ΣΤΗΝ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΣΥΝΔΙΑΣΚΕΨΗ ΤΗΣ «ΕΛΙΑΣ»
ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΕΣ
ΚΑΙ ΤΙΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΕΣ ΚΑΙ ΔΗΜΟΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ
ΣΑΒΒΑΤΟ 8 ΜΑΡΤΙΟΥ 2014
Καλησπέρα. Οι προηγούμενοι ομιλητές μου θύμισαν ένα ηθικό πρόβλημα με το σύντομο του λόγου. Δεν φημίζομαι για το σύντομο του λόγου μου. Κάποιος μάλιστα στη Βουλή συνάδελφος παλιότερα είχε πει, εάν δεν υπήρχε ο Κουκουλόπουλος, θα μίλαγες πιο πολύ από όλους.
Είναι γιατί πολλές φορές νιώθω την ανάγκη να τεκμηριώσω αυτά που θέλω να πω. Δεν το πετυχαίνεις πάντοτε, φλυαρείς, κάνεις πολλές παρενθέσεις. Είναι η ανάγκη να μείνεις απλός επικοινωνιακός. Η εποχή μας είναι της ταχύτητας. Εγώ ως φυσικός το ξέρω καλά αυτό.
Ε, λοιπόν τα πακέτα φεύγουν πολύ πιο γρήγορα με ταχύτητα φωτός για να μπορείς να παρακολουθείς και να σε παρακολουθούν κυρίως. Όσο όμως μας κυριαρχεί αυτή η λογική ή και μας πανικοβάλει, τόσο χειρότεροι γινόμαστε και χάνουμε την ουσία, τις αξίες της κοινωνικής και πολιτικής μας ζωής και γινόμαστε όλοι ή το μέσο, ή το μίνιμουμ. Σε καμία περίπτωση το περιεχόμενο.
Και νομίζω ότι η σημερινή διαβούλευση, έστω και με τόσο μικρό ακροατήριο, είναι μια αφετηρία και καταδεικνύει την ανάγκη να συζητήσουμε. Επειδή τώρα αυτοβιογραφείται ο καθένας που ανεβαίνει και σε αυτό το βήμα, γιατί είπαμε θα ξαναγνωριστούμε και με αυτή τη δήλωση του Βαγγέλη Βενιζέλου συμφωνώ απολύτως, γι’ αυτό κι εγώ ήθελα να μιλήσω, θέλω πάντα να λέω τη γνώμη μου, δεν θέλω να κρύβομαι. Δεν έχω βέβαια τη δυνατότητα της επικοινωνίας της γνώμης. Δεν κατάφερα να γίνω αγαπητός στα ισχυρά μέσα μαζικής ενημέρωσης. Δεν την είχα αυτή την ικανότητα. Μπορώ να καταλάβω γιατί, αλλά δεν έχει σημασία.
Μάλιστα κάποτε στον Παντελή Καψή στην υπηρεσιακή κυβέρνηση του είπα ότι εν πάση περιπτώσει τα ιδιωτικά δεν με βγάζουν. Μήπως μια φορά σαν Υφυπουργός μιας κυβέρνησης κατεστραμμένης μπορώ κι εγώ μια φορά να μιλήσω; Είναι εδώ ο Παντελής, τον είδα γι’ αυτό και του το λέω.
Μετά από αυτή την δυσάρεστη εισαγωγή, θα ήθελα να πω συνεχίζοντας από αυτά που τελείωσε ο Βερνίκος προηγουμένως, είπε για την Ελιά που πρέπει να την ποτίσουμε. Του είπα, ότι θα ξεκινήσω από εσένα. Ασφαλώς και χρειάζεται η υποστήριξή μας και η αγάπη μας και ο ενθουσιασμός μας. Δεν χρειάζεται η υποκρισία μας και στην πολιτική και κοινωνική ζωή της χώρας κυριαρχεί ο υποκριτικός λόγος.
Χρειάζεται ενθουσιασμός και η πίστη με τη διαφορετικότητα του καθένα μας, αλλά πίστη στον κοινό στόχο. Κι αυτό πρέπει να το έχουμε όλοι στο μυαλό μας, δεν μας ακούει ο κόσμος. Μας θεωρεί λιγότερο ή περισσότερο υποκριτές που προσπαθούμε να διασωθούμε με διάφορα σχήματα, συνθήματα και παρασυνθήματα.
