που έχουν σταματήσει να ονειρεύονται, που δεν εκφράζονται και γι’ αυτό σήμερα δεν είναι μαζί μας. Δεν είναι όμως κι αλλού.
Η γενιά που γεννήθηκε αμέσως μετά τη μεταπολίτευση και μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του ’90, είναι η πλέον αδικημένη. Πέρα από κακοπληρωμένη, συνήθως εργάζεται σε συνθήκες μεγάλης επισφάλειας για μικρό χρονικό διάστημα, πολλές φορές χωρίς καμία ασφάλιση, κυρίως όμως δεν εκπροσωπείται από τις παραδοσιακές συνδικαλιστικές Ενώσεις, τα αιτήματα των οποίων δεν την αφορούν.
Η υλοποίηση ενός τέτοιου σχεδίου δεν είναι εύκολη υπόθεση. Άλλωστε, στενά εκλογικά φαίνεται να μη συμφέρει. Η νεότερη γενιά είναι μικρότερη αριθμητικά, ενώ εκ των πραγμάτων η υιοθέτηση πολιτικών προς όφελός της, ελλοχεύει τον κίνδυνο σύγκρουσης με παραδοσιακούς ψηφοφόρους.
Για παράδειγμα: Είναι δύσκολο να εξηγήσεις ότι το ασφαλιστικό σύστημα δε μπορεί να σταθεί σ’ ένα περιβάλλον διαρκώς μειούμενων εισφορών. Είναι δύσκολο να μιλήσεις για μείωση των συντάξεων. Η περίπτωση όμως της ασφαλιστικής μεταρρύθμισης του 2001, του νόμου Γιαννίτση, δείχνει ότι αν δεν πάρεις τις σωστές, αλλά δύσκολες αποφάσεις την κατάλληλη στιγμή, υποχρεώνεσαι να πάρεις άλλες πολύ δυσκολότερες στη συνέχεια.
Για να έχει ελπίδα η παράταξη, επιβάλλεται να επενδύσει στη νεότερη γενιά. Έχει αποδειχθεί ιστορικά ότι μόνο οι κινητοποιήσεις των δυναμικότερων στρωμάτων μιας κοινωνίας μπορεί να επιφέρει σημαντικές αλλαγές και να οδηγήσει στην ανατροπή των διαμορφωμένων πολιτικών ισορροπιών.
Ωστόσο, για να διατυπωθεί αξιόπιστα ένα τέτοιο σχέδιο, θα πρέπει πρώτα να πραγματοποιηθεί μια στοιχειώδης αυτοκριτική. Η γενιά των babyboomersστην Ευρώπη μέσα στο κλίμα ευφορίας που επικρατούσε μετά τον πόλεμο και η γενιά του Πολυτεχνείου στην Ελλάδα λίγα χρόνια αργότερα, μέσα σε ανάλογο κλίμα, μετά την πτώση της χούντας, το σύνολο δηλαδή των κυρίαρχων δυνάμεων σε ευρωπαϊκό και ελληνικό επίπεδο, είπε ένα πολύ μεγάλο «λεφτά υπάρχουν» στη γενιά τους.
Φρόντισε για υψηλούς μισθούς, έδωσε σημαντικές παροχές και διασφάλισε μεγάλες συντάξεις μεταφέροντας το λογαριασμό στην επόμενη γενιά, θεωρώντας βεβαίως ότι οι οικονομίες του δυτικού κόσμου θα συνεχίσουν ν’ αναπτύσσονται με υψηλούς ρυθμούς.
Η σημερινή πραγματικότητα αναδεικνύει την ανάγκη το ΠΑΣΟΚ να κάνει την αυτοκριτική του στο μερίδιο που του αναλογεί βεβαίως ως μέρος του πολιτικού συστήματος που δεν προέβλεψε σωστά.
Η ΕΛΙΑ, ως ο εθνικός εταίρος του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος, πρέπει να παλέψει για την υιοθέτηση πολιτικών που να επιτρέπουν στους νέους να έχουν ευκαιρίες και πόρους ως βάση για την ουσιαστική πολιτική και κοινωνική συμμετοχή.
Κλείνοντας, θα ήθελα να μεταφέρω την εμπειρία ενός νεαρού στελέχους που συμμετείχε ενεργά μπροστά απ’ τους 58. Έλεγε λοιπόν μετά από μια εκδήλωση: «Η εμπειρία μου από την εκδήλωσε ανέδειξε με τον εναργέστερο τρόπο μια αντίφαση την οποία όλοι πρέπει να λάβουν σοβαρά υπ’ όψιν.
Ο κόσμος που μας στηρίζει και ανησυχεί να μην καπελώσει το εγχείρημά μας στο ΠΑΣΟΚ, είναι ο ίδιος κόσμος που ενδιαφέρεται για εμάς και μας στηρίζει, επειδή το ΠΑΣΟΚ το στήριξε τον πρώτο χρόνο. Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που ήταν εδώ και 30 χρόνια στο χώρο του ΠΑΣΟΚ και αναζητούν τώρα κάτι καινούργιο, αλλά αναγνωρίζουν ακόμη το ΠΑΣΟΚ ως authority, ακόμα κι αν δε θέλουν να το ψηφίσουν. Με λίγα λόγια, το ΠΑΣΟΚ από μόνο του δε μπορεί, αλλά και το νέο, χωρίς την ενεργή στήριξη του ΠΑΣΟΚ δε μπορεί να γεννηθεί».
Καλό μας αγώνα σύντροφοι.