«
Λέμε όχι στη στρατηγική του φόβου και του εκφοβισμού, αλλά ναι στη στρατηγική της αλήθειας. Όχι στη στρατηγική των ψευδαισθήσεων, όχι στη στρατηγική της αυταπάτης, όχι στη στρατηγική της δημαγωγίας και του ψέματος»
Ο πρώτος γύρος της διαδικασίας εκλογής του Προέδρου της Δημοκρατίας ήταν άγονος. Άγονος για τους δημοκρατικούς και κοινοβουλευτικούς θεσμούς, για την πολιτική και οικονομική σταθερότητα, για τη διεθνή εικόνα της χώρας.
Ο πρώτος γύρος της διαδικασίας εκλογής του Προέδρου της Δημοκρατίας ήταν κυριολεκτικά άγονος. Ήταν άγονος για τους δημοκρατικούς και κοινοβουλευτικούς θεσμούς. Ήταν άγονος για την πολιτική και οικονομική σταθερότητα. Και ήταν άγονος για τη διεθνή εικόνα της χώρας, σε σχέση με τους εταίρους μας, σε σχέση με την αγορά, σε σχέση με τον τουρισμό, σε σχέση με αυτό που ο κόσμος θέλει να αντιλαμβάνεται ως μια Ελλάδα ισχυρή, που επανέρχεται στη θέση που της αξίζει.
Δεν είναι όμως τυχαίο ότι το Σύνταγμα από το 1975 προβλέπει τρεις γύρους για την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας και στον τρίτο γύρο, όπως ξέρετε, η αυξημένη πλειοψηφία περιορίζεται στα 3/5 του αριθμού των βουλευτών.
Υπάρχει συνεπώς περιθώριο για πιο ώριμες και υπεύθυνες σκέψεις ,όχι μόνο ατομικά από τους βουλευτές, αλλά και από τα κόμματα της αντιπολίτευσης.
H προεδρική πλειοψηφία είναι μια πλειοψηφία συναίνεσης. Μια πλειοψηφία θεσμική. Δεν ταυτίζεται και δεν πρέπει να ταυτίζεται με την κυβερνητική πλειοψηφία.
Τα κόμματα της αντιπολίτευσης να σκεφτούν με πιο υπεύθυνο τρόπο. Χρειαζόμαστε τον ΠτΔ άμεσα ως σύμβολο εθνικής ενότητας
και την εθνική ομάδα διαπραγμάτευσης
Έχουμε επαναλάβει πάρα πολλές φορές την πρόσκλησή μας προς τα κόμματα της αντιπολίτευσης να σκεφτούν με πιο υπεύθυνο τρόπο, έτσι ώστε να μπορέσουμε όλες μαζί οι δυνάμεις του δημοκρατικού τόξου, να αντιμετωπίσουμε από κοινού δυο θέματα που διασταυρώνονται και απαιτούν εθνική συναίνεση και συνευθύνη
Το πρώτο είναι η εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας.
Το δεύτερο είναι η διαπραγμάτευση με τους Ευρωπαίους και τη διεθνή κοινότητα, το ΔΝΤ. Μια διαπραγμάτευση που περιλαμβάνει την ολοκλήρωση του λήγοντος τώρα, 31 Δεκεμβρίου, ευρωπαϊκού προγράμματος, του δανείου δηλαδή, αλλά και των όρων του δανείου που είναι το μνημόνιο.
Έχουμε να διαπραγματευτούμε την αλλαγή σελίδας με θώρακα προληπτικής πιστωτικής γραμμής, χωρίς μνημόνιο, χωρίς την τρόικα, αλλά με τη διασφάλιση της ευρωπαϊκής συμπαράστασης, εάν χρειαστεί, σε σχέση με τις αγορές.
Έχουμε την μετατροπή του προγράμματος του ΔΝΤ σε προληπτικό, ώστε να μπορούμε να κάνουμε τις επιλογές που θέλουμε από τις αγορές με κριτήριο το επιτόκιο και εάν το επιτόκιο δεν είναι βολικό, τότε χρησιμοποιούμε τις πιστωτικές γραμμές που υπάρχουν και στην Ευρώπη και στο ΔΝΤ.
