ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ:

52 χρόνια μετά, η δημοκρατία στην κλίνη του Προκρούστη

52 χρόνια από την κατάρρευση της χούντας και την αποκατάσταση της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας τιμάμε την ιερή μνήμη των αγωνιστών και αγωνιστριών της αντιδικτατορικής αντίστασης που έπεσαν στο δίκαιο αγώνα, όσους και όσες χάσαμε πρόωρα από τα ανεπούλωτα τραύματα και τις κακουχίες της φυλακής και της εξορίας, αλλά και πρόσφατα, σε άνιση μάχη κι αγώνα, με ανήκεστα νοσήματα.

Η χούντα δεν χρειάστηκε να θεσπίσει κάποια ιδιαίτερη νομοθεσία, αλλά αξιοποίησε το νομικό οπλοστάσιο του Εμφυλίου και του μετεμφυλιακού ‘κράτους των εθνικοφρόνων‘. Γι’ αυτό και η πλειονότητα των πολιτικών κρατουμένων καταδικάστηκε με τον ΑΝ 509/1947, αλλά και με τον ‘περί κατασκοπίας‘ ΑΝ 375/1938 της δικτατορίας Μεταξά, ακόμα και σε περιπτώσεις που δεν ανήκαν στην Αριστερά αλλά στους ‘συνοδοιπόρους‘ της – κατά τη χούντα.

Ήδη από τις πρώτες ώρες του πραξικοπήματος στις 21-4-1967, Αστυνομία και Χωροφυλακή επιδόθηκαν σε ένα ανηλεές ανθρωποκυνηγητό και σε πογκρόμ συλλήψεων. Συνέλαβαν 8.270 πολίτες, από τους οποίους τους 6.118 εκτόπισαν ‘προληπτικώς‘ στη Γυάρο ως ‘επικίνδυνους κομμουνιστές’. Παρά τους κομπασμούς των δικτατόρων ότι ‘η επανάστασις υπήρξεν αναίμακτος’, ευθύνονται, άμεσα ή έμμεσα, για 247 κατονομασμένες περιπτώσεις θανάτων. Παραμένουν επίσης, 52 χρόνια μετά, ‘αταυτοποίητοι’ 16 νεκροί της εξέγερσης του Πολυτεχνείου και στην αφάνεια, για να ‘προστατευθεί το κύρος του στρατού’(!), οι στρατιωτικοί και οι στρατιώτες που δολοφονήθηκαν ή τραυματίστηκαν, επειδή αντέδρασαν στο πραξικόπημα.

Για να αποτρέψουν αντιχουντικές αντιδράσεις και στο στράτευμα, οι πραξικοπηματίες προχώρησαν σε πογκρόμ διώξεων, καθώς αρκετά στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων αλλά και απλοί στρατιώτες συμμετείχαν σε αντιδικτατορικές οργανώσεις, με αποκορύφωμα το Κίνημα του Ναυτικού και την ανταρσία του αντιτορπιλικού ‘Βέλος‘ τον Μάιο του 1973 – σημαντικά πλήγματα για τη δικτατορία.

Η δικτατορία δεν ήταν ‘κεραυνός εν αιθρία’ ή απλώς ‘η ανταρσία μιας ομάδας επίορκων αξιωματικών’. Αντίθετα, το μετεμφυλιακό καθεστώς και το ‘βαθύ κράτος’ (Παλάτι – Στρατός – Σώματα Ασφαλείας) λειτούργησαν ως εκκολαπτική μηχανή της Χούντας.

Το ‘πράσινο φως’ για το πραξικόπημα άναψε στην Ουάσιγκτον το Φλεβάρη του 1967. ΄Θυσιάσαμε την ελληνική δημοκρατία στον ‘Ψυχρό Πόλεμο’, είχε ομολογήσει κυνικά ο τέως πρόεδρος Μπιλ Κλίντον κατά την επίσκεψή του στην Αθήνα, τον Νοέμβριο του 1999.

