mvoitsidis@gmail.com

Σε μια εβδομάδα κατρακύλας στο Χρηματιστήριο, οι τέσσερις συστημικές τράπεζες έχασαν το 71% της κεφαλαιοποίησής τους, κάπου οκτώ δισεκατομμύρια ευρώ. Ο λογαριασμός του δημοψηφίσματος καταφθάνει σε δόσεις. Οκτώ δισεκατομμύρια κόστισε η νέα διώρυγα του Σουέζ αλλά εμείς ας πούμε τρεις ΕΝΦΙΑ για να μιλήσουμε στην γλώσσα που καταλαβαίνει ο τυπικός Eλληνας.Oσοι εμπιστεύθηκαν την ενημέρωσή τους για τα οικονομικά στις εκπομπές όπου πιάνει στασίδι ο κ. Ρωμανιάς και όπου ανάμεσα στην κλάψα για το ΕΚΑΣ και τον καημό για τις πρόωρες συντάξεις δεν μένει χρόνος για τίποτε σοβαρότερο, δικαιολογημένα αγνοούν ότι, κατά μέσο όρο, το 57,24% του μετοχικού κεφαλαίου των τεσσάρων τραπεζών ανήκει στο Δημόσιο, μέσω του ΤΧΣ. Κανένα φυσικό πρόσωπο δεν κατέχει πάνω από το 1% του κεφαλαίου, όπως νομίζουν τα ανά την επικράτεια καφενεία. Δεν υπάρχει τραπεζίτης όπως ο Mr Dowes Sr. της «Φιντέλιτι Φιντουσιάρι Μπανκ» που είδαμε στη Μέρι Πόππινς και τον οποίο πιθανώς είχαν στο μυαλό τους όσοι φώναζαν «κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη». Ανάμεσά τους και ο κ. Σταθάκης, αν κρίνει κανείς από το νομοσχέδιο που είχε ετοιμάσει για την προστασία της πρώτης κατοικίας. Εκείνο το μνημείο λαϊκισμού προέβλεπε ότι για να βγει ένα σπίτι σε πλειστηριασμό, πρέπει να έχει αξία υψηλότερη από 300 χιλιάδες και ο ιδιοκτήτης να μην έχει ακίνητη περιουσία πάνω από 500 χιλιάδες και ετήσιο εισόδημα 70 χιλιάδες . Δηλαδή να μην πληρώνει κανένας.

Με απλά λόγια, το Δημόσιο έχασε κάπου τέσσερα δισεκατομμύρια σε μία εβδομάδα. Μόνο από τις τράπεζες, χώρια ΔΕΗ, ΟΛΠ κ.λπ. Πού είναι όλοι εκείνοι που τρέχουν στους εισαγγελείς κάθε φορά που πάει να προχωρήσει κάποια ιδιωτικοποίηση, καταγγέλλοντας ότι «ξεπουλιέται δημόσια περιουσία»; Στις παραλίες, βεβαίως, αλλά και εδώ να βρίσκονταν, δεν θα έβγαζαν τσιμουδιά. Για κάποιον ακατανόητο πέραν της ιδεοληπτικής Αριστεράς λόγο, το να εκμισθώσει το Δημόσιο δεκατέσσερα περιφερειακά αεροδρόμια που σήμερα καταρρέουν, εισπράττοντας 1,2 δισεκατομμύρια μπραφ, 300 εκατομμύρια το χρόνο, ποσοστό από τα κέρδη της εκμετάλλευσης και εξασφαλίζοντας επενδύσεις 1,2 δισεκατομμυρίων, δηλαδή θέσεις εργασίας, είναι εθνική μειοδοσία. Το να πετάξουμε στη θάλασσα τέσσερα δισεκατομμύρια, επειδή στον ΣΥΡΙΖΑ δεν έχουν ξεκαθαρίσει τα οικογενειακά τους και γουστάριζαν ένα δημοψήφισμα, είναι στάση αξιοπρέπειας. Στο κάτω κάτω, τι αξία έχουν τέσσερα δισεκατομμύρια, την ώρα που ο Λεουτσάκος, η Ραχήλ, η Νάντια και ο Δρίτσας παλεύουν με τον διεθνή καπιταλισμό στα «μαρμαρένια αλώνια» και όλη η ανθρωπότητα τους παρακολουθεί με κομμένη ανάσα;