Mε χαμηλούς τόνους και υψηλές προσδοκίες

Mε χαμηλούς τόνους και υψηλές προσδοκίες

«Οταν παίζουμε πλήρεις δεν έχουμε τίποτα να φοβηθούμε», έλεγαν οι Ελληνες διεθνείς μόλις έμαθαν τους αντιπάλους τους

«Οταν παίζουμε πλήρεις δεν έχουμε τίποτα να φοβηθούμε», έλεγαν οι Ελληνες διεθνείς μόλις έμαθαν τους αντιπάλους τους

Ο ταλαντούχος Ραδαμέλ Φαλκάο θα είναι η αιχμή του δόρατος στην επίθεση.

Ο ταλαντούχος Ραδαμέλ Φαλκάο θα είναι η αιχμή του δόρατος στην επίθεση.

Ντ. Ντρογκμπά και Γ. Τουρέ είναι οι ηγέτες της ομάδας

Ντ. Ντρογκμπά και Γ. Τουρέ είναι οι ηγέτες της ομάδας

Σ. Καγκάβα και Κ. Χόντα είναι τα αστέρια της Ιαπωνίας

Σ. Καγκάβα και Κ. Χόντα είναι τα αστέρια της Ιαπωνίας

Ονειρα με… μέτρο μπορεί να κάνει η Εθνική ομάδα για την παρουσία της στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Βραζιλίας. Η κληρωτίδα δεν ήταν «γενναιόδωρη» με το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα. Ούτε το… καταδικάζει σε πρόωρο αποκλεισμό. Η Ελλάδα θα κληθεί να αντιμετωπίσει τις Κολομβία (14/6 στο Μπέλο Οριζόντε), Ιαπωνία (19/6 στη Νατάλ) και Ακτή Ελεφαντοστού (24/6 στη Φορταλέσα) σε ένα γκρουπ που δείχνει εξαιρετικά ισορροπημένο.

Σίγουρα οι αντίπαλοι δεν ανήκουν στην κατηγορία «μεγαθήρια». Σε καμία περίπτωση όμως δεν μπορεί το άκουσμά τους να προκαλεί χαρές και πανηγύρια. Διαθέτουν εμπειρία και προσωπικότητες ικανές να κάνουν ανεπανόρθωτες ζημιές… Οι πρώτες εκτιμήσεις που γίνονται είναι ότι σ’ αυτόν τον όμιλο οι αγώνες θα είναι αμφίρροποι και οι βαθμοί θα μοιραστούν. Δεν υπάρχει μια υπερδύναμη που θα πετύχει το «3Χ3», θα τερματίσει πρώτη και θα αφήσει τις υπόλοιπες ομάδες να διεκδικήσουν τη δεύτερη προνομιούχο θέση.

Δύσκολη αποστολή
Ο Φερνάντο Σάντος και οι διεθνείς κρατούν χαμηλούς τόνους, γνωρίζοντας πως η αποστολή τους δεν θα είναι εύκολη στα γήπεδα της Βραζιλίας. Σίγουρα οι παίκτες της Εθνικής ομάδας θα προτιμούσαν να έχουν την τύχη των Γάλλων που έπεσαν στον όμιλο με τις Ελβετία, Εκουαδόρ και Ονδούρα. Αλλωστε, το κλίμα που έβγαινε τις προηγούμενες μέρες από τις τάξεις των ποδοσφαιριστών ήταν ότι η Ελβετία θα ήταν ένας «ευπρόσδεκτος» αντίπαλος από το γκρουπ των ισχυρών. Αντίθετα, η Κολομβία δεν ήταν από τους επιθυμητούς αντιπάλους για διάφορους λόγους. Το Μουντιάλ διεξάγεται στη… γειτονιά τους, θα ‘χουν τη συμπαράσταση του κόσμου και γενικά πρόκειται για ένα συγκρότημα που χαρακτηρίζεται από πολλούς ως η ανερχόμενη δύναμη της Λατινικής Αμερικής. Από την άλλη βέβαια, η τύχη θα μπορούσε να παίξει άσχημο παιχνίδι στην Ελλάδα, όπως έπαιξε στην Αγγλία που κληρώθηκε στον «λάκκο» με την Ουρουγουάη και την Ιταλία!