Κι αυτό είναι πολύ δύσκολο σε ένα κόσμο πολύ ενοχλημένο, σε ένα κόσμο τρομαγμένο, πανικοβλημένο, φοβισμένο. Κι όταν έχει φτάσει στα όρια της ψυχικής κατάστασης του φόβου, ξέρετε ότι από εκεί και πέρα είναι δύσκολο να λειτουργήσει η λογική και η ορθολογική σκέψη.
Συνεπώς σε ένα κοινωνικό σώμα που κυριαρχείται από αυτά τα συναισθήματα, είναι δύσκολο να μιλήσεις και να επικοινωνήσεις. Πρέπει όμως να μιλήσουμε μαζί. Και πρέπει να τονίσουμε με μεγάλη έμφαση ότι αυτή τη μεταπολίτευση που τώρα όλοι την καταργιούνται και στην οποία κάνανε όλοι λαμπρή επιχειρηματική επαγγελματική πολιτική καριέρα, είναι η καλύτερη περίοδος της χώρας. 38 χρόνια σταθερής δημοκρατίας και ποιοτική δημοκρατία και στη ζωή μας είναι όλα σχετικά και δεν ξεκινώ πάλι από τη θεωρία της σχετικότητας. Είναι όλα σχετικά.
Ασφαλώς δεν είμαστε η αναπτυγμένη δημοκρατία των κεντρικών και δυτικών ευρωπαϊκών χωρών, είτε της Αμερικής. Όμως σχετικά με αυτό που ήταν η χώρα μας, είναι κάτι μοναδικό και πρέπει να το ξεπεράσουμε. Πρέπει να το υπερβούμε.
Σε αυτή την πορεία και την προσπάθεια της μεταπολίτευσης, όλα τα πολιτικά κόμματα, όλες οι κοινωνικές δυνάμεις, ο κάθε πολίτης ξεχωριστά, ακόμη και με τον αρνητικό υπονομευτικό του ρόλο, συμμετέχοντας όμως στο πολιτικό και κοινωνικό γίγνεσθαι, στο κομματικό και κοινοβουλευτικό γίγνεσθαι συμμετείχε και προσέφερε. Και αυτό πρέπει να το τονίσουμε.
Και φυσικά τα κόμματα που κυβέρνησαν, το ΠΑΣΟΚ κι η Ν.Δ. προσέφεραν τα περισσότερα σε αυτή τη χώρα και το κόμμα που κυβέρνησε τα περισσότερα χρόνια, είχε τη μεγαλύτερη υποστήριξη, το ΠΑΣΟΚ, είναι ασφαλώς αυτό που προσέφερε περισσότερα απ’ όλα τα κόμματα κυβερνητικά και μη.
Αυτό θα πρέπει να διεκδικούμε να το πιστώνετε μονίμως η παράταξή μας, γιατί είναι η αφετηρία μας, είναι η ρίζα μας. Είναι οι ρίζες της ελιάς. Δυστυχώς όμως και τα προηγούμενα χρόνια και σήμερα και αύριο, ο καθένας κόβει το κλαδί που δεν το βολεύει. Μόνο που πρέπει να ξέρετε ότι η φωτοσύνθεση δεν γίνεται από τις ρίζες. Δηλαδή η αναπαραγωγή και η ανάπτυξη του κάθε ζώντος οργανισμού και ειδικά του φυτικού, δεν γίνεται. Γίνεται με τα κλαδιά του, με τα φύλλα του, με αυτά που επικοινωνεί. Με το περιβάλλον, τον αέρα και οξυγονώνεται.
Με αυτή την έννοια ξέρετε πολύ καλά ότι κόβοντας ένα κλαδί την άλλη φορά θα κόψεις ή κάποιος άλλος ή και εσύ σε αυτό που πατάς. Από την άλλη πλευρά όμως το κόμμα μας πρέπει να είναι βαθιά αυτοκριτικό. Πρέπει να χρεωθεί και πρέπει να μιλήσουμε στο βάθος και για το βάθος των ευθυνών μας και όχι γενικώς όποιος δουλεύει κάνει λάθη. Αυτές οι στρογγυλοποιήσεις, ξέρετε, είναι ανόητες και οι κοινοτυπίες.
