Διαλέγω τρεις στίχους από την «Ντουλάπα» της Αλεξάνδρας Μπακονίκα της συλλογικής έκδοσης Η Κοκκινοσκουφίτσα έφταιγε, με τους Κλεονίκη Δρούγκα, Χάρη Μελιτά, Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Θανάση Μπιλιλή, και τις φωτογραφίες της Δέσποινας Αποστολίδου και του Στέλιου Κατερίνη που με αφετηρία την απόγνωσή τους για όσα σηματοδοτούν την εκδηλωμένη βία μέσα στην οικογένεια και το περιβάλλον, κατά των γυναικών, φέρνει στο προσκήνιο ένα δυσβάστακτο κοινωνικό φαινόμενο με προεκτάσεις οικονομικές, φυλετικές, εθνικές, μορφωτικές, ιστορικές: σεξουαλική – σωματική – ψυχολογική βία, εμπορία ανθρώπων και βέβαια τη σχέση θύτη θύματος. Βία στο σπίτι, στον δρόμο, στο επαγγελματικό περιβάλλον, βία ανθρώπου πάνω σε άνθρωπο.

Στο σπίτι μας θα γίνει φόνος,/ ο θύτης, ερεβώδης σαν εωσφόρος, τον έχει στα σκαριά./ Στο σπίτι μας εξυφαίνεται η πιο μαύρη κόλαση, γράφει η Αλεξάνδρα Μπακονίκα στο «Τελικό χτύπημα».

Και η Κλεονίκη Δρούγκα διαλέγει τον μύθο της Κοκκινοσκουφίτσας, με τον συμβολισμό ακόμη και  του κόκκινου χρώματος που ρέει στο αίμα αλλά και εκτινάσσεται ως σήμα και αποτέλεσμα, για να μας πει για το δάσος που ήτανε πυκνό/ για τους ξυλοκόπους που τίποτα δεν άκουσαν/ για τον λύκο που ήταν κακός/ για το μάνταλο που εύκολα άνοιξε… Να μιλήσει για το παραμύθι, τον φταίχτη και το φταίξιμο.