Από χθες κιόλας ο ομοσπονδιακός τεχνικός ξεκίνησε τη μελέτη των αντιπάλων. Καταστρώνει τα «κατασκοπευτικά» του πλάνα, προκειμένου να αποκτήσει πλήρη εικόνα για τις τρεις ομάδες. Δεν θα είναι και το πιο εύκολο πράγμα, διότι πρόκειται για συγκροτήματα από τρεις διαφορετικές ηπείρους.

Ωστόσο, θα βρει τους τρόπους να συλλέξει στοιχεία. Ως είθισται με τους αντιπάλους της Εθνικής ομάδας, ο Πορτογάλος θα «φακελώσει» τις Κολομβία, Ιαπωνία και Ακτή Ελεφαντοστού, έτσι ώστε όταν φτάσει η ώρα να είναι απόλυτα προετοιμασμένος.

Πανέτοιμος να αναλύσει τα δυνατά και τα αδύνατα σημεία των τριών ομάδων στους 23 «εκλεκτούς» που θα συμπεριλάβει στην αποστολή για τη Βραζιλία. Θα ακολουθήσει τη διαδικασία που ακολουθεί πιστά όλα αυτά τα χρόνια, τόσο στις προκριματικές φάσεις όσο και κατά την παρουσία στο Euro 2012.

Πλήρη «αποκρυπτογράφηση» ομαδικών και ατομικών στοιχείων. Μιλώντας σε συμπατριώτες του αμέσως μετά το τέλος της διαδικασίας στην Μπαΐα, ο Φερνάντο Σάντος εμφανίστηκε ικανοποιημένος με την κλήρωση, δηλώνοντας πως «υπήρχαν και πιο δύσκολες ομάδες για να κληρωθούμε».

Οσον αφορά επισημάνσεις που του έγιναν σχετικά με το αγωνιστικό προφίλ της Ελλάδας, απάντησε με νόημα: «Λένε ότι εμείς παίζουμε αμυντικά, αλλά αυτό θα το δούμε στην πράξη…».

«Στο χέρι μας»
Για τους ποδοσφαιριστές αυτό που προέχει είναι να ταξιδέψει η αποστολή χωρίς απουσίες. Επισημαίνουν ότι πρωτίστως τους απασχολεί η κατάσταση που θα βρίσκονται οι ίδιοι παρά η ετοιμότητα των αντιπάλων. «Οταν παίζουμε πλήρεις δεν έχουμε τίποτα να φοβηθούμε. Το έχουμε αποδείξει στις προηγούμενες συμμετοχές» υποστηρίζουν οι πιο έμπειροι. Αυτοί οι διεθνείς θα αναλάβουν τον ρόλο να μυήσουν και τους νεότερους στα «μυστικά» αυτών των διοργανώσεων που κρύβουν ιδιαιτερότητες.

Αναμένουμε με αγωνία λοιπόν την εικόνα που θα βγάλει το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα στην τρίτη παρουσία του σε Μουντιάλ και πρώτη που δεν θα αντιμετωπίσει την Αργεντινή και τη Νιγηρία…

Κολομβία
Η νέα γενιά δικαιώνει τις προσδοκίες

Σε μία άλλη παλιά εποχή, η Κολομβία λογιζόταν ως ένα από τα φαβορί για την κατάκτηση του Μουντιάλ. Ωστόσο, τα προγνωστικά για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1994 δεν επαληθεύτηκαν ποτέ. Οι «καφετέρος» δεν κατάφεραν να προκριθούν ούτε από τον όμιλό τους. Και ο αμυντικός τους, Αντρές Εσκομπάρ, δεν γλίτωσε ούτε τη ζωή του, αφού δολοφονήθηκε λίγες ημέρες ύστερα από την επικύρωση του αποκλεισμού.