Πρέπει να μιλήσουμε σε βάθος και να μιλήσουμε για τα λάθη μας και τις παθογένειές μας που βεβαίως πολλές κληρονομήσαμε από το προηγούμενο πολιτικό και κοινωνικό σύστημα, τη χούντα και τα προηγούμενα χρόνια, γιατί δεν γεννήθηκε ξαφνικά ο πολιτικός κόσμος, η πολιτική ζωή της χώρας και φυσικά σε κάποιες πλευρές του, όπως το θέμα του κρατισμού και της διαφθοράς, διευρύνθηκε και πρέπει να είμαστε ειλικρινείς. Και όπως διευρύνθηκε στα χρόνια του ΠΑΣΟΚ.
Να κοιταχτούμε στα μάτια. Αυτή δεν είναι η αλήθεια και η πραγματικότητα; Διευρύνθηκε στα χρόνια του ΠΑΣΟΚ και αυτό γιατί βεβαίως ήταν τα χρόνια της μεγάλης ανάπτυξης, είναι τα χρόνια που μπήκαν στη χώρα μας πάρα πολλοί πόροι και εσωτερικοί και δανειακοί και κοινοτικοί και ασφαλώς είναι η 10ετία της παγκοσμιοποίησης του ανοίγματος των αγορών, των πιο επιθετικών αγορών με πρώτο τις χρηματοπιστωτικές αγορές που εκεί ζήσαμε το δράμα του χρηματιστηρίου. Κι αυτό μας έστειλε ένα μήνυμα ότι όμως δεν το αφομοιώσαμε, ανεξάρτητα από τις προσωπικές ή άλλες ευθύνες που μπορεί να έχει ο άλφα ή ο βήτα, το μήνυμα ότι η παγκοσμιοποίηση δεν πρέπει να προκαλεί ούτε φόβο, ούτε δέος, ούτε ευφορία. Είναι και κίνδυνος και ευκαιρία.
Και το έλεγα πάντοτε. Εγώ ιδιαίτερα όταν ήμουνα στο Υπουργείο Εξωτερικών ότι την Ελλάδα, τους Έλληνες και τον ελληνισμό τους πάει η παγκοσμιοποίηση, οι ανοιχτοί ορίζοντες γιατί μεγαλούργησαν πάντοτε, έχουν οικουμενικό πνεύμα και το έχουν αποδείξει. Τη φοβήθηκε όμως την παγκοσμιοποίηση η Ελλάδα και ο ελληνισμός γιατί είχε αναπτυχθεί με διάφορα φοβικά σύνδρομα τα οποία ακόμη πιο έντονα τα εκφράζει μέσα από τις θεωρίες και τις ζούμε τα τελευταία χρόνια πάρα πολύ έντονα.
Με αυτή την έννοια δεν αντιληφθήκαμε την ανάγκη, όταν ανοίγεις μια αγορά και ιδιαίτερα επιθετικές αγορές, όπως είναι οι χρηματοπιστωτικές αγορές και εκφράστηκαν εκείνη την εποχή μέσα από το χρηματοπιστωτικό σύστημα και κυρίως μέσα από το χρηματιστήριο, πρέπει να έχουμε ήδη στήσει ή τουλάχιστον παράλληλα, τους μηχανισμούς ελέγχου, αυτούς που άκουσα από πολλούς ομιλητές και ιδιαίτερα από το Μόσιαλο Ηλία να αναπτύσσει μια πάρα πολύ ώριμη θέση είτε εντός του ΠΑΣΟΚ, είτε με τα άλλα σχήματα που σήμερα χτίζουμε την Ελιά.
Αυτό όμως δεν το κάναμε τότε. Δεν θωρακίσαμε δηλαδή και τη χώρα και την οικονομία, ακόμη και τους ίδιους τους πολιτικούς προϊστάμενους για να μην μπουν σε πειρασμούς, είτε τους διαχειριστές. Κι αυτό βέβαια έγινε και στις άλλες αγορές. Αυτό είναι από τα μεγάλα προβλήματα της χώρας μας και του κράτους. Και τις σχέσεις που είχαν αναπτύξει κυβερνήσεις κόμματα βεβαίως με αυτές τις αγορές που κάποια στιγμή τα όρια έγιναν δυσδιάκριτα. Αυτή την ουσία δεν τη συζητήσαμε και δεν την αναλύσαμε ποτέ.