Έχουμε, τέλος, πολύ κρίσιμο, τη διευθέτηση του χρέους στο πλαίσιο που έχουμε πετύχει από το 2012, ένα πλαίσιο εντυπωσιακά φιλικό για την Ελλάδα, καθώς πετύχαμε ένα τεράστιο κούρεμα, το μεγαλύτερο διεθνώς, μια ριζική αναδιάρθρωση και τώρα μπορούμε πράγματι να ζητήσουμε αλλαγές επιμέρους στοιχείων που οδηγούν σε περαιτέρω κούρεμα. Αλλά επιπλέον μας επιτρέπουν να έχουμε μια μελέτη βιωσιμότητας του χρέους για πάρα πολλά χρόνια, η οποία βασίζεται όχι στο πρωτογενές πλεόνασμα και άρα σε μια σφικτή δημοσιονομική πολιτική, πρωτίστως. Και αυτό το πλεόνασμα έχει σημασία γιατί ανταποδίδει στην κοινωνία τις θυσίες της σε ένα μικρό βαθμό. Έχουμε το λεγόμενο κοινωνικό πλεόνασμα για τη στήριξη των ευπαθών ομάδων. Αλλά θέλουμε η έμφαση τώρα να δοθεί στο θετικό ρυθμό ανάπτυξης. Στην τόνωση της οικονομίας.
Έχουμε να κάνουμε τόσα πολλά πράγματα. Τα κάνουμε. Η διαδικασία εκλογής του Προέδρου ανακόπτει αυτή την προσπάθεια. Πρέπει από την διαδικασία αυτή να βγούμε ενισχυμένοι εθνικά, άρα χρειαζόμαστε ένα Πρόεδρο της Δημοκρατίας άμεσα ως σύμβολο εθνικής ενότητας και χρειαζόμαστε πράγματι μια συστράτευση εθνική γι’ αυτή τη διαπραγμάτευση που έχει τόση σημασία.
Γι’ αυτό επαναφέρουμε την παλιά πρόταση του Ιουνίου του 2012 για την εθνική ομάδα διαπραγμάτευσης, η οποία τώρα πια είναι επιτακτική. Γιατί όποιος θέλει να βοηθήσει τον τόπο, θέλει να βοηθήσει τους πολίτες, θέλει να εξασκήσει την ικανότητά του τη διαπραγματευτική, θέλει να εξασκήσει το δυναμικό του, την ικανότητά του όπως τη νιώθει να επηρεάσει τις παγκόσμιες ή τις ευρωπαϊκές εξελίξεις, πρέπει να έρθει και να στρατευθεί σε μια πανεθνική προσπάθεια και σε μια εθνική ομάδα διαπραγμάτευσης, διότι τώρα είναι η στιγμή να πετύχουμε αυτά τα οποία πρέπει να πετύχουμε ως τόπος.
Η εθνική ομάδα διαπραγμάτευσης δεν είναι η λεγόμενη από ορισμένους κυβέρνηση ειδικού σκοπού
Η εθνική ομάδα διαπραγμάτευσης δεν είναι η λεγόμενη από ορισμένους κυβέρνηση ειδικού σκοπού. Δεν υπάρχουν στη δημοκρατία κυβερνήσεις ειδικού σκοπού. Οι κυβερνήσεις είναι πάντα εθνικού σκοπού και πλήρους συνταγματικής αρμοδιότητος, γιατί μιλάμε για την οικονομία, αλλά μην ξεχνάμε πόσα θέματα άλλα τρέχουν. Θέματα που έχουν σχέση με την καθημερινή λειτουργία του κράτους, με τις ανάγκες της κοινωνίας, με τη λειτουργία των θεσμών και κυρίως με την εξωτερική πολιτική και την πολιτική ασφάλειας και άμυνας.
Διότι εδώ έχουμε ζητήματα σε σχέση με την Κύπρο, ζητήματα σε σχέση με τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, ζητήματα τα οποία άπτονται του ονόματος των Σκοπίων, ζητήματα τα οποία συνδέονται με τις κρίσεις που πανταχόθεν περιβάλλουν την Ευρώπη.
Μέχρι τις 28 Φεβρουαρίου πρέπει να έχουμε την προληπτική πιστωτική γραμμή για να μπορεί να λειτουργεί το σύστημα προστασίας της ΕΚΤ, που είναι πραγματικά το βαρύ πυροβολικό της Ευρωπαϊκής Ένωσης
Η πραγματική κατάσταση της ελληνικής οικονομίας είναι εντυπωσιακά διαφορετική σε σχέση με το 2010, το 2011, το 2012. Όλα τα θεμελιώδη στοιχεία είναι διαφορετικά. Όλα τα θεμελιώδη στοιχεία είναι θετικά.