Αισιοδοξία
Ο καιρός πέρασε. Μέχρι τώρα οι Κολομβιανοί φρόντιζαν να επιβιώνουν μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας. Και να περιμένουν, δίχως συμμετοχή σε Παγκόσμιο Κύπελλο από το 2002 έως και το 2010, την επόμενη ποδοσφαιρική γενιά, η οποία θα μπορούσε να τους γεμίσει με νέες προσδοκίες. Αυτή είναι εδώ! Τουλάχιστον στα λόγια. Ο Ραδαμέλ Φαλκάο (Μονακό), ο Τζάκσον Μαρτίνεζ (Πόρτο) και ο Φρέντι Γκουαρίν (Ιντερ) μπορούν να εγγυηθούν κάποια πράγματα. Το έπραξαν ήδη στα προκριματικά της Νοτίου Αμερικής, μαζί με τον 37χρονο αμυντικό και αρχηγό της ομάδας, Μάριο Γέπες. Εκμεταλλευόμενοι την απουσία της διοργανώτριας, τερμάτισαν δεύτεροι, μόνο πίσω από την Αργεντινή.

Ισως έτσι να ήθελε ο προπονητής της Κολομβίας, (ο Αργεντινός) Χοσέ Πέκερμαν. Επιλογή της ομοσπονδίας το 2012, η οποία δεν λάθεψε. Στα Μουντιάλ των μικρών ο 64χρονος είναι «μάγος». Το έχει κατακτήσει τρεις φορές (1995, 1997, 2001). Αυτά στις ηλικίες κάτω των 21. Γιατί στα σαλόνια των… μεγάλων έχει χρεωθεί μία μεγάλη αποτυχία. Το 2006 στη Γερμανία, με τον αποκλεισμό στη φάση των «16» από τους διοργανωτές. Οπως και να έχει, ο Πέκερμαν θα προσδώσει μία διαφορετική νότα. Συνηθίζει να κάνει κάποιες? τρελές επιλογές. Είτε στην αποστολή των ομάδων του είτε στην ενδεκάδα. Η πιο πρόσφατη αφορά την κλήση του 42χρονου τερματοφύλακα, Φαρίντ Μοντραγκόν!

Ακτή Ελεφαντοστού
Πλούσια σε ποιότητα, αλλά φτωχή σε διακρίσεις

Μια πρώτη ματιά στις ομάδες, όπου αγωνίζονται μερικοί από τους παίκτες της Ακτής Ελεφαντοστού, αρκεί για να πειστεί και ο πλέον δύσπιστος για την ποιότητα που διαθέτουν. Μία δεύτερη ματιά σε όσα έχει κατακτήσει (ή καλύτερα σε αυτά που έχει αποτύχει να κατακτήσει) τούτη η γενιά, αρκεί για να διαγράψει κάθε προηγούμενη σκέψη. Κάθε μεγάλη διοργάνωση επιβεβαιώνει το ίδιο -βαρετό- πράγμα: οι «Ελέφαντες» φροντίζουν να διαψεύδουν κάθε προσδοκία. Είτε λογίζονται ως αουτσάιντερ είτε ως φαβορί.

Στο ρόστερ τους υπάρχουν παίκτες όπως ο Ντιντιέ Ντρογκμπά (έστω και στην ηλικία των 35 στη Γαλατασαράι), ο Τζερβίνιο (Ρόμα), ο Βίλφρεντ Μπόνι (Σουόνσι) και οι αδελφοί Τουρέ, ο κορυφαίος Αφρικανός ποδοσφαιριστής για το 2013, Γιάγια (Μάντσεστερ Σίτι και άλλοτε του Ολυμπιακού και της Μπαρτσελόνα) και Κόλο (Λίβερπουλ).

Πάντως, από το 2006 έχουν σταθερή παρουσία στο Παγκόσμιο Κύπελλο. Στην Αφρική είναι μία άλλη (πονεμένη) ιστορία. Το 1992 ήταν η τελευταία φορά που κατέκτησαν το Αφρικανικό Κύπελλο Εθνών. Το οποίο άγγιξαν το 2006 και το 2012. Δεν μπόρεσαν, όμως, να το κατακτήσουν, μολονότι ήταν το απόλυτο φαβορί.