Και γι’ αυτό βρεθήκαμε μπροστά σε εκπλήξεις και οι ίδιοι και άλλοι βεβαίως φεύγανε μπροστά στην ορμητικότητα και στη δύναμη όλων αυτών των εξελίξεων και άλλοι προσπαθούσαν να κρατήσουν κάποια αντίσταση. Αυτό είναι το μεγάλο θέμα.
Άκουσα αρκετές τοποθετήσεις και ιδιαίτερα από τον εκπρόσωπο των «58» το νέο που μίλησε από τον Τομέα της Δημόσιας Διοίκησης και επειδή μου έχει κάνει την τιμή ο Βαγγέλης Βενιζέλος να με έχει ορίσει μαζί με το Πολιτικό Συμβούλιο ως Γραμματέα του Τομέα Δημόσιας Διοίκησης, δεν το ξέρετε βέβαια, είμαι βέβαιος, οι περισσότεροι, διότι ορίστηκαν οι Τομείς, αλλά δεν ασχολήθηκε κανείς μετά με αυτούς, όπως συνήθως συμβαίνει στο ΠΑΣΟΚ.
Εγώ επειδή είμαι πεισματάρης και πολύ εγωιστής, όχι εγωλάτρης, εγωιστής πολύ. Είναι άλλο αυτός που πιστεύει ότι είναι Θεός, έχουμε πολλούς στο ΠΑΣΟΚ τέτοιους και άλλο εγωιστής. Δούλεψα, προσπάθησα. Μελέτησα, συναντήθηκα, μίλησα με ανθρώπους με νεοφιλελεύθερη ιδεολογία, με όλες τις απόψεις κλπ. και διαμορφώσαμε και με τους άλλους τομείς ένα κείμενο 50 σελίδων που κάνει ιστορική αναδρομή για το κράτος, την πορεία του, για το σήμερα, για τη νέα φιλοσοφία και με πολύ χαρά και ενθουσιασμό είπα ότι να φτιάχνουμε τον πυρήνα του εθνικού σχεδίου ανασυγκρότησης που πρώτος ο Πρόεδρος πριν δυο χρόνια ανακοίνωσε. Και τώρα όλοι το αναμασούν και κανένας δεν το κάνει, κανένας δεν ασχολείται. Και φυσικά κι εμείς, για να πούμε τα πράγματα με την ουσία τους. Ούτε την Ελιά τη βλέπω να ασχολείται.
Επιμέρους ομάδες, σχηματισμοί διαμορφώνουν άποψη κλπ. Συνολικά όμως ο χώρος δεν έχει ασχοληθεί και δεν το βλέπω να ασχολείται, γιατί κουβαλάμε όλοι μαζί την ίδια νοοτροπία. Τώρα έχουμε εκλογές, θα το δούμε μετά. Μόνο που ο χρόνος τρέχει πολύ γρήγορα και διαμορφώνει εξελίξεις μη αντιστρεπτές.
Με αυτή την έννοια θέλω να τονίσω και να πω ότι ζώντας το ΠΑΣΟΚ από έφηβος, από το 1974 και δεν έφυγα ποτέ από το ΠΑΣΟΚ και δεν χρειάζεται να ξαναγυρίσω, γιατί δεν διαφώνησα με πολιτικές, απλώς ήμουνα πολύ εγωιστής και δεν ήθελα να φύγω και ούτε και επέτρεψα να με διαγράψουν ποτέ.
Δεν το έπαιζα δηλαδή φραξεονιστής. Ήμουνα από εκείνους. Ούτε έφυγα ούτε γύρισα. Με αυτό δεν υποτιμώ κανέναν που ήρθε αργότερα. Το σέβομαι πάρα πολύ ή έφυγε και ξαναγύρισε. Ο καθένας κάνει τις επιλογές του. Κρινόμαστε όλοι και αξιολογούμαστε και είμαι πολύ χαρούμενος που είμαστε και πάλι πολλοί που ήμασταν σε δύσκολες στιγμές μαζί και κάποια στιγμή διαχωριστήκαμε και ξαναβρεθήκαμε μαζί και πιστεύω ότι μπορούν να βρεθούν και πολλοί περισσότεροι και ιδιαίτερα και νέος κόσμος μαζί και πρέπει να βρεθούμε μαζί.