Θετικός ρυθμός ανάπτυξης, πρωτογενές πλεόνασμα. Σχεδόν φτάνουμε τώρα και σε δημοσιονομικό πλεόνασμα. Ισχυρές τράπεζες. Ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών που δείχνει την αναβάθμιση της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας. Και όλα αυτά σταδιακά θα αρχίσουν να περνάνε στο επίπεδο της επιχείρησης, του σπιτιού, του εργαζόμενου, του άνεργου. Γιατί το μεγάλο θέμα είναι το ισοζύγιο απασχόλησης που κι αυτό γίνεται θετικό. Αρχίζουμε να μειώνουμε σιγά – σιγά την ανεργία. Αλλά παρ΄ ότι η πραγματική κατάσταση είναι διαφορετική, ριζικά διαφορετική, πολύ καλύτερη, υπάρχουν χρηματοπιστωτικοί κίνδυνοι, διότι η αβεβαιότητα η πολιτική επηρεάζει τις αγορές, επηρεάζει το χρηματιστήριο, επηρεάζει τη διεθνή αγορά ομολόγων.
Είναι ελάχιστα τα ομόλογα τα ελληνικά τα οποία κυκλοφορούν στην διεθνή αγορά. Είναι μόλις 35 δις, όταν άλλες χώρες έχουν τρισεκατομμύρια στην διεθνή αγορά. Όμως ακόμη και με λίγα εκατομμύρια, με λίγες δεκάδες εκατομμυρίων μπορεί να προκαλείς εσφαλμένες εντυπώσεις.
Και βεβαίως υπάρχει και ένα κρίσιμο θέμα που είναι η σχέση του ελληνικού τραπεζικού συστήματος με τον Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Μιλάμε για το θώρακα προστασίας, για την προληπτική πιστωτική γραμμή, για το περιβόητο ECCL, για τη νέα σχέση μας με την ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ένωση και για τη προληπτική γραμμή του ΔΝΤ. Αλλά η μία είναι 11 δισεκατομμύρια, αυτά που έχουν περισσέψει από την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών. Αυτά τα 11 δισεκατομμύρια τα οποία λήγουν, επειδή είναι ομόλογα κι αυτά, στις 28 Φεβρουαρίου 2015 μετά τη δίμηνη παράταση του προγράμματος. Και έχουμε και το υπόλοιπο του δανείου από το ΔΝΤ που θέλουμε να υπάρχει ως απόθεμα, ως θώρακας στήριξης. Αλλά η μεγάλη δύναμη πυρός, αυτή που στηρίζει την Ευρωπαϊκή οικονομία, το ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα, όλες τις ευρωπαϊκές συστημικές τράπεζες, είναι η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Και για να λειτουργεί αυτό το σύστημα, για να μπορεί η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα να στηρίζει, πρέπει ειδικά σε μια περίπτωση όπως η Ελλάδα, να έχουν ρυθμιστεί τα ζητήματα του προγράμματος ή της διαδόχου καταστάσεως.
Και εφόσον το πρόγραμμα λήγει εκ των πραγμάτων 31 Δεκεμβρίου, έχουμε μια τεχνητή παράταση δυο μηνών μέχρι 28 Φεβρουαρίου. Και μέχρι 28 Φεβρουαρίου πρέπει να έχουμε την προληπτική πιστωτική γραμμή νομικά ολοκληρωμένη για να μπορεί να λειτουργεί το σύστημα προστασίας της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, το οποίο είναι πραγματικά το βαρύ πυροβολικό της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Κι αυτό είναι κάτι που βαραίνει όλες τις πολιτικές δυνάμεις του τόπου.
Αυτό είναι το υπ’ αριθμόν ένα ζήτημα το οποίο πρέπει να το αντιμετωπίσουμε με τον καλύτερο τρόπο. Και ο καλύτερος τρόπος είναι η εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας, γιατί αν πάμε στην απρόσφορη λύση των εκλογών η φύση της κυβέρνησης αλλάζει, γιατί η Κυβέρνηση γίνεται μια Κυβέρνηση διεξαγωγής των εκλογών, η οποία πρέπει να έχει τη στήριξη και τη συναίνεση των δυνάμεων του δημοκρατικού τόξου, για να μπορεί να διαχειριστεί πράγματα που δεν εμπίπτουν στη διαχείριση των τρεχουσών υποθέσεων.
