Φίλες και φίλοι, σας ευχαριστώ όλους σας, την καθεμιά και το καθένα, γιατί μου δίνετε αυτή τη μοναδική χαρά να βρισκόμαστε σήμερα, μια εβδομάδα πριν τις εκλογές ,εδώ, στη Θεσσαλονίκη την πόλη μου, την πόλη μας. Ευχαριστώ θερμά το Δήμαρχο της Θεσσαλονίκης τον Γιάννη Μπουτάρη, τον Αντιδήμαρχο τον Κωνσταντίνο Ζέρβα για τα θερμά λόγια αγάπης, εκτίμησης, συμπαράστασης και συμπαράταξης.
Θέλω να ευχαριστήσω σήμερα αναδρομικά όλες και όλους τους πολίτες της Θεσσαλονίκης που τιμούν το ΠΑΣΟΚ ,τη Δημοκρατική Παράταξη, με την ψήφο τους και τη στήριξή τους από το 1974 μέχρι σήμερα, από το 1981, τη χρονιά της Αλλαγής μέχρι σήμερα, από το 1993 τη χρονιά της αποκατάστασης του ηθικού και πολιτικού κύρους του Ανδρέα Παπανδρέου μέχρι σήμερα.
Ευχαριστώ γιατί η Θεσσαλονίκη με τιμά με την εντολή να την εκπροσωπώ στη Βουλή από το 1993
Και στέλνω σήμερα ένα θερμό χαιρετισμό στη Θεσσαλονίκη της προσφυγιάς, στη Θεσσαλονίκη τη λαϊκή την αγωνιζόμενη, στη Θεσσαλονίκη των δυτικών συνοικιών, στη Θεσσαλονίκη της ανατολικής πλευράς της Καλαμαριάς, στη Θεσσαλονίκη του κέντρου.
Στέλνω ένα θερμό χαιρετισμό στους ανθρώπους με τους οποίους παλέψαμε χρόνια μαζί για τη Θεσσαλονίκη της παραγωγής, του ιδιωτικού τομέα, της έρευνας και της καινοτομίας.
Στέλνω ένα θερμό χαιρετισμό στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, στη Θεσσαλονίκη του πολιτισμού, του αθλητισμού, της ενέργειας, των μεταφορών.
Χαίρομαι γιατί πρόσφατα είχαμε την ευκαιρία να αναδείξουμε τη Θεσσαλονίκη με τις μεγάλες υπουργικές Συνόδους που έγιναν εδώ κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Προεδρίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά και κατά τη διάρκεια της Προεδρίας μας στον Οργανισμό του Ευξείνου Πόντου.
Στέλνω ένα θερμό χαιρετισμό στη Θεσσαλονίκη της παιδείας, στη Θεσσαλονίκη του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και του Πανεπιστημίου Μακεδονίας και του ΤΕΙ, στέλνω ένα θερμό χαιρετισμό στους ανθρώπους με τους οποίους πορευτήκαμε μαζί τόσα και τόσα χρόνια.
Χαίρομαι γιατί τώρα με τις θεσμικές αλλαγές που έχουν γίνει, η Θεσσαλονίκη έχει επιτέλους στα χέρια της την ευθύνη του σχεδιασμού και των αποφάσεων για το μέλλον της.
Χαίρομαι ακόμη περισσότερο γιατί βλέπω εδώ πραγματικά, όπως είπε ο Γραμματέας της Οργάνωσής μας πριν από λίγο, όλο το ΠΑΣΟΚ, ενωμένο δυνατό. Το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ, αυτό είναι το ΠΑΣΟΚ η Δημοκρατική Παράταξη, αυτή είναι η κοίτη μας αυτό είναι το σπίτι μας. Και εδώ πέφτει και πρέπει να πέσει η κρίσιμη και χρήσιμη ψήφος στις 25 Ιανουαρίου. Τους περιμένουμε όλους και αυτούς που έκαναν λάθος πριν από λίγο καιρό και τους διστακτικούς. Δεν υπάρχουν περιθώρια για πολυτέλειες, δεν υπάρχουν περιθώρια για δισταγμούς. Χρήσιμη ψήφος για την πατρίδα και την Παράταξη είναι η ψήφος στο ΠΑΣΟΚ.
