ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ SFEA

ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ:

59 χρόνια από το χουντικό πραξικόπημα

“Κάθε ένας ο οποίος δεν κάθεται καλά, έστω και αν μου κοστίζη ως κράτος ακριβά, θα τον θέτω υπό περιορισμόν. […] Δεν θα τους αφήσω να γίνουν θηρία κάτω από τα κομμουνιστικά κελεύσματα. Διότι εάν γίνουν θηρία και απολυθούν από το κλουβί, θα υποχρεωθώ να τους τουφεκάω […] Προκειμένου λοιπόν να τους τουφεκάω και να έχω αίματα εις την άσφαλτον, δεν θα τους αφήσω, έστω και αν προσβάλλεται ο προηγμένος ανθρωπισμός ορισμένων” Γ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

59 χρόνια από το χουντικό πραξικόπημα τιμάμε την ιερή μνήμη των αγωνιστών και αγωνιστριών της αντιδικτατορικής αντίστασης που έπεσαν στο δίκαιο αγώνα, όσους και όσες χάσαμε πρόωρα από τα ανεπούλωτα τραύματα και τις κακουχίες της φυλακής και της εξορίας, αλλά και πρόσφατα, σε άνιση μάχη κι αγώνα, με ανήκεστα νοσήματα.

Ήδη από τις πρώτες ώρες του πραξικοπήματος στις 21-4-1967, Αστυνομία και Χωροφυλακή επιδόθηκαν σε ένα ανηλεές ανθρωποκυνηγητό και σε πογκρόμ συλλήψεων. Συνέλαβαν 8.270 πολίτες, από τους οποίους τους 6.118 εκτόπισαν ‘προληπτικώς‘ στη Γυάρο ως ‘επικίνδυνους κομμουνιστές’. Πολλοί από τους συλληφθέντες ήταν άρρωστοι και υπερήλικες, ενώ αρκετοί που κρατήθηκαν σε αστυνομικά τμήματα κακοποιήθηκαν άγρια. Παραμένουν επίσης, 58 χρόνια μετά, ‘αταυτοποίητοι’ 16 νεκροί της εξέγερσης του Πολυτεχνείου και στην αφάνεια οι στρατιωτικοί και οι στρατιώτες που δολοφονήθηκαν ή τραυματίστηκαν, επειδή αντέδρασαν στο πραξικόπημα αλλά και κατά το ‘βασιλικό αντιπραξικόπημα-οπερέτα’, στις 13/12/ 1967.

Όταν το χουντικό καθεστώς εδραιώθηκε, μπροστά στη διεθνή κατακραυγή άρχισε σταδιακά την απόλυση εξορίστων από τη Γυάρο, χωρίς, βέβαια, να σταματήσει τις διώξεις. Το 1969 υπήρχαν 1.874 εξόριστοι στο Λακκί και το Παρθένι, τον Ωρωπό και αλλού. Σύμφωνα με τα στοιχεία της ελληνικής πρεσβείας στις ΗΠΑ, μόνο στο διάστημα μεταξύ 1967-1971 τα Έκτακτα Στρατοδικεία δίκασαν 3.363 άτομα και καταδίκασαν 2.045 σε βαριές ποινές και ‘διοικητική εκτόπιση‘ μακριά από τα αστικά κέντρα Ταυτόχρονα στους κατάδικους και εξόριστους φοιτητές/τριες επιβλήθηκε η ποινή της ‘διαρκούς αποβολής‘ από τα ΑΕΙ.

Παρά τους κομπασμούς των δικτατόρων ότι ‘η επανάστασις υπήρξεν αναίμακτος’, ευθύνονται, άμεσα ή έμμεσα, για 247 κατονομασμένες περιπτώσεις θανάτων. Ο Σύνδεσμός μας εκφράζει τα ειλικρινή συλλυπητήριά του προς τις οικογένειές τους.

Η χούντα δεν χρειάστηκε να θεσπίσει κάποια ιδιαίτερη νομοθεσία, αξιοποίησε το νομικό καθεστώς του Εμφυλίου και του μετεμφυλιακού ‘κράτους των εθνικοφρόνων‘. Γι’ αυτό και η πλειονότητα των κρατουμένων καταδικάστηκε με τον ΑΝ 509/1947, αλλά και τον ‘περί κατασκοπίας‘ ΑΝ 375/1938 της δικτατορίας Μεταξά, ακόμα και σε περιπτώσεις που οι κατηγορούμενοι δεν ανήκαν στην Αριστερά, αλλά στους, κατά τη χούντα, ‘συνοδοιπόρους‘ της. Έτσι, οι φυλακές Αβέρωφ, Κορυδαλλού, Αίγινας, Επταπυργίου, Καλαμίου, Αλικαρνασσού, Τρικάλων, Κέρκυρας γέμισαν με πολιτικούς κρατούμενους.