Δεν θα αφήσουμε να χαθεί ο έλεγχος.
Κρατάμε ψηλά την ευθύνη.
Δεν θα αφήσουμε να χαθεί ο έλεγχος. Αν η χώρα κάνει την επιλογή των εκλογών ο ελληνικός λαός καλείται να διατηρήσει αυτός τον έλεγχο της μοίρας του. Αλλά εφόσον ενεργούμε στο πλαίσιο της εντολής που έχουμε από τις προηγούμενες εκλογές, δεν θα αφήσουμε να χαθεί ο έλεγχος.
Κρατάμε ψηλά την ευθύνη. Ευθύνη σημαίνει πατρίδα, ευθύνη σημαίνει προοδευτική σταθερότητα, ευθύνη σημαίνει αποκατάσταση αδικιών, ευθύνη σημαίνει προοπτική με ασφάλεια.
Θα προστατεύσουμε τις θυσίες και τα επιτεύγματα του ελληνικού λαού και προστατεύοντας τις θυσίες και τα επιτεύγματα του ελληνικού λαού, προστατεύουμε παράλληλα και τις δικές μας προσπάθειες που έγιναν με τεράστιο κόστος, κόστος πολιτικό, συναισθηματικό, ηθικό, προσωπικό.
Όχι στη στρατηγική του φόβου και του εκφοβισμού, αλλά ναι στη στρατηγική της αλήθειας
Είμαι τελείως αντίθετος στις στρατηγικές του φόβου και του εκφοβισμού και δεν περνάνε οι στρατηγικές αυτές σε ένα λαό και σε οποιοδήποτε λαό, αλλά κυρίως στον ελληνικό λαό, που έχει περάσει τόσα και τόσα.
Όμως ενώ είμαι αντίθετος ριζικά, κατηγορηματικά στη στρατηγική του φόβου και του εκφοβισμού, είμαι απολύτως υπέρ της στρατηγικής της αλήθειας. Δεν μπορεί να μην πούμε την αλήθεια, δεν μπορεί να μην επισημαίνουμε προβλήματα, κινδύνους. Όπως επισημαίνουμε επιτεύγματα και δυνατότητες, έτσι πρέπει να επισημαίνουμε και κινδύνους μέσα σε μια σκληρή διαπραγμάτευση, σε ένα κόσμο ο οποίος αυτή τη στιγμή βιώνει εντάσεις πανταχόθεν και σε όλα τα επίπεδα. Γιατί υπάρχει και ένα πρόβλημα πανευρωπαϊκής κρίσης της οικονομίας, υπάρχει ένα πρόβλημα πολλαπλών κρίσεων στον περίγυρο της Ευρώπης.
Άρα όχι στη στρατηγική του φόβου και του εκφοβισμού, αλλά ναι στη στρατηγική της αλήθειας. Όχι στη στρατηγική των ψευδαισθήσεων ,όχι στη στρατηγική της αυταπάτης, όχι στη στρατηγική της δημαγωγίας και του ψέματος, γιατί αυτή η στρατηγική είναι δέκα φορές χειρότερη από οποιαδήποτε στρατηγική του φόβου και του εκφοβισμού.
Να σπάσουμε τη σχέση δημοκρατίας και ψέματος,
δημοκρατίας και δημαγωγίας.
Να εγκαθιδρύσουμε μια σχέση δημοκρατίας και ειλικρίνειας
Ο λαός, κάθε λαός σε μια δημοκρατία, ο ελληνικός λαός αποφασίζει ελεύθερα και δημοκρατικά. Βλέπουμε τις αντιδράσεις των διεθνών Μέσων Ενημέρωσης, των διεθνών αγορών, των επενδυτών, βλέπουμε τις αντιδράσεις των ευρωπαϊκών θεσμών και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, τις αντιδράσεις των εταίρων, των Κοινοβουλίων τους που συζητάνε για την Ελλάδα, γιατί καλούνται να ψηφίσουν τις εγκρίσεις όλων αυτών των ρυθμίσεων.
Ζητάω από τους εταίρους σεβασμό στην αξιοπρέπεια και την κυριαρχία του ελληνικού λαού.