Και εις πείσμα όλων εκείνων που μας θέλουν νεκρούς πολιτικά, εις πείσμα όλων εκείνων που αρνούνται να αναγνωρίσουν την ιστορική αλήθεια, εις πείσμα όλων εκείνων που δεν βλέπουν ότι ο μόνος στυλοβάτης της χώρας είναι και μπορεί να είναι το ΠΑΣΟΚ, εμείς λέμε ότι εδώ πάλλεται η ψυχή του ΠΑΣΟΚ.
Εδώ υπάρχει το ΠΑΣΟΚ της Εθνικής Αντίστασης και της εθνικής συμφιλίωσης, το ΠΑΣΟΚ του ανένδοτου, το ΠΑΣΟΚ του 114, το ΠΑΣΟΚ του αντιδικτατορικού αγώνα, το ΠΑΣΟΚ της γενιάς της μεταπολίτευσης, το ΠΑΣΟΚ της σημερινής ,αθώας, γεμάτης οράματα γενιάς που καθοδηγεί το μέλλον μας. Ναι όλο το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ, το ΠΑΣΟΚ του μέλλοντος που πατάει γερά στην ιστορία του.
Φίλες και φίλοι, σε μια εβδομάδα φτάνει η ώρα της αλήθειας. Με την κρίση -όταν δηλαδή συνειδητοποιήσαμε την κρίση, γιατί η κρίση δεν ξέσπασε το 2010 με το Μνημόνιο, υπήρχε χρόνια πριν απλώς τότε την καταλάβαμε και αρχίσαμε να την αντιμετωπίζουμε- με την κρίση λοιπόν η ελληνική κοινωνία δέχτηκε ένα ισχυρό σοκ και αυτό το πλήρωσε το πολιτικό σύστημα, τελικά το πλήρωσε «ο αμνός ο αίρων τας αμαρτίας του κόσμου», που είναι το ΠΑΣΟΚ, η Δημοκρατική Παράταξη.
Όμως τώρα να είναι όλοι βέβαιοι ότι θα ξαναγνωριστούμε και πάλι για δεύτερη φορά. Και το νέο σοκ, το σοκ του 2015 θα έρθει πολύ γρήγορα λόγω της διάψευσης των προσδοκιών όλων εκείνων που μας εγκατέλειψαν νομίζοντας ότι θα βρουν τον χαμένο Παράδεισο που εμείς είχαμε διαμορφώσει τα χρόνια της μεταπολίτευσης.
Δεν μπόρεσαν να αντέξουν μια απλή αλήθεια: πρέπει να κάνουμε όλοι μαζί οι Έλληνες, όλο το έθνος μια μεγάλη οργανωμένη σκληρή προσπάθεια. Να θυσιάσουμε κάτι, για να σώσουμε πολλά περισσότερα. Μας εγκατέλειψαν, αναζήτησαν αλλού αυτό που καταγγέλλουν, τις πιο αρνητικές όψεις της μεταπολίτευσης.
Αλλά τώρα, φίλες και φίλοι, έφτασε η ώρα να καταλάβουν όλοι τα πραγματικά μεγέθη, τα πραγματικά προβλήματα, ποια είναι η διαφορά ανάμεσα στη σκληρή αλήθεια και το εύκολο αλλά επικίνδυνο ψέμα.
Φίλες και φίλοι, εμείς ούτε κινδυνολογούμε, ούτε επιχαίρουμε. Παρακολουθούμε να εξελίσσεται μπροστά μας μια τυφλή και αδιέξοδη πόλωση, μια πόλωση που σε μεγάλο βαθμό οφείλεται σε ένα εκλογικό σύστημα ξεπερασμένο προ πολλού, γιατί ανταποκρινόταν στα δεδομένα του πολιτικού συστήματος πριν το 2009. Μια τυφλή πόλωση που οφείλεται στο γεγονός ότι το πρώτο κόμμα ενισχύεται υπέρμετρα σε αριθμό βουλευτικών εδρών, ανεξάρτητα από την πραγματική απήχηση στην κοινωνία.
Και παρακολουθούμε μια πόλωση ανάμεσα στον άγαρμπο εκφοβισμό που αντιπροσωπεύει η Νέα Δημοκρατία, που ,ούτε λίγο ούτε πολύ , κουνάει το δάχτυλο και λέει στον πολίτη «θα καταστραφείς αν δεν με ψηφίσεις» και τον κουτοπόνηρο εφησυχασμό του ΣΥΡΙΖΑ που λέει, ούτε λίγο ούτε πολύ ,στον πολίτη «όλα είναι εύκολα, ωραίοι είμαστε, δεν έχουμε κανένα πρόβλημα ,μας περιμένει η Ευρώπη να υποκλιθεί μπροστά μας».
