Ένας χρόνος πέρασε από τότε που έφυγε ο αδελφός μας ο Πατέρας και Πάππους Παπαποστόλου Απόστολος –Αναστασιάδης 5/7/2019-5.7.2020
ΤΟΥ ΑΝΕΣΤΗ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗ
Ένας χρόνος πέρασε από τότε που ο αδερφός μου Απόστολος Παπαποστόλου -. Αναστασιάδης έφυγε από τη ζωή 5/7/2019. Είχα φύγει από το νοσοκομείο πριν λίγες ώρες και όμως μετά από λίγο μας ήρθε το χαμπέρι από το Νοσοκομείο ο Αποστολής έφυγε .
ήτανε στο κρεβάτι του πόνου σχεδόν για ένα μήνα στον Άγιο Παύλο όπου έδινε τη μάχη όχι για να ζήσει αλλά για να φύγει με αξιοπρέπεια κάτι όμως που δεν έγινε με τα όσα υπέφερε.
Ο Αποστόλης έφυγε και πήγε να βρει τα δύο παιδιά του που τα είχε χάσει πρόωρα τον Μάριο που τόσο αγαπούσε και έφυγε στα 28 του χρόνια και τον Σάββα που και αυτός έφυγε στα 55 του χρόνια στις 3.8.2015
Παράλληλα είχε χάσει και τη γυναίκα του τη Βούλα και όσο ζούσε αυτά πάντα έλεγε γιατί συμβαίνουν όλα σε μένα και τόπε στα νεκροταφεία της Αλόννήσου στην κηδεία της γυναίκας τους .
Αγνοούσε ότι και σε άλλους το ίδιο πολλές φορές γίνατε γιατί απλά έτσι είναι η ζωή που λέει και το τραγούδι και πώς θα την αλλάξω.
Για μένα που τον βλέπω τώρα στη φωτογραφία στο γραφείο μου σχεδόν κάθε μέρα όπως και το Μάριο και το Σάββα την Βούλα και τόσους άλλους φίλους που φύγανε και λέω πέρασε ένας χρόνος; μα προχθές ακόμα ήταν το γεγονός; Kai όμως Αποστολή πέρασε ένας χρόνος από τότε που έφυγες.
Η Ζάκι η κόρη σου πλέον δεν σε παίρνει τηλέφωνο ούτε ο Θανάσης από την Γερμανία για να σε ρωτήσουν αν είσαι καλά κι αν παίρνεις τα χάπια σου και το άλλο ερώτημα ήταν αν θα έρθεις στη Γερμανία η θα πας στο Πλατύ ή στη Θεσσαλονίκη.
Σε αυτά τα μέρη Αποστόλη έζησες για πολλά χρόνια στο Πλατύ για λίγα χρόνια στην Αλόννησο το νησί της γυναίκας σου και πάρα πολλά χρόνια στη Γερμανία με σκοπώ για να κερδίσεις τον επιούσιο.
Έτρεχες παντού ήσουν ακούραστος ήσουν νευρικός σε πειράζουν τα πάντα γιατί ήθελες και στον τόπο σου εδώ όπως έλεγες να έχεις την ίδια ανάπτυξη που γνώρισες και στη Γερμανία.
Αποστόλη όλα αυτά τα γραφώ έτσι για μένα αυτά τα λίγα γιατί δεν μπορώ να γράψω περισσότερα γιατί φύγατε σχεδόν όλοι ακόμα και τα ξαδέρφια σου που μάλωνες μαζί τους όπως ο Αντώνης Ο Τάσος και μετά από λίγο και ο Χρηστάκης έφυγε.
Δεν θέλω να γράψω περισσότερα γιατί Αποστολή απλά δεν θα με ακούσεις τα λέω για τον εαυτό μου για μένα για εμάς που ακόμα ζούμε έτσι για να ξεσπάσω και να θυμάμαι κάπου-κάπου την δικιά μας ιστορία της οικογένειάς μας που πάντα έλεγες τη Μάνα σου Μαμά Μαρούσα τι κάνεις και τον Πατέρα σου που δεν ξέρω αν όλους αυτούς αν τους συνάντησες
Πάντως αν τους συναντήσεις δώσε τους χαιρετισμούς αν και είναι όλοι είναι δίπλα σου εκεί στο Πλατύ, μόνο ο Μάριος είναι στην Αλόννησο, η Βούλα στην Αλόννησο και τον Σάββα μας που τον αφήσαμε στη Γερμανία μέσα σε ένα δασύλλιο που ψάχνεις να βρεις αν υπάρχει τάφος έστω ένας τάφος να γράφει Σάββας Παπαποστόλου.
Για μία φορά ακόμη μετά από ένα χρόνο σε χαιρετούμε εμείς εδώ από τη Θεσσαλονίκη η Βασιλική που αγαπούσες και έτρεχε πάντα μαζί σου από την Γερμανία τα παιδιά σου και τα άλλα αδέρφια μας και όλα τα παιδιά
Καμιά φορά και εγώ περιμένω Αποστολή ένα τηλεφώνημα σου για να αρχίσεις να μιλάς και να μην σταματάς να λες όλη την ιστορία του χωριού που λες και ήξερες ότι θα κατέληξες στο Πλατύ εκεί που γεννήθηκες.
Αυτά τα λίγα στο καλό αδελφέ Αποστολή