Ο ελληνικός λαός θα αποφασίσει μόνος του, χωρίς εξωτερικές πιέσεις ,αλλά υπό την πίεση της αλήθειας, δηλαδή των γεγονότων και των καταστάσεων. Γιατί πρέπει να προστατεύσει το συμφέρον του. Είναι η περιβόητη σχέση δημοκρατίας – αλήθειας και κρίσης. Η δημοκρατία λειτουργεί και με ψέματα και με αλήθειες. Και όταν λειτουργεί με ψέματα, οδηγείται σε μια κρίση που ανακυκλώνεται και αναρριπίζεται και δεν τελειώνει ποτέ. Και εμείς αυτό πάμε να σπάσουμε τώρα. Πάμε να σπάσουμε τη σχέση δημοκρατίας και ψέματος, δημοκρατίας και δημαγωγίας και να εγκαθιδρύσουμε μια σχέση δημοκρατίας και ειλικρίνειας, γιατί μέσα από την ειλικρίνεια θα βρούμε και την αλήθεια στο μέτρο που αυτή μπορεί να γίνει κοινώς αποδεκτή.
Είμαστε σε ετοιμότητα συναίνεσης για την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας, αλλά είμαστε και σε ετοιμότητα εκλογική, εάν επιβάλλουν τις εκλογές
Απευθύνουμε μια πρόσκληση η οποία είναι πολύ συγκεκριμένη, με στόχο τη συναίνεση και άρα την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας, αλλά εάν δεν βρεθούν οι 180 ψήφοι στις 29 Δεκεμβρίου θα πάμε σε εκλογές. Και αν κάποιοι νομίζουν ότι θα ωφεληθούν επειδή προκάλεσαν εκλογές, είναι γελασμένοι. Εάν κάποιοι νομίζουν ότι έχουν ήδη κριθεί οι εκλογές, είναι επίσης γελασμένοι.
Γι’ αυτό έχει πολύ μεγάλη σημασία να αναδείξουμε το ρόλο και το στόχο του ΠΑΣΟΚ και της Δημοκρατικής Προοδευτικής Παράταξης σύσσωμης. Η Παράταξη είναι ο εγγυητής της εθνικής σταθερότητας. Θέλουμε να είναι ο τρίτος αυτόνομος πόλος.
Η συσπείρωση της Παράταξης προϋποθέτει την ενότητα του ΠΑΣΟΚ και ως Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ έχω την υποχρέωση, να εγγυηθώ την ενότητα του ΠΑΣΟΚ και να απευθύνω διαρκώς την πρόσκληση της ενότητας και της συστράτευσης, χωρίς καμία εξαίρεση και αδιαφορώντας για οτιδήποτε έχει προσωπικά χαρακτηριστικά. Γι’ αυτό και δεν απαντώ σε οποιαδήποτε επίθεση και σε οποιαδήποτε κριτική, γιατί υπάρχουν άλλες προτεραιότητες.
Δεν μπορούμε να θυσιάσουμε τα μείζονα στα ελάσσονα. Πρέπει να προστατεύσουμε το πολιτικό μας κεφάλαιο, που είναι ένα εθνικό κεφάλαιο. Γιατί η Παράταξη υπάρχει χάριν του τόπου. Και βέβαια δεν αρκεί η ενότητα του ΠΑΣΟΚ, χρειάζεται η συσπείρωση όσο γίνεται περισσότερων δυνάμεων του ευρύτερου χώρου της Σοσιαλδημοκρατίας, της Κεντροαριστεράς, της Δημοκρατικής Προοδευτικής Παράταξης και υπάρχουν τέτοιες δυνάμεις, που δείχνουν και την υπευθυνότητά τους στη Βουλή, τώρα, στην κρίσιμη διαδικασία εκλογής του Προέδρου της Δημοκρατίας και η πρόσκληση είναι ανοιχτή σε ισότιμη βάση, με απόλυτο σεβασμό σε όλους.
Από την άλλη μεριά όπως αντιλαμβάνεστε και όπως έχουμε ξαναπεί, πρέπει να προχωράμε, όσοι είμαστε παρόντες, αλλά με τις πόρτες ανοιχτές, ολάνοιχτες.
Είμαστε σε ετοιμότητα συναίνεσης για την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας, αλλά είμαστε και σε ετοιμότητα εκλογική, εάν επιβάλλουν τις εκλογές. Αν κάνουν αυτή την αλόγιστη επιλογή.
***