Εμείς θεωρούμε επικίνδυνη και αδιέξοδη και τη μία και την άλλη λογική. Εμείς είμαστε αυτοί που εκφράζουν καθαρά, με απόλυτη ειλικρίνεια ,τη λογική της αλήθειας, της καθαρής, της τεκμηριωμένης, της υπεύθυνης.
Γιατί ,φίλες και φίλοι, δυστυχώς, η σχέση δημοκρατίας, αλήθειας και κρίσης- το έχουμε πει πολλές φορές- είναι μια σχέση δύσκολη, πρόκειται για ένα φαύλο κύκλο. Γιατί ,όπως λένε πολλοί ,στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα, αλλά δημοκρατικά ο λαός μπορεί να επιλέξει με ενθουσιασμό και μεγάλες πλειοψηφίες, το αδιέξοδο. Ο λαός θέλει την αλήθεια, αλλά όταν του την λες, προτιμά και ψηφίζει το εύκολο και ωραίο ψέμα.
Κατά βάθος, τα αίτια της κρίσης που οδήγησαν τη χώρα στην ταπείνωση, στον ευτελισμό, την οδήγησαν στο περιθώριο των ευρωπαϊκών εξελίξεων, την έκαναν «ζήτουλα» της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ευρωζώνης, αυτές οι αποφάσεις ,έχουν δυστυχώς ψηφιστεί με δημοκρατικές πλειοψηφίες και πολιτικό ενθουσιασμό.
Εμείς απαντούμε στον εκφοβισμό της Νέας Δημοκρατίας και στον εφησυχασμό του ΣΥΡΙΖΑ λέγοντας πως εγγυόμαστε ως κόμμα που μετέχει στην Κυβέρνηση αυτή διεξαγωγής των εκλογών ,ότι στις 25 Ιανουαρίου οι Έλληνες πολίτες θα βρουν στην κάλπη τη χώρα ολόκληρη, ακέραιη, τις Τράπεζες να λειτουργούν, την οικονομία να λειτουργεί, τις ελπίδες να είναι ζωντανές, τη διαπραγμάτευση με την Ευρωπαϊκή Ένωση ένα βήμα πριν την ολοκλήρωσή της.
Στις 25 Ιανουαρίου αυτά. Για το τι θα γίνει από τις 26 Ιανουαρίου και μετά, αποφασίζει ο ελληνικός λαός που είναι κυρίαρχος της μοίρας του για τις επόμενες πολλές δεκαετίες.
Και απευθύνομαι στους Ευρωπαίους εταίρους μας, απευθύνομαι στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, απευθύνομαι στη γερμανική Κυβέρνηση και τις άλλες ευρωπαϊκές Κυβερνήσεις, απευθύνομαι στα ευρωπαϊκά Μέσα Ενημέρωσης και τους επώνυμους και διάσημους αναλυτές των οικονομικών δεδομένων και τους λέω: μην κουνάτε το χέρι στον ελληνικό λαό, μην τον απειλείτε, ξέρει, θα αποφασίσει μόνος με αξιοπρέπεια, ασκώντας την κυριαρχία του.
Άλλωστε έχει δημιουργηθεί η πλαστή εντύπωση ότι έχει αρχίσει ένας διάλογος ανάμεσα στην Ευρώπη και τη νέα ελληνική Κυβέρνηση σα να μη συμβαίνει τίποτε σα να είναι όλα φυσιολογικά. Αυτή είναι μια εντύπωση επικοινωνιακή, δημαγωγική, η αλήθεια είναι δύσκολη. Δεν γίνονται έτσι οι διαπραγματεύσεις, δεν λύνονται έτσι τα προβλήματα.
Φίλες και φίλοι, είναι πολλοί οι συμπολίτες μας που πιστεύουν βαθιά μέσα στην ψυχή τους ότι μπορούσαμε να έχουμε ακολουθήσει άλλη διαδρομή το 2009-2010. Μπορούσαμε να αποφύγουμε τις θυσίες, τα σκληρά μέτρα, πως έγινε μια διεθνής συνωμοσία εναντίον της Ελλάδας και συνεργάστηκαν με τους συνωμότες ελληνικά κόμματα και Έλληνες πολιτικοί οι οποίοι μπορούσαν να κάνουν άλλη επιλογή, να σηκώσουν τη σημαία της ανεξαρτησίας, να δηλώσουν λεβεντιά και περηφάνια.