Το κρίσιμο όμως και σημαντικό θέμα είναι η δυναμική αυτού του χώρου. Εγώ θέλω να είμαι ειλικρινής και έτσι ήμουνα πάντοτε. Δεν απελευθερώνουμε δυναμική ούτε του ΠΑΣΟΚ, ούτε τα σχήματα που συγκροτήσαμε και που συγκροτούμε. Κι αυτό είναι το κρίσιμο και σημαντικό. Γι’ αυτό ό,τι καινούργιο εμφανίζεται δημιουργεί μια δυναμική επικοινωνιακή οτιδήποτε άλλο, ταράζει τις ισορροπίες τις δημοσκοπικές και μετά χάνεται.
Θέλω να τονίσω και να πω ότι το σημαντικό είναι αυτό. Η ουσία και το πρόβλημα του ΠΑΣΟΚ στη συμμετοχή της διακυβέρνησης που από την πρώτη στιγμή την υποστήριξα και πριν και μετά φυσικά και τώρα, γιατί είναι αναγκαία συνθήκη η συμμετοχή μας και η στήριξη και η ολοκλήρωση αυτής της πορείας που ξεκινήσαμε με δύσκολους, αντιφατικούς και σκληρούς πόρους, ιδιαίτερα όπως έχουν τεθεί από την πλευρά της τρόικας και των εταίρων μας.
Όμως αυτό που λείπει και από το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση, για να είναι ο στρατηγικός εγγυητής, όπως λέει ο Πρόεδρος, και όχι ο τακτικός επιδιορθωτής, είναι η δική του αντίληψη, η δική του πρόταση και με αυτή να συμμετέχει ενεργά στην διαμόρφωση της κυβερνητικής πολιτικής, όχι να ανακοινώνονται νομοσχέδια, να φτάνουν στη Βουλή και να γινόμαστε πρώτο θέμα στα παράθυρα γιατί θέλουμε να διορθώσουμε την άλφα ή βήτα διάταξη και βεβαίως να μην το πιστωνόμαστε στο τέλος, γιατί στο τέλος το εισπράττουμε αρνητικά, ότι λαϊκίζουμε, ενώ είναι ουσιαστικές και σημαντικές οι παρεμβάσεις. Αυτό λείπει. Το εθνικό σχέδιο ανασυγκρότησης.
Και νομίζω πρώτο καθήκον της Ελιάς αυτός ο στόχος πρέπει να είναι. Δεν πρέπει να πάμε στις εκλογές δημοτικές, περιφερειακές και τις ευρωεκλογές χωρίς τον πυρήνα, γιατί εγώ πιστεύω υπάρχουν απόψεις, τις άκουσα και σήμερα, και είμαστε στον ίδιο παρανομαστή και μπορούμε πολύ γρήγορα να συνθέσουμε τον πυρήνα της υπέρβασης και του Μνημονίου και του δεσμευτικού του πλαισίου. Για να δει και ο πολίτης, όχι στο σύνολό της η κοινωνία δεν μας ακούσει, αλλά η κρίσιμη εκείνη μάζα που είναι αναγκαία να συγκροτηθεί για να είναι ο σταθεροποιητικός κοινωνικός και πολιτικός και κοινοβουλευτικός παράγων και την επομένη των εκλογών. Αυτός πρέπει να είναι ο στόχος μας, τουλάχιστον ο άμεσος στόχος.
Και με εκκλήσεις μόνο ενότητας, παλαιότερα μπορεί. Αλλά ξέρετε το παλιό ανέκδοτο «λύκος – λύκος …» και στο τέλος κανείς δεν πίστευε γιατί έκανε πλάκα ο τσοπάνης, μπήκε ο λύκος έφαγε τα πρόβατα όταν ήρθε στην πράξη και κανείς δεν κουνήθηκε από το χωριό να τον βοηθήσει.