Απειρία στον πάγκο
Στον πάγκο των Αφρικανών βρίσκεται ο Γάλλος, με καταγωγή από την Τυνησία, Σαμπρί Λαμουσί. Ως παίκτης ήταν ιδιαίτερα έμπειρος, με συμμετοχές στη Μαρσέιγ, τη Μονακό, την Πάρμα και την Ιντερ, μεταξύ αρκετών άλλων. Ως προπονητής, όμως; Η πρώτη του δουλειά είναι αυτή στην Ακτή Ελεφαντοστού! Την ανέλαβε το 2012 με στόχο την πρόκριση στη Βραζιλία. Προφανώς παρέμεινε στη θέση του, παρά τον αποκλεισμό της Ακτής από τα προημιτελικά του Αφρικανικού Κυπέλλου Εθνών στη Νότιο Αφρική, το 2013, από τη μετέπειτα νικήτρια, Νιγηρία.

Ιαπωνία
Μεγάλα βήματα προόδου με… ιταλική συνταγή

Ασιατική ποδοσφαιρική κουλτούρα. Ιαπωνική συνέπεια, υπομονή και επιμονή. Συν μία «πινελιά» ιταλικής φινέτσας. Και είμαστε έτοιμοι για να υποδεχτούμε την Εθνική Ιαπωνίας.

Το προσωνύμιο των «σαμουράι» μπορεί να ακούγεται κλισέ, αλλά δεν απέχει πολύ από την πραγματικότητα. Ο Αλμπέρτο Ζακερόνι ανέλαβε τις τύχες από το 2010 και στη χώρα τυγχάνει αντιμετώπισης εθνικού ήρωα. Και πώς να γίνει διαφορετικά; Μη λησμονούμε πως σχεδόν τα πάντα στην Ιαπωνία είναι θέμα τιμής.

Στο πρώτο παιχνίδι που κάθισε στον πάγκο, η Ιαπωνία επικράτησε -έστω και σε φιλικό παιχνίδι- της Αργεντινής. Το 2011 ήταν η σειρά του Ασιατικού Κυπέλλου. Νίκη στον τελικό επί της Αυστραλίας και τίτλος για πρώτη φορά ύστερα από το 2004.

Το Μουντιάλ της Νοτίου Αφρικής ήταν ακόμη ένας σταθμός. Φυσικά οι Ιάπωνες δεν το κέρδισαν, ωστόσο η παρουσία τους «ισοφάρισε» την προηγούμενη καλύτερή τους: έφτασαν μέχρι τους «16», όπως είχαν πράξει και το 2002 στο Παγκόσμιο Κύπελλο που συνδιοργάνωσαν με την Κορέα.

Πήρε πρώτη το εισιτήριο
Οσο για το Παγκόσμιο Κύπελλο που έρχεται; Η Ιαπωνία ήταν η πρώτη χώρα που οριστικοποίησε την πρόκρισή της!

Σε επίπεδο Μουντιάλ θα είναι η πρώτη που αντιμετωπίζουμε. Ωστόσο, στο Κύπελλο Συνοσπονδιών, το 2005 στη Γερμανία, είχαμε ηττηθεί από ένα γκολ του -άλλοτε διεθνούς πια- Μασάσι Ογκούρο.

Εκείνη η ομάδα έχει σχεδόν αποσυρθεί. Στη θέση της έχουν έρθει νέοι αστέρες. Εξίσου φιλόδοξοι. Και πανέτοιμοι να βαδίσουν στα χνάρια των ποδοσφαιριστών που θαυμάζουν. Ο Σίντζι Καγκάβα παίζει ήδη στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Ο Κεϊσούκε Χόντα μπορεί να έχει? κολλήσει στη Μόσχα, αλλά είναι ο ηγέτης της ΤΣΣΚΑ. Ενώ ο Ατσούτο Ουτσίντα έχει κερδίσει θέση βασικού στη Σάλκε.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΠΟΥΛΟΣ
gtriantafyllopoulos@pegasus.gr

WordPress theme: Kippis 1.15