Μα μήπως δεν το ζήσαμε αυτό στην Κύπρο με τους αδελφούς μας τους Κύπριους, που υπερήφανα απέρριψαν το πρώτο σχέδιο το πρώτο Μνημόνιο, πιστεύοντας ότι θα βρεθεί ένα καλύτερο; Δεν έψαξαν δάνειο και λύση στη Ρωσία; Τους είπαν «πάτε πίσω στην Ευρωζώνη και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο», αλλά όταν γύρισαν πίσω, δεν βρήκαν το σχέδιο Α, βρήκαν το σχέδιο Β το χειρότερο με τις καταθέσεις τους κουρεμένες στις Τράπεζες.
Δεν υπήρχε ,φίλες και φίλοι ,ποτέ σχέδιο Β . Δεν υπήρχε για την Ελλάδα, δεν υπήρχε για την Κύπρο, δεν υπήρχε για την Πορτογαλία, δεν υπήρχε για την Ιρλανδία, δεν υπήρχε για την Ισπανία. Αλλά να πάμε και στις μεγάλες χώρες που αναγκάζονται να πάρουν μέτρα λιτότητας με ισχυρές Κυβερνήσεις, με πανίσχυρες οικονομίες όπως συμβαίνει με την Γαλλία, με την Ιταλία, συνέβη με την Ισπανία.
Και αν τώρα κάποιοι πιστεύουν ότι η Ευρώπη είναι έτοιμη αναδρομικά να υποχωρήσει και να δεχτεί μια τελείως διαφορετική πολιτική, δυστυχώς δεν ξέρουν τι σημαίνει Ευρώπη και πως διαμορφώνονται οι συσχετισμοί μέσα στην Ευρώπη. Γιατί οι συσχετισμοί δεν είναι συγκυριακοί, δεν είναι ιδεολογικοί, οι συσχετισμοί είναι συσχετισμοί σκληρών συμφερόντων και όχι μόνο ιδιωτικών αλλά και κρατικών, εθνικών. Υπάρχουν οικονομικοί πατριωτισμοί στα κράτη και ακόμη υπάρχουν οικονομικοί εθνικισμοί, που προσδιορίζουν την πορεία της Ευρώπης.
Μας αρέσει μήπως αυτή η Ευρώπη; Μας αρέσει μια Ευρώπη συντηρητική, σκληρή, νεοφιλελεύθερη; Μια Ευρώπη που πιστεύει ότι χρειάζεται αυστηρή δημοσιονομική πειθαρχία ως μοναδική προϋπόθεση της ανάπτυξης; Μας αρέσει μια Ευρώπη που χάνει σε ανταγωνιστικότητα; Μας αρέσει μια Ευρώπη που απομακρύνεται από τα οράματα και τις αξίες του ευρωπαϊκού κοινωνικού κράτους, που είναι το μεγάλο κεκτημένο της Ευρωπαϊκής Σοσιαλδημοκρατίας; Όχι δεν μας αρέσει η Ευρώπη αυτή.
Αλλά δεν υπάρχει και κανένα καλύτερο πλαίσιο, δεν υπάρχει κάποια καλύτερη οντότητα διεθνώς από την Ευρωπαϊκή Ένωση, πιο δημοκρατική, πιο πολυφωνική, πιο πολιτισμένη, πιο ευαίσθητη απέναντι στα δικαιώματα και τις ελευθερίες, πιο ανεπτυγμένη.
Έχει πολύ μεγάλη σημασία να ξέρουμε πως μπορούμε να συνδιαμορφώσουμε ευρωπαϊκούς συσχετισμούς προοδευτικούς, πως μπορούμε να οργανώσουμε την Ευρώπη του πολιτικού νόμου, στην οποία δεν μετέχουν μόνο γεωγραφικά οι χώρες του νότου, αλλά μετέχουν Σοσιαλιστικά και Σοσιαλδημοκρατικά Κόμματα, μετέχουν κοινωνικές δυνάμεις και όχι μόνο εθνικές ,που πιστεύουν σε μια άλλη Ευρώπη.
