ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΑΝΤΙΟ ΣΤΟΝ ΧΡΗΣΤΟ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗ –ΠΛΑΤΥ
Χθες στο Πλατύ Ημαθίας κηδέψαμε τον Χρήστο Αναστασιάδη γιος του Νίκου Αναστασιάδη .
θέλω με λίγα λόγια που νιώθω ότι πρέπει να γράψω, να ευχαριστήσω όλο τον κόσμο του χωριού κυρίως τους παλιούς μου φίλους και συντρόφους μου που μας κάνανε την τιμή να συνοδεύσουν στην τελευταία του κατοικία του Χρήστου Αναστασιάδη.
Να ευχαριστήσω την Αθηνά αδερφή του Χρήστου και τη Σούζη Αναστασιάδου αλλά και τις ανιψιές Μαρία και Βούλα που στάθηκαν στο πλευρό τόσα χρόνια .όπως και την Σοφούλα και Τασούλα και τον Γρηγόρη που χρόνια ήταν διπλά του.
Ο Χρήστος δεν παντρεύτηκε με αποτέλεσμα δεν έκλαψαν τα παιδιά του δεν έκλαψε η γυναίκα του ,παρά μόνο τη νύφη και ο αδερφός του ο Γρηγόρης Αναστασιάδης μαζί με την Αθηνά που σε όλη τη διάρκεια της κηδείας ήτανε παγωμένη. Γιατί απλά ότι πλέων σε αυτό το σπίτι θα είναι μόνη και αυτό τα λέει όλα.
Ο Χρήστος ο μοναχικός ο ηλεκτρολόγος μηχανικός αυτοκινήτων μαζί με τον αδερφό του Γρηγόρη που χρόνια θυμάμαι δίνανε μάχες για να φέρουν τα οικονομικά στο σπίτι τους στη Μάνα τους που έφυγε νωρίς και αργότερα ο πατέρας τους ο Νίκος Αναστασιάδης.
Αλλά εκείνο που θυμάμαι ήταν ο αδερφό τους ο Τάσος που πήγαινε στο πανεπιστήμιο για να σπουδάσει οδοντιατρική και έπρεπε τα αδέλφια τους να συνδράμουν οικονομικά και αυτός εχθές δεν ήτανε στην κηδεία του αδελφού του γιατί και αυτός έφυγε νωρίς και τον χάσαμε εδώ και ένα χρόνο και βρίσκεται σε νεκροταφεία των Αθηνών.
Αλλά δίπλα του στο νεκροταφείο στο πλατό είναι ο αδερφός του Αντώνης και ο Αποστόλης Παπαποστόλου που έφυγε πριν 7μηνες, όλοι εχθές εκεί στο νεκροταφείο ένιωσα τον πόνο χθες ότι μαζεύτηκαν όλοι σε μία γωνιά δεν ξέρω αν θα συναντιούνται στον άλλο κόσμο και θα τα λένε η και θα μαλώνουν μεταξύ τους έτσι απλά και φιλικά.
τελειώνοντας θέλω για μία φορά ακόμη να ευχαριστήσω στους κατοίκους τους φίλους που με συγκίνησαν που ήρθανε να πούμε το τελευταίο αντίο στον Χρήστο Αναστασιάδη .
Εγώ δεν ήμουνα πρώτος ξάδερφος του ,ούτε ο Βενιαμίν και η Βασιλική που δεν μπόρεσαν να είναι άλλα ήμασταν παιδιά που μεγαλώσαμε στη γειτονιά , στα σπίτια μας μπαίνω- βγαίναμε τα έξι παιδιά του Σάββα που ήμασταν εμείς και τα πέντε του θείου μας που λέγαμε Νίκο Αναστασιάδη ,ποιος πέρα τα παιδιά του Αβραάμ τον Γιάννη ,τον Σάββα την Κούλα. Δεσπούλα και Βασίλη , όπως τα ξαδέλφια Αντώνη και Αντώνη που ήταν εκεί Αγγελίδη και Τρουπτσής
ήμασταν πολύ δεμένοι την μπουκιά του φαγητού την αλλάζαμε μεταξύ μας ακόμα και τα παπούτσια που δεν είχαμε στα δύσκολα εκείνα χρονιά.
Δεν θέλησα να μιλήσω χθες στην εκκλησία δεν είπα τίποτα κάθισα παγωμένος δίπλα στο φέρετρο τον κοίταζα και έλεγα το νόημα της ζωής, λέω αυτή είναι η ζωή με τους αγώνες που κάνουμε και για μία στιγμή όλα ξεχνιούνται και λέμε όλοι στο καλό ενώ στην ουσία θα πρέπει να λέμε «Καλή Αντάμωση» αν γίνεται αυτή, όπως λέει και το τραγούδι στον άλλο κόσμο που θα πας..
Χρήστο ξέρω ότι δεν θα με ακούσεις ξέρω ότι δεν θα σε ξαναδώ εκεί να κόβεις τα χόρτα του σπιτιού να κλαδέψει το αμπέλι μαζί με τον Αντώνη και την Αθηνά να με κοιτάζει από μακριά και ο Γρηγόρης να στεναχωριέται και να φωνάζει να σε προφυλάξει όμως όπως είπε και χθες δεν τα κατάφερα ότι και αν έκανα.. έφυγε από εδώ κάπες καλά και στις 11.μ.μ.μας άφησε για πάντα στο Νοσοκομείο της Βέροιας και η Σούζη να με παίρνει τηλ Ανέστη σε παίρνω από το νοσοκομείο για να σου πω ότι τον Χρήστο τον Χάσαμε.
ΣΤΟ ΚΑΛΑ ΧΡΗΣΤΟ