Για να αποτρέψουν αντιχουντικές αντιδράσεις στο στράτευμα, οι πραξικοπηματίες προχώρησαν σε πογκρόμ διώξεων, καθώς αρκετά στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων αλλά και απλοί στρατιώτες συμμετείχαν σε αντιδικτατορικές οργανώσεις, με αποκορύφωμα το Κίνημα του Ναυτικού, και την ανταρσία του αντιτορπιλικού ‘Βέλος‘ τον Μάιο του 1973, που αποτέλεσε σημαντικό πλήγμα για το δικτατορικό καθεστώς. Συνολικά 548 αξιωματικοί αποτάχτηκαν ή αποστρατεύτηκαν, από τους οποίους φυλακίστηκαν ή εξορίστηκαν 90 αξιωματικοί του Στρατού, 89 του Ναυτικού και 13 της Αεροπορίας. Άγνωστος παραμένει ο αριθμός των διωχθέντων στρατιωτών.

Η δικτατορία δεν ήταν ‘κεραυνός εν αιθρία’ ή απλώς ‘η ανταρσία μιας ομάδας επίορκων αξιωματικών’. Αντίθετα, το μετεμφυλιακό καθεστώς και το ‘βαθύ κράτος’ (Παλάτι – Στρατός – Σώματα Ασφαλείας) ζέσταιναν στον κόρφο τους το ‘αυγό του φιδιού’ και λειτούργησαν, τελικά, ως εκκολαπτική μηχανή της Χούντας.

Το ‘πράσινο φως’ για το πραξικόπημα άναψε στην Ουάσιγκτον το Φλεβάρη του 1967. ΄Θυσιάσαμε την ελληνική δημοκρατία στον ‘Ψυχρό Πόλεμο’, είχε ομολογήσει κυνικά ο τέως πρόεδρος Μπιλ Κλίντον κατά την επίσκεψή του στην Αθήνα, τον Νοέμβριο του 1999. Οι τότε κυβερνήσεις των ΗΠΑ δεν τηρούσαν απλώς ‘μια στάση ανοχής προς τους δικτάτορες’ ούτε ‘αιφνιδιάστηκαν’ τάχα από το πραξικόπημα, όπως εξακολουθούν να γράφουν τα σχολικά βιβλία. Αντίθετα, συνέβαλαν με κάθε τρόπο στην επιβίωση του τυραννικού καθεστώτος.

Η δικτατορία όμως ποτέ δεν κατάφερε να αποκτήσει λαϊκή βάση, γιατί ήταν ένα βάρβαρο, καταπιεστικό καθεστώς. Ήδη είχε αρχίσει η ανοιχτή αμφισβήτησή της με την κατάληψη της Νομικής τον Φλεβάρη-Μάρτη του 1973.

Εκεί, όπου είχαν ‘σκάψει’ οι αντιδικτατορικές οργανώσεις, βλάστησε ένα ανατρεπτικό νεολαιίστικο κίνημα, που ενσωμάτωνε τις καλύτερες αγωνιστικές παραδόσεις του λαού μας και εμπνεόταν από το διεθνές κίνημα αμφισβήτησης των νέων. Ήταν η γενιά της εξέγερσης του ΕΜΠ Πολυτεχνείου και των φοιτητικών καταλήψεων στο ΑΠΘ, τα Ιωάννινα, την Πάτρα. Έπνιξε στο αίμα την εξέγερση η Χούντα αλλά δεν απέφυγε το μοιραίο. Αντίθετα επιτάχυνε την πτώση της με την ανατροπή του προέδρου Μακάριου, που οδήγησε στην κατοχή και διχοτόμηση της Κύπρου.

Η μετάβαση από τη δικτατορία στον κοινοβουλευτικό πολίτευμα, που καθιερώθηκε πλέον ως ‘Μεταπολίτευση’, άφησε στο απυρόβλητο πολλούς υπηρέτες της Χούντας, ώστε να παριστάνουν ακόμη και σήμερα τους ‘εθνοσωτήρες‘, γιατί στηρίχτηκε στις παρασκηνιακές συναλλαγές των αμερικανο-ΝΑΤΟικών ηγετικών κύκλων με τις συντηρητικές προδικτατορικές πολιτικές δυνάμεις της χώρας.

Γι’ αυτό και η ‘αποχουντοποίηση‘ εξαντλήθηκε κυρίως στην άσκηση ποινικών διώξεων κατά των πρωταιτίων του πραξικοπήματος της 21ης Απριλίου 1967, και μάλιστα αυτό έγινε με πρωτοβουλία ιδιωτών! Έτσι, όχι μόνο δεν ‘έδωσαν τη Χούντα στο λαό’, αλλά και μετέτρεψαν τα διαρκή εγκλήματά της σε ‘στιγμιαία’ παραπτώματα. Και ακόμα τις 100 και πλέον εμπρόθεσμες μηνύσεις εναντίον βασανιστών τις μετέτρεψαν σε ‘εκπρόθεσμες‘(!). Η ‘αποχουντοποίηση‘ προχώρησε σε βάθος μόνο στα Πανεπιστήμια, όπου το φοιτητικό κίνημα, με το ειδικό πολιτικό βάρος που είχε αποκτήσει με την εξέγερση του Πολυτεχνείου, μπόρεσε να την επιβάλει στην πράξη. Ο κρατικός μηχανισμός, για άλλη μια φορά θα αυτοπροστατευθεί και θα εξασφαλίσει την περίφημη ‘συνέχεια του κράτους‘, όπως το είχε φροντίσει και μετά την Κατοχή, με τη μαζική και δια βουλευμάτων απαλλαγή των πάσης φύσεως συνεργατών των κατακτητών.