Αλλά αυτό δεν το κάνεις με ένα επιδεικτικό ριζοσπαστισμό που σε οδηγεί στο περιθώριο. Αυτό δεν το κάνεις με ένα μικρό ευρωπαϊκό κόμμα, όπως είναι το Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς στο οποίο μετέχει ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά αυτό το κόμμα δεν μετέχει σε καμία Κυβέρνηση. Αυτό το κάνεις έχοντας σχέσεις και συσχετισμούς με Κυβερνήσεις, με Κοινοβούλια.
Έχει πολύ μεγάλη σημασία ότι το ΠΑΣΟΚ είναι αυτό που μετέχει στο Ευρωπαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα, μετέχει στους πανευρωπαϊκούς συσχετισμούς. Και αν εμείς δυσκολευόμαστε, εμείς που μετέχουμε στις μεγάλες αυτές εικόνες για την Ευρώπη, φανταστείτε τι συμβαίνει όταν είσαι έξω από τις μεγάλες αυτές εικόνες και αναζητάς ένα περιθωριακό ρόλο με την ψευδαίσθηση ότι συνδιαλλέγεσαι με το σύνολο των Κυβερνήσεων και αντικρούεις το σύνολο των Κυβερνήσεων.
Μήπως κάποιοι έχουν δίκιο όταν λένε πως έφτασε η ώρα για τη «μετενσάρκωση» του Ανδρέα Παπανδρέου, έφτασε η ώρα να ζητήσουμε το νέο 1981; Τις διακηρύξεις για το μέλλον στην Ευρώπη, για το μέλλον στο ΝΑΤΟ; Κάποιοι προφανώς ξεχνούν βασικές αρχές. Ξεχνούν πως τα πρόσωπα είναι μοναδικά και ανεπανάληπτα και τέτοιο πρόσωπο στην πρόσφατη ιστορία της χώρας ήταν ο Ανδρέας Παπανδρέου. Ο Ανδρέας.
Αλλά και η εποχή του ,η δεκαετία του ’80 ,ήταν εποχή με χαμηλό δημόσιο χρέος. 30% το 1981 ,με τον διπολισμό του ψυχρού πολέμου που έκανε τα πράγματα εύκολα για τα δευτερεύοντα ζητήματα και με ένα νόμισμα εθνικό, με μια δραχμή ,που σου επέτρεπε να κάνεις χειρισμούς και υποτιμήσεις για να ενισχύσεις την ανταγωνιστικότητά σου. Αλλά τώρα αυτά δεν υπάρχουν στην Ευρώπη και ιδίως στην ευρωζώνη. Δεν υπάρχουν στον κόσμο. Όποιος φαντασιώνεται ότι μπορεί να γίνει η ενσάρκωση του Ανδρέα Παπανδρέου και η μετεξέλιξη του ΠΑΣΟΚ του 1981, είναι ανιστόρητος και αφελής σε βαθμό εθνικής επικινδυνότητας.
Φίλες και φίλοι, το ΠΑΣΟΚ αντιμετώπισε πριν πέντε χρόνια τεράστια ιστορικά διλήμματα. Θα μπορούσαμε πράγματι να έχουμε κινηθεί με διαφορετικό τρόπο, με παραδοσιακό τρόπο. Να πούμε την αλήθεια στο λαό για την κατάσταση, να κατηγορήσουμε τους προηγούμενους, να τους καταγγείλουμε, να πούμε αυτό που λέω πάντα, ότι παραλάβαμε καμένη γη. Αυτή ήταν η έκφραση.
Και αφού δείξουμε με το δάχτυλο τους ενόχους και κυρίως αυτούς που χειρίστηκαν την περίοδο 2004 – 2009, την τότε κυβέρνηση της Ν.Δ., να πούμε στον ελληνικό λαό «καταστραφήκαμε, ας κάνουμε μια ένδοξη λαμπαδηδρομία στων Ψαρών την ολόμαυρη ράχη», έχοντας χάσει τα πάντα, αλλά έχοντας κρατήσει την εκλογική δύναμη του ΠΑΣΟΚ. Θα μπορούσαμε να το έχουμε κάνει αυτό, αλλά δεν το κάναμε και οδηγηθήκαμε στο άλλο άκρο. Σηκώσαμε μόνοι μας όλα τα βάρη, όλες τις ευθύνες και πίσω από την δική μας προθυμία κρύφτηκαν οι ευθύνες των άλλων, ξεχάστηκαν και έγινε το ΠΑΣΟΚ το θύμα της κρίσης. Ακρωτηριάστηκε, ταπεινώθηκε, μίκρυνε.
