«Η ζωή έχει μετατραπεί σε μια ανυπόφορη κόλαση», λένε οι κάτοικοι της Γάζας, καθώς όλα τα βασικά αγαθά της ζωής είναι πλέον δυσεύρετα: Τα αρτοποιεία έχουν σταματήσει να λειτουργούν, τα νοσοκομεία έχουν μετατραπεί σε αρένες αργού θανάτου και τα παιδιά πεθαίνουν από την πείνα, με πιο πρόσφατο παράδειγμα τον Uday Fadi Ahmed, ο οποίος πέθανε από υποσιτισμό στο νοσοκομείο Al-Aqsa στο Deir al-Balah.

Πρόσφατα στοιχεία αντικατοπτρίζουν το μέγεθος της τραγωδίας:** Σύμφωνα με το Γραφείο Συντονισμού Ανθρωπιστικών Υποθέσεων των Ηνωμένων Εθνών (OCHA), 3.600 παιδιά λαμβάνουν επί του παρόντος θεραπεία για υποσιτισμό, μια αύξηση 80% σε σχέση με τον προηγούμενο μήνα.

Η UNICEF έχει προειδοποιήσει ότι 335.000 παιδιά κάτω των πέντε ετών – όλα τα παιδιά της Γάζας σε αυτή την ηλικιακή ομάδα – βρίσκονται στα πρόθυρα του θανάτου από οξύ υποσιτισμό.

Η εικόνα είναι ακόμη πιο ζοφερή με αναφορές ότι το 96% του πληθυσμού της Γάζας βρίσκεται σε οξεία επισιτιστική ανασφάλεια.

345.000 άνθρωποι βρίσκονται σε κατάσταση πλήρους λιμού

Σύμφωνα με τη ΜΚΟ Παλαιστινιακό Δίκτυο η Λωρίδα της Γάζας έχει εισέλθει στο στάδιο της πλήρους πείνας, προειδοποιώντας για μια άνευ προηγουμένου ανθρωπιστική καταστροφή που απειλεί τη ζωή του πληθυσμού, ιδιαίτερα των παιδιών και των γυναικών, λόγω της συνεχιζόμενης άρνησης παροχής ανθρωπιστικής βοήθειας από τις 2 Μαρτίου 2025.

Το δίκτυο αναφέρει στην ανακοίνωσή του, σύμφωνα με στοιχεία που έχουν εκδοθεί από οργανώσεις αρωγής, ότι το 91% του πληθυσμού της Λωρίδας της Γάζας ζει πλέον στο στάδιο της «κρίσης» της επισιτιστικής ανασφάλειας (στάδιο 3 και άνω), ενώ 345.000 άνθρωποι βρίσκονται στο πέμπτο στάδιο -το πιο επικίνδυνο- που σημαίνει πλήρη λιμό.

Σύμφωνα με την Al-Shabaka, τα στοιχεία αποκαλύπτουν ότι το 92% των παιδιών ηλικίας 6 μηνών έως 2 ετών, καθώς και οι θηλάζουσες μητέρες, δεν έχουν πρόσβαση στις ελάχιστες βασικές διατροφικές τους ανάγκες, γεγονός που δημιουργεί σοβαρούς κινδύνους για την υγεία τους. Επιπλέον, το 65% του πληθυσμού δεν έχει πλέον πρόσβαση σε καθαρό νερό για πόσιμο ή μαγείρεμα.

Από την πλευρά της, η Χαμάς κατηγόρησε το Ισραήλ ότι χρησιμοποιεί την πείνα ως όπλο πολέμου και επιβεβαίωσε σε ανακοίνωσή της ότι η Γάζα έχει εισέλθει στο στάδιο της πραγματικής πείνας, χαρακτηρίζοντας την κρίση ως «μία από τις χειρότερες ανθρωπιστικές καταστροφές στη σύγχρονη ιστορία».

Το κίνημα ανέφερε: «Η Γάζα είναι η μόνη χώρα που μπορεί να αντιμετωπίσει το πρόβλημα: «Από τις 2 Μαρτίου, το Ισραήλ κλιμάκωσε την πολιορκία του κλείνοντας τα περάσματα και εμποδίζοντας την είσοδο τροφίμων, νερού και φαρμάκων, σε ένα έγκλημα που αποτελεί σοβαρή κλιμάκωση της πολιτικής της γενοκτονίας».

Ένας καθημερινός αγώνας με την πείνα και τον υποσιτισμό

Μπροστά από τη σκηνή της, η Umm Ayman al-Ar κάθεται με την επταμελή οικογένειά της, αφηγούμενη τον καθημερινό της αγώνα για να εξασφαλίσει τα πιο βασικά αγαθά της ζωής. Ο σύζυγός της, ο οποίος έχασε τη δουλειά του λόγω του πολέμου, βγαίνει κάθε πρωί σε αναζήτηση οποιασδήποτε πηγής βιοπορισμού, ενώ η οικογένεια βασίζεται αποκλειστικά σε ό,τι της παρέχουν τα προσωρινά προγράμματα σίτισης στον καταυλισμό, ο οποίος με τη σειρά του υποφέρει από σοβαρή έλλειψη τροφίμων μετά το κλείσιμο των διαβάσεων.

«Είμαστε πάλι στο μηδέν», λέει κλαίγοντας η Umm Ayman, σημειώνοντας ότι τα λαχανικά και το κρέας έχουν εξαφανιστεί από τις αγορές, αναγκάζοντάς την να βασίζεται σε περιορισμένη βοήθεια που δεν είναι πλέον αρκετή για να καλύψει τις ανάγκες της οικογένειάς της.

Σε έναν άλλο καταυλισμό, η Siham al-Mabhouh αφηγείται την οδυνηρή ιστορία της με τα ανίψια της, για τα οποία ανέλαβε την ευθύνη αφού η μητέρα τους σκοτώθηκε και ο πατέρας τους ταξίδεψε για ιατρική περίθαλψη στις αρχές Ιανουαρίου.

«Μα το Θεό, έχουμε κουραστεί από τα ζυμαρικά, τις φακές και το ρύζι», λέει η θεία, η οποία, μαζί με τα ανίψια της, υποφέρει από υποσιτισμό αφού βασίζεται σε αυτές τις τροφές σε καθημερινή βάση από την αρχή του Ραμαζανιού.

Η Siham προσθέτει ότι είναι αλλεργική στα συντηρητικά των κονσερβοποιημένων τροφίμων, τα οποία για μεγάλο χρονικό διάστημα αποτελούσαν τη μόνη σανίδα σωτηρίας της οικογένειας. Προσπαθεί σκληρά να παροτρύνει τα παιδιά να τρώνε ό,τι είναι διαθέσιμο, αλλά συχνά αποτυγχάνει, ενώ τα προβλήματα υγείας όλων επιδεινώνονται από την έλλειψη σωστής διατροφής.