Άρα λοιπόν πάρα πολύ σωστή η συνάντησή μας και η προσπάθεια της σύνθεσης, αλλά πρέπει να πάμε σε εκλογές με ένα πυρήνα μιας στρατηγικής πρότασης, της Ελιάς. Διαφορετικά αν πάμε μόνο με ένα άθροισμα ανθρώπων, παλιών έμπειρων νέων φθαρμένων, ή μη φθαρμένων, δεν έχει καμία σημασία. Αυτό δεν είναι πειστικό, δεν είναι πειστική η πρότασή μας.
Να μην φοβηθούμε να πούμε την άποψή μας. Γιατί ξέρετε, πολλοί φοβούνται «τώρα εκλογές έρχονται δεν χρειάζεται να πούμε αυτά τα πράγματα, ας στρογγυλέψουμε τον λόγο μας». Όχι. Αυτό γινόταν στο παρελθόν όταν τα Κόμματα ήταν πολυσυλλεκτικά, τώρα τα Κόμματα είναι προγραμματικά. Έχουν αλλάξει τα κοινωνικά και παραγωγικά δεδομένα, δεν μπορούν να υπάρξουν. Τα πολυσυλλεκτικά Κόμματα σήμερα είναι τα Κόμματα της συνομωσιολογίας, τα Κόμματα των άκρων, αυτά είναι πολυσυλλεκτικά Κόμματα που είτε κάτω από τους εθνικισμούς τους ανόητους, είτε κάτω από διάφορες νεορθόδοξες αντιλήψεις, είτε από ξεπερασμένες ακροαριστερές και δογματικές αντιλήψεις προσπαθούν να ενοποιήσουν την οργή του κόσμου και το θυμό και τον πάνε στον γκρεμό.
Και θα κλείσω με αυτό και επειδή γιορτάζουμε για το έτος Καζαντζάκη φέτος, θα θυμίσω κι εγώ επειδή υπήρχε αρκετή ποιητική διάθεση το «Βραχόκηπο» του Καζαντζάκη. Η Ελιά Γιώργο, όπως σού ‘πα και προηγούμενα φυτρώνει παντού και στο «Βραχόκηπο» του Καζαντζάκη. Γι’ αυτό εδώ συμμετέχουμε ουσιαστικά ελεύθεροι και αυτό πρέπει να καταλάβει ο κόσμος. Δεν κουβαλάμε ούτε τις σφραγίδες μας, ούτε τον κρατισμό μας, ούτε τις αγωνίες μας, ούτε τις μικροπρέπειές μας. Τον έχουμε κουράσει τον κόσμο με όλα αυτά.
Εδώ ήρθαμε ελεύθεροι, ελπίζοντας όμως και αυτή είναι η μικρή ανατροπή της γνωστής φράσης του Νίκου Καζαντζάκη. Σε αυτή την προσπάθεια πιστεύω όλοι πρέπει να συστρατευτούμε.
Εμείς στην κεντρική Μακεδονία την φτιάξαμε την Ελιά την φυτέψετε εδώ στην Αθήνα. Και φτιάξαμε ένα Συνδυασμό για την κεντρική Μακεδονία, όπου επικεφαλής είναι μια Καθηγήτρια από το Πολυτεχνείο που συμμετέχει ενεργά και στους πρώτους που υπέγραψαν στους «58» τη Νιόβη Παυλίδου. Εγώ τη γνώρισα τον Οκτώβρη παρ’ ότι τον σύζυγό της τον ξέρω γιατί είμαστε από το ’74 μαζί στην … αυτός Γεωλογικό εγώ Φυσικό. Δεν τη γνώριζα, είχαμε χαθεί και με τον Αλέξανδρο τα προηγούμενα χρόνια. Είναι πραγματικά μια πολύ σημαντική κοπέλα, έχει ένα καταπληκτικό βιογραφικό, χρειάζεται όμως υποστήριξη και επικοινωνιακή κυρίως υποστήριξη.
Τον Καμίνη τον είχαν όλοι ξεγραμμένο. Μόλις βγήκε η δημοσκόπηση και ήταν πρώτος και παρέμεινε σταθερά πρώτος, ο Άρης ό,τι και να κάνει είναι χαμένος. Όσο κι αν θέλει να χτίσει το δίπολο με τον υποψήφιο του ΣΥΡΙΖΑ, δεν θα τον ακολουθήσει κανείς. Η νηφάλια φωνή του Καμίνη, η αντίστοιχη του Μπουτάρη στη Θεσσαλονίκη, είμαι βέβαιος ότι θα έχουν απήχηση και θα έχουν και μεγάλη απήχηση και στην κάλπη.