Αυτό όμως οφείλεται σε πολύ μεγάλο βαθμό και σε δικές μας παλαιότερες ιστορικές ευθύνες. Γιατί είχαμε διαπαιδαγωγήσει ένα μεγάλο μέρος του δικού μας εκλογικού σώματος στην ευκολία των παροχών, των θετικών μέτρων, της προόδου. Είχαν όλοι τη βαθιά πίστη ότι μπορούμε να πηγαίνουμε μόνο προς τα μπρος, μόνο από το καλό στο καλύτερο. Πως δεν υπάρχει περίπτωση να μας ζητηθεί η παραμικρή θυσία, η παραμικρή οπισθοχώρηση για να προστατεύσουμε τα πολλά περισσότερα.
Και έτσι χάσαμε ένα μεγάλο μέρος της δικής μας παράταξης. Χάσαμε πολίτες που είναι «σάρκα από τη σάρκα μας». Που αναζήτησαν όχι άλλη πολιτική οικογένεια, όχι άλλη παράταξη, αλλά ένα προσωρινό και ευκαιριακό όχημα διαμαρτυρίας και σε μεγάλο βαθμό το βρήκαν στη Ριζοσπαστική Αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ που είναι ένα κόμμα κομμουνιστικής προέλευσης και καταγωγής.
Που ποτέ δεν άλλαξε τα βασικά του χαρακτηριστικά, αλλά που έγινε ένας χώρος υποδοχής της δυσαρέσκειας των δικών μας ανθρώπων. Και έτσι εν ριπή οφθαλμού ξεχάστηκε το έργο του ΠΑΣΟΚ, ξεχάστηκε η Αλλαγή. Ξεχάστηκε το μεγάλο έργο για το μη προνομιούχο Έλληνα. Ξεχάστηκαν όλα τα μέτρα για τους μικρομεσαίους. Ξεχάστηκε ό,τι συνεισέφερε το ΠΑΣΟΚ για να δημιουργηθεί, για να συγκροτηθεί η ελληνική μεσαία τάξη που είναι η ραχοκοκαλιά της κοινωνίας μας.
Ξεχάστηκε το ΕΣΥ, ξεχάστηκε το κοινωνικό κράτος, ξεχάστηκε η ισότητα ανδρών και γυναικών. Γιατί; Γιατί ο κόσμος δεν θυμάται το παρελθόν ,όταν αντιμετωπίζει ένα πολύ σκληρό και απαιτητικό παρόν και φοβάται για το μέλλον.
Και φτάσαμε στο παράδοξο φαινόμενο το ΠΑΣΟΚ να ταυτίζεται με το μνημόνιο και τα σκληρά μέτρα και επί 1,5 χρόνο η Νέα Δημοκρατία να ηγείται του αντιμνημονιακού μετώπου και να είναι στις πλατείες των αγανακτισμένων μαζί με το ΣΥΡΙΖΑ, μαζί με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, μαζί με τους ακροδεξιούς και τους ναζιστές.
Είναι λοιπόν καιρός σήμερα να πούμε κάτι πολύ απλό που πρέπει να το λέμε κάθε μέρα για να πείσουμε τους συμπολίτες μας. Νομίζουν ότι το μνημόνιο και τα σκληρά μέτρα έφεραν την κρίση, ότι κρίση είναι η προσπάθεια να υπερβείς την κρίση. Δεν έφερε το μνημόνιο την κρίση. Η κρίση έφερε το μνημόνιο. Και εάν μας κατηγορούν ότι ταυτιστήκαμε με τα σκληρά μέτρα του μνημονίου, αυτοί έχουν ταυτιστεί με τα βαθιά αίτια της κρίσης και αυτό που επαγγέλλονται και υπόσχονται, είναι η αναπαραγωγή και η επανάληψη των ίδιων προβλημάτων, αλλά με πολύ πιο έντονο τρόπο τη φορά αυτή.