Η κατάρρευση της δικτατορίας συνοδευτηκε από έντονες λαϊκές κινητοποιήσεις, με καθημερινές συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις που απαιτούσαν την κατοχύρωση των δημοκρατικών δικαιωμάτων και όχι, φυσικά, την ‘αποκατάσταση‘ της προδικτατορικής ‘καχεκτικής‘ κοινοβουλευτικής δημοκρατίας και την αναβίωση της χρεωκοπημένης πλέον ‘εθνικοφροσύνης‘.

Οι σημερινοί κυβερνώντες, καθημερινά και εν ψυχρώ καταργούν ιστορικές αλλαγές – όπως η Δημόσια Δωρεά Παιδεία, που καθιερώθηκε πριν ακριβώς 62 χρόνια χάρη στους αγώνες του ‘114′ και του ‘15% για την Παιδεία’, διώκουν τους εκπαιδευτικούς που αρνούνται την κατ’ ευφημισμόν ‘αξιολόγηση‘ και εμπορευματοποιούν το αναιμικό ΕΣΥ.

Η λεηλασία των πόρων του ΟΠΕΚΕΠΕ, οι υποκλοπές, το ‘μπάζωμα‘ του κρατικού εγκλήματος των Τεμπών, η χειραγώγηση της δικαστικής εξουσίας δεν αποτελούν απλώς ‘σκάνδαλα‘. Είναι η ‘κανονικότητα’ του φαύλου, ‘βαθέος επιτελικού κράτους‘. Ενσαρκώνουν την απαξίωση και την παράδοση του κράτους ως λάφυρο στα ιδιωτικά συμφέροντα – θυσία στο βωμό του ‘ανταγωνισμού‘ και της ‘επιχειρηματικότητας‘. Έριξαν έτσι τη χώρα στον πάτο της Ευρώπης από άποψη αγοραστικής δύναμης, ενώ το κόστος ζωής καλπάζει, τα λαϊκά νοικοκυριά αδυνατούν να καλύψουν βασικές ανάγκες και οι αγρότες – κτηνοτρόφοι στενάζουν. Η πολιτική των «pass» και των επιδομάτων – φιλοδωρήματα δεν μπορεί να κρύψει τη φτωχοποίηση της κοινωνίας από μια οικονομική στρατηγική που ευνοεί λίγους εις βάρος της συντριπτικής πλειοψηφίας.

Παρά το γεγονός ότι ακόμα και στις δημοσκοπήσεις είναι ολοφάνερη η φιλειρηνική-αντιπολεμική στάση της συντριπτικής πλειοψηφίας του ελληνικού λαού, η κυβέρνηση καμαρώνει ότι πρωτοστάτησε στο χορό των εξοπλισμών-μαμούθ της ανίερης, ψυχροπολεμικής συμμαχίας του ΝΑΤΟ, καλλιεργώντας παράλληλα την ‘κουλτούρα των φερέτρτων με ευρωπαϊκές σημαίες‘! Αντί να αναγνωρίσουν το δικαίωμα στον Παλαιστινιακό λαό να έχει το δικό του κράτος, βάφτισαν ‘αμυντική ενέργεια αποτροπής΄ την εμπλοκή της χώρας μας στην ιμπεριαλιστική επιδρομή των κυβερνήσεων ΗΠΑ – ΙΣΡΑΗΛ εναντίον του Ιράν, με ορμητήρια και τις αμερικανικές βάσεις – ‘μαγνήτες‘ αντιποίνων.

Ο Αντιδικτατορικός Αγώνας ανέδειξε σε κινητήρια δύναμη της Ιστορίας την αντίσταση στην καταπίεση και την αγωνιστική στάση ζωής, αξίες που υπηρετεί με συνέπεια ο Σύνδεσμός μας, 51 χρόνια μετά την ίδρυσή του τον Γενάρη του 1975. Σε κρίσιμες περιόδους, όπως οι σημερινές, το παρελθόν έχει τόση σημασία, ώστε πρέπει να κατακτηθεί με αγώνα, όπως ακριβώς και το παρόν. Γι΄αυτό, 59 χρόνια μετά την αποφράδα 21η Απριλίου, ‘η πάλη της μνήμης εναντίον της λήθης δεν είναι παρά η πάλη του ανθρώπου εναντίον της εξουσίας‘.

Αθήνα 18-4-2026