Η δικτατορία δεν κατάφερε να αποκτήσει λαϊκή βάση, γιατί ήταν ένα βάρβαρο, καταπιεστικό καθεστώς. Εκεί, όπου είχαν ‘σκάψει’ οι αντιδικτατορικές οργανώσεις, βλάστησε ένα ανατρεπτικό νεολαιίστικο κίνημα, που ενσωμάτωνε τις καλύτερες αγωνιστικές παραδόσεις του λαού μας και εμπνεόταν από το διεθνές κίνημα αμφισβήτησης των νέων. Ήταν η γενιά της εξέγερσης του ΕΜΠ Πολυτεχνείου και των φοιτητικών καταλήψεων στο ΑΠΘ, τα Ιωάννινα, την Πάτρα. Έπνιξε στο αίμα την εξέγερση η Χούντα, αλλά δεν απέφυγε το μοιραίο. Αντίθετα επιτάχυνε την πτώση της με την ανατροπή του προέδρου Μακάριου, που οδήγησε στην κατοχή και διχοτόμηση της Κύπρου.

Η μετάβαση από τη δικτατορία στο κοινοβουλευτικό πολίτευμα, που καθιερώθηκε πλέον ως ‘Μεταπολίτευση’, άφησε στο απυρόβλητο πολλούς υπηρέτες της Χούντας, ώστε να παριστάνουν ακόμη και σήμερα τους ‘εθνοσωτήρες‘, γιατί στηρίχτηκε στις παρασκηνιακές συναλλαγές των αμερικανο-ΝΑΤΟικών ηγετικών κύκλων με τις συντηρητικές προδικτατορικές πολιτικές δυνάμεις της χώρας.

Γι’ αυτό και η ‘αποχουντοποίηση‘ εξαντλήθηκε κυρίως στην άσκηση ποινικών διώξεων κατά των πρωταιτίων του πραξικοπήματος της 21ης Απριλίου 1967, και μάλιστα αυτό έγινε με πρωτοβουλία ιδιωτών! Με τη λεγόμενη ΄μεταβατική δικαιοσύνη’ όχι μόνο δεν ‘έδωσαν τη Χούντα στο λαό’, αλλά και μετέτρεψαν τα διαρκή εγκλήματά της σε ‘στιγμιαία’ παραπτώματα. Και ακόμα τις 100 και πλέον εμπρόθεσμες μηνύσεις εναντίον βασανιστών τις μετέτρεψαν σε ‘εκπρόθεσμες‘ ή τις έθεσαν στο αρχείο (!). Η ‘αποχουντοποίηση‘ προχώρησε σε βάθος μόνο στα Πανεπιστήμια, όπου το φοιτητικό κίνημα, με το ειδικό πολιτικό βάρος που είχε αποκτήσει με την εξέγερση του Πολυτεχνείου, κατόρθωσε να την επιβάλει στην πράξη. Ο κρατικός μηχανισμός, για άλλη μια φορά θα αυτοπροστατευθεί και θα εξασφαλίσει την περίφημη ‘συνέχεια του κράτους‘, όπως το είχε φροντίσει και μετά την Κατοχή, με τη μαζική και δια βουλευμάτων απαλλαγή συνεργατών των κατακτητών. Ωστόσο, το 1974 δεν σήμανε απλώς την ‘αποκατάσταση’ της μετεμφυλιακής ‘καχεκτικής’ δημοκρατίας αλλά και την ιδεολογική χρεωκοπία της διχαστικής ‘εθνικοφροσύνης’.

Σήμερα ο ελληνικός λαός είναι ο λιγότερο ικανοποιημένος από τη ζωή του σε σχέση με τους υπόλοιπους της Ευρώπης, σύμφωνα με τις μετρήσεις του Eυρωβαρόμετρου, τις εκθέσεις της ΕΛΣΤΑΤ και τις έρευνες του ΚΑΝΕΠ της ΓΣΣΕ. Τα λαϊκά νοικοκυριά χτυπημένα από τη λιτότητα και την εσωτερική υποτίμηση της περιόδου των μνημονίων, υποφέρουν από την πρωτοφανή ακρίβεια, την ενεργειακή φτώχεια, τη στεγαστική κρίση, την κερδοσκοπία και τον “πληθωρισμό απληστίας”, την κατάρρευση της αγροτικής παραγωγής. Αντίθετα, αυξάνονται τα κέρδη των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων, του τραπεζικού τομέα, των καρτέλ ενέργειας και των αλυσίδων σούπερ-μάρκετ, καθώς ευνοούνται από προκλητικές φοροαπαλλαγές. Με την ληστρική αυτή πολιτική η κυβέρνηση επιτυγχάνει θηριώδη υπερπλεονάσματα, που προσπαθεί να τα εξωραΐσει με προεκλογικά -φιλοδωρήματα.