Αυτή λοιπόν την Ελιά εμείς τη χτίσαμε. Και την έχτισα, προσπάθησα εγώ ο παλαιοΠΑΣΟΚος του ’74 γιατί πάντοτε την είχα αυτή την άποψη, γιατί πιστεύω ότι αυτός είναι ο πυρήνας του ΠΑΣΟΚ. Αυτός είναι ο πυρήνας των αντιλήψεων του ΠΑΣΟΚ. Όταν το ΠΑΣΟΚ έσφιγγε και περιχαρακωνόταν οργανωτικά και στους μηχανισμούς του, ειδικά την τελευταία τετραετία 2000-2004 έβγαλε το χειρότερο εαυτό του.
Με αυτή την έννοια έχοντας και την εμπειρία της υποψηφιότητας Φατούρου, στο «βρώμικο» ’89-’90 που τότε πετύχαμε αυτή την συνεργασία με πολύ κόστος και τη στήριξε ο Ανδρέας Παπανδρέου που είχε παραπεμφθεί στο ειδικό Δικαστήριο, θέλω να σας το πω και να το ξέρετε την επιλογή αυτή, χωρίς να προσδοκά και να βάλει κανέναν όρο, ένας υποψήφιος Δήμαρχος τότε απέσυρε την υποψηφιότητά του για να μπορέσουμε να πετύχουμε συνεργασία με τους παλιούς καταξιωμένους Δημάρχους του ΚΚΕ στις δυτικές, εργατικές συνοικίες της Θεσσαλονίκης. Ένας μόνο, ο Σίμος Δανιηλίδης.
Εκείνη τη χρονιά δεν βγήκε Δήμαρχος, ξαναβγήκε ο Δήμαρχος που ήταν στο Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας στις Συκιές. Από τότε όμως 20 χρόνια και παραπάνω βγαίνει συνεχώς και από την πρώτη Κυριακή Δήμαρχος ο Σίμος Δανιηλίδης και τώρα είναι και Πρόεδρος των Δημάρχων όλης της κεντρικής Μακεδονίας και είναι ο μοναδικός Δήμαρχος, μαζί νομίζω με της Καλλιθέας που τόλμησαν και κατέβηκαν εδώ δίπλα στο Συνέδριο και είναι και μέλη της Κεντρικής Επιτροπής. Γιατί με την αξία και τη δουλειά τους καθημερινά το πετυχαίνουν.
Και σήμερα ήταν από αυτούς που στήριξα από τους πρώτους στην προσπάθεια αυτής της διευρυμένης συνεργασίας, που θέλω να σας πω είναι πιο διευρυμένη από την Ελιά που χτίζουμε σήμερα εδώ, η συνεργασία στην κεντρική Μακεδονία. Και αν στηριχθεί λίγο από τα κεντρικά Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης επικοινωνιακά… Δεν θέλουμε να πούμε ψέματα, ούτε να παρουσιάσουμε και να προσφέρουμε κανένα προϊόν που δεν αξίζει. Η αντίληψή μας για την περιφερειακή ανάπτυξη, οι θέσεις μας, η πολιτική μας, οι προτάσεις μας, το πρόσωπο που ηγείται με τα χαρακτηριστικά και τη διαδρομή του, αλλά και το ψηφοδέλτιο που θα συγκροτηθεί εγγυάται την προοπτική της κεντρικής Μακεδονίας με την ξεχωριστή της ταυτότητα και τον ιστορικό της ρόλο.
Θέλουμε την υποστήριξή σας. Και θέλουμε η υποστήριξη να βγει από αυτή τη συνάντηση, γιατί αυτή χτίστηκε στο κεντρικό σκηνικό με πολλά «εάν» και πολλά ερωτηματικά και πολλές αναμονές για την επόμενη μέρα, εμείς εκεί την χτίσαμε τοπικά και περιφερειακά για τα επόμενα χρόνια. Ευχαριστώ πολύ.