Έχει πολύ μεγάλη σημασία η προειδοποίηση που κάνουμε για πολλοστή φορά. Όποιοι αναζητούν το χαμένο παράδεισο των πιο κακών όψεων της μεταπολίτευσης, δεν θα τον βρούνε και θα υποστούν πολύ μεγάλη και δυσάρεστη έκπληξη και να θυμούνται, όπως είπα και χθες στα Γιάννενα, ότι ο παράδεισος από την κόλαση απέχει μία μόνο πόρτα . Και δεν πρέπει η χώρα μας ,μετά από τόσες προσπάθειες, τόσους αγώνες, τόσες θυσίες, να γυρίσει στο μηδέν ή υπό το μηδέν και να ζήσει την κόλαση που ευτυχώς απέφυγε με τίμημα σκληρά μέτρα λιτότητας, αλλά οργανωμένα και αποτελεσματικά ,τόσο αποτελεσματικά ώστε τώρα να είμαστε ένα πραγματικά βήμα από την έξοδο από την κρίση.
Γι’ αυτό λέω ,φίλες και φίλοι, το πραγματικό στοίχημα των εκλογών δεν είναι το ποιος θα είναι πρώτος ή δεύτερος. Εντάξει, αντιλαμβάνομαι την αγωνία και της Νέας Δημοκρατίας και του ΣΥΡΙΖΑ, αντιλαμβάνομαι ότι σε κάθε εκλογική αναμέτρηση είμαστε συνηθισμένοι να περιμένουμε το ποιος θα είναι στην κυβέρνηση, ποιος στην αντιπολίτευση. Αλλά αυτά υπό φυσιολογικές συνθήκες, όχι υπό συνθήκες κρίσης, όχι τώρα που πρέπει να κάνουμε το καθοριστικό βήμα.
Έχει πολύ μεγάλη σημασία το πραγματικό στοίχημα και το πραγματικό στοίχημα είναι όχι το ποιος θα κυβερνήσει, αλλά το πώς θα κυβερνηθεί ο τόπος, προς τα πού, με ποια στρατηγική;
Το πραγματικό στοίχημα είναι αν θα κάνουμε ένα βήμα μπροστά ώστε να βγούμε από το μνημόνιο και την επιτήρηση της τρόικας και θα περάσουμε στη νέα φάση που λέγεται προληπτική πιστωτική γραμμή, αλλά στην πραγματικότητα είναι η επάνοδος στην ομαλότητα, ή εάν θα κάνουμε πολλά βήματα πίσω χαραμίζοντας θυσίες, επιστρέφοντας στο μηδέν, όπως είπα, ή υπό το μηδέν.
Φίλες και φίλοι, κυριαρχούν τις μέρες αυτές τρία επιχειρήματα. Το πρώτο είναι ´´ τίποτα δεν μας πιέζει . Δεν έχει σημασία η δίμηνη παράταση για να ολοκληρώσουμε τη συμφωνία. Έχουμε χρόνο. Μπορούμε να ζητήσουμε παράταση της παράτασης ´´ και επειδή μας έχουν πάρει και χαμπάρι διεθνώς, ήδη έχουν βγει ιδίως οι Γερμανοί και λένε ετοιμάζουμε μια εξάμηνη παράταση για εσάς. Την κόβουμε στα μέτρα σας.
Γιατί φυσικά δεν τους ενοχλεί να παραμείνει η Ελλάδα στο μνημόνιο, εκτός αγορών, εκτός κανονικότητας. Κι ακόμη καλύτερα γι’ αυτούς να παραμείνει σε ένα μνημόνιο χωρίς δάνειο, γιατί το δάνειο τελείωσε 31 Δεκεμβρίου του 2014. Άρα κρατάμε μόνο τα κακά του μνημονίου. Μόνο την επιτήρηση, μόνο τους όρους, αλλά όχι το δάνειο.
Καταπληκτική εικόνα! Μια εικόνα που νομίζω ότι περιγράφει με τον καλύτερο τρόπο τον παραλογισμό στον οποίο οδηγείται η ελληνική κοινωνία. Οι ένθερμοι αντίπαλοι του μνημονίου, οι ηγέτες του αντιμνημονιακού μετώπου ζητούν, εκλιπαρούν στην πραγματικότητα ,την παραμονή της χώρας στο μνημόνιο και οι άθλιοι δοσίλογοι του μνημονίου, εμείς δηλαδή, λέμε η χώρα μπορεί και πρέπει να βγει από το μνημόνιο, να περάσει σε άλλη φάση.