52 χρόνια μετά είναι προφανής η έκπτωση και η αμφισβήτηση των κοινοβουλευτικών θεσμών υπέρ μιας μεταπολιτικής ‘δημοσκοπικής δημοκρατίας΄. Οι θεσμικές εκτροπές, ώστε να συγκαλυφθούν το σκάνδαλο των υποκλοπών, το κρατικό έγκλημα των Τεμπών και η κλεπτοκρατία στον ΟΠΕΚΕΠΕ. η καταστολή – ποινικοποίηση των κοινωνικών αντιστάσεων, η κατάργηση του άρθρου 16 του Συντάγματος – καρπός των ιστορικών αγώνων για Δημόσια Δωρεάν Παιδεία – συνιστούν την ‘κανονικότητα΄ της κυβερνητικής πολιτικής.

Στην πρόσφατη Σύνοδο του ΝΑΤΟ ο Κ. Μητσοτάκης, ως ‘πρόθυμος και δεδομένος σύμμαχος των ΗΠΑ’, περιορίστηκε στο ρόλο του πελάτη οπλικών συστημάτων, ενώ η χώρα, με δυσθεώρητο δημόσιο και ιδιωτικό χρέος, ξοδεύει για στρατιωτικούς εξοπλισμούς το ιλιγγιώδες ποσοστό του 3, 65% του ΑΕΠ το χρόνο, όταν οι περισσότερες χώρες του ΝΑΤΟ βρίσκονται γύρω στο 2% του ΑΕΠ.

Απέναντι στις υπερπατριωτικές κορώνες ορισμένων πολιτικών δυνάμεων, ο Σύνδεσμός μας στέκεται σταθερά υπέρ του διαλόγου, της συνεργασίας και της ειρηνικής επίλυσης των διαφορών με την Τουρκία, απορρίπτοντας τις πολεμικές απειλές και τους μεγαλοϊδεατισμούς του Ερτογάν. Είμαστε κατά της κούρσας των εξοπλισμών, του ReArm Εurope και της πολεμικής οικονομίας. Κατά της απαίτησης Τραμπ και ΝΑΤΟ για στρατιωτικές δαπάνες στο 5% του ΑΕΠ. Στο πλαίσιο αυτό, αγωνιζόμαστε, ώστε να μην υπάρξει καμία διευκόλυνση ή χρήση των αμερικανικών βάσεων για τις ιμπεριαλιστικές επιχειρήσεις των ΗΠΑ και του Ισραήλ. Καμιά εμπλοκή των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων στους πολεμικούς τυχοδιωκτισμούς του Τραμπ και του καταζητούμενου, εγκληματία πολέμου Νετανιάχου. Υπερασπίζουμε το αναφαίρετο δικαίωμα των Παλαιστινίων στην αυτοδιάθεση.

Aγωνιζόμαστε για μια Κύπρο ενιαία, με τη μορφή της διζωνικής, δικοινοτικής ομοσπονδίας, με πολιτική ισότητα στη βάση των ψηφισμάτων του ΟΗΕ.

Ο Αντιδικτατορικός Αγώνας ανέδειξε σε κινητήρια δύναμη της Ιστορίας την αντίσταση στην καταπίεση και την αγωνιστική στάση ζωής, αξίες που υπηρετεί με συνέπεια ο Σύνδεσμός μας, 51 χρόνια μετά την ίδρυσή του το 1975. Σε κρίσιμες περιόδους, όπως οι σημερινές, το παρελθόν έχει τόση σημασία, ώστε πρέπει να κατακτηθεί με αγώνα, όπως ακριβώς και το παρόν, απέναντι στους κράχτες του ιστορικού αναθεωρητισμού. Γι΄ αυτό, 52 χρόνια από την 23η Ιουλίου 1974, η “πάλη της μνήμης εναντίον της λήθης δεν είναι παρά η πάλη του ανθρώπου εναντίον της εξουσίας.”

Αθήνα 20-7-2026