Το δεύτερο επιχείρημα είναι ´´ τίποτα δε μας πιέζει και χρόνο έχουμε αλλά και χρήμα
έχουμε. ´´Εγώ δε συμφωνώ ότι το 2009 ειπώθηκε το «λεφτά υπάρχουν», αλλά έτσι ερμηνεύθηκε, έτσι εισπράχθηκε από την κοινή γνώμη. Και τώρα ακούμε ξανά, πέντε χρόνια αργότερα, «λεφτά υπάρχουν, μπορούμε να τα βρούμε εύκολα, δε θέλουμε ούτε δάνειο, ούτε τις δόσεις που περισσεύουν από το 2014, μπορούμε να παίρνουμε λεφτά άνετα με έντοκα γραμμάτια του Ελληνικού Δημοσίου», είναι αυτός ο νέος μαγικός όρος που τον έχουν μάθει όλοι.
Ποτέ δεν έπαψε η χώρα να εκδίδει έντοκα γραμμάτια από το 2009 έως σήμερα, τα έντοκα γραμμάτια είναι μικρά ομόλογα, τριών μηνών, έξι μηνών, για 1 δισεκατομμύριο, 1,5 δισεκατομμύριο, που ανακυκλώνονται διαρκώς και ποιος τα αγοράζει, τα αγοράζει η αγορά; Τα αγοράζουν οι τράπεζες, τα πολλά οι ελληνικές τράπεζες, κάποια λίγα οι ξένες.
Τώρα καμιά ξένη τράπεζα, μόνον οι ελληνικές. Που βρίσκουν οι ελληνικές τα χρήματα; Από τις καταθέσεις, παλαιότερα κι από τη διατραπεζική αγορά, αλλά τώρα οι ξένες τράπεζες δε μετέχουν. Μα οι καταθέσεις είναι πραγματικά στη θέση τους, γιατί είναι ώριμοι οι Έλληνες καταθέτες, αλλά έφυγαν 80 δισεκατομμύρια από το 2010 έως σήμερα.
Και τα όρια της ρευστότητας είναι πεπερασμένα, δεν μπορέσαμε την προηγούμενη εβδομάδα να καλύψουμε όλη την έκδοση για 1 δισεκατομμύριο. Και όταν οι τράπεζες αναγκάζονται να δώσουν τη ρευστότητά τους στο κράτος για τις ταμειακές ανάγκες του δημοσίου δεν υπάρχουν δάνεια, δεν υπάρχει ανάπτυξη, δεν υπάρχουν θέσεις εργασίας, δεν υπάρχει απάντηση στην αγωνία του ανέργου.
Τρώμε τις σάρκες μας, τρώμε τα δημοσιονομικά επιτεύγματα, θέλουμε να οδηγήσουμε μία οικονομία που μόλις βγήκε σε θετικό ρυθμό ανάπτυξης ξανά πίσω στην ύφεση, επειδή πιστεύουμε ότι και χρόνο έχουμε και χρήμα έχουμε.
Αλλά δυστυχώς, φίλες και φίλοι, δεν έχουμε ούτε χρόνο, ούτε χρήμα. Διατρέχουμε τον κίνδυνο να δαπανήσουμε και να «κανιβαλήσουμε» τον εθνικό χρόνο και τις εθνικές μας δυνάμεις. Γι’ αυτό έχει πολύ μεγάλη σημασία να ξέρουμε την πραγματικότητα.
Και υπάρχει και το τρίτο επιχείρημα, το ακόμη πιο ηρωικό.´´ Τίποτα δε μας κρατά, τίποτα δεν μας εμποδίζει, μπορούμε να κάνουμε μονομερείς ενέργειες για το χρέος, που θα αλλάξουν τα δεδομένα όλου του οικονομικού προβλήματος της χώρας. Δε θα πληρώσουμε τα λεφτά που χρωστάμε ´´. Που; Στα κράτη της Ευρωζώνης, στους ευρωπαϊκούς θεσμούς.
Ναι καταφέραμε πολλά από το 2012, δεν τα διαβάζουν, δεν τα μαθαίνουν, δεν τα αναγνωρίζουν, για έναν απλό λόγο. Γιατί δε θέλουν να παραδεχτούν ότι έγινε η μεγαλύτερη παρέμβαση στην οικονομική ιστορία του κόσμου στο ελληνικό χρέος.
Ναι, κάναμε ένα τεράστιο κούρεμα, κάναμε μια πρωτοφανή αναδιάρθρωση, το μειώσαμε, το επιμηκύναμε, το επιτόκιο έγινε μόλις 2%,