ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΠΑΠΑΛΙΑΓΚΑ

 

 

ΚΥΡΙΑΚΗ 9 ΜΑΡΤΙΟΥ 2014

  Σύντροφοι, φίλες και φίλοι, αγαπητοί συνάδελφοι, φίλοι μαζί στην πορεία της Ελιάς, ας ξεκινήσουμε κάνοντας μια πολύ σύντομη αναδρομή του πράγματος μέχρι τώρα.Εδώ κατ΄ αρχάς θα έπρεπε να είμαστε όλοι, θα έπρεπε να είναι πολύ περισσότεροι από όσους βρίσκονται σήμερα. Φοβούμαι όμως ότι η εγγενής αδυναμία του χώρου μας, η εγγενής αδυναμία της ελληνικής Κεντροαριστεράς λειτούργησε έτσι ώστε αντί να ενωθούν οι πάντες κάτω από τον κλάδο τηελαίας δεν ήρθαν όλοι, ο καθένας για δικούς του λόγους.

Ελπίζω ότι στην πορεία αυτή η οποία σήμερα αρχίζει με τη φύτρα της ελιάς που σήμερα βάζουμε, όσο η ελιά θα αυξάνεται, τόσο να μπολιάζεται από καινούρια και καινούρια κλαδιά, καινούρια και καινούρια φύλλα, καινούρια και καινούρια άνθη.

Σύντροφοι η χώρα μας είχε την ιδιαιτερότητα ο εμφύλιός της να έχει άλλον πραγματικό νικητή κι άλλον διανοητικό νικητή. Θέλω να πω ότι η Κεντροαριστερά διαχρονικά έπαιξε ένα ρόλο στο να αποφασιστεί να αναδειχθεί πραγματικός κινητής του εμφυλίου πολέμου όχι η παράταξη που τον κέρδισε πραγματικά η Δεξιά, αλλά σε ένα επίπεδο νοοτροπιών κέρδισε η Αριστερά, από ποια άποψη;

Βλέπουμε διαχρονικά ότι έχει περάσει από το 1949-1950 κι έπειτα μια λογική ας πούμε ποινικοποίησης του κέρδους, ποινικοποίησης της επιχειρηματικότητας και μια λογική ότι όποιος έχει ένα μαγαζάκι κι έχει έναν υπάλληλο ως εκ της θέσεώς του πίνει το αίμα του εργαζομένου του.

Οδηγήθηκε λοιπόν η χώρα μας σε μια κρατικοδίαιτη οικονομία, σε μια οικονομία η οποία δε στηρίχθηκε καθόλου στην αυτενέργεια, στην αυτοβουλία, στην πρωτοβουλία. Οδηγηθήκαμε λοιπόν και σε μία λογική, προϊόντος του χρόνου γενιές τρεις μέχρι σήμερα νέων Ελλήνων είχαν ένα όραμα: Να διοριστούν στο δημόσιο. Αυτή ήταν η συνέπεια όλης αυτής της ποινικοποίησης της αυτενέργειας και της αυτοβουλίας. Αυτό λοιπόν ήρθε η ώρα να τελειώσει.

Δεύτερον, τι είναι αριστερό, τι είναι προοδευτικό, τι είναι σοσιαλιστικό; Μέχρι σήμερα η κοινωνία μας λειτουργούσε με τη δύναμη της αδράνειας. Όποιος πρότεινε μία αλλαγή, μία φυγή προς τα εμπρός έστω και σε έναν τομέα, θεωρούνταν δεξιός ή συντηρητικός, γιατί έθιγε προνόμια.

Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα του ασφαλιστικού του Τάσου Γιαννίτση. Θυμάστε τότε, όταν είχε έρθει το 2000 αν δεν απατώμαι ο Γιαννίτσης ως Υπουργός κι είχε πει το εξής απλό: Ότι αν συνεχίσουμε με αυτή τη λογική και με αυτή τη λειτουργία, σε 15 χρόνια το σύστημα δε θα μπορεί να πληρώσει συντάξεις.

Και τι ζήτησε κατ΄ ουσίαν; Ένα χρόνο παραπάνω εργασίας από όλους. Τότε εξανέστη το σύμπαν «είναι δεξιός, είναι συντηρητική η αντίληψη, είναι αντιλαϊκό το νομοσχέδιο αντεργατικό, αυτό το νομοσχέδιο θα μείνει στα χαρτιά» κλπ.

Βγήκε ποιος πρώτος φίλοι και φίλες αν θυμάστε; Πρώτοι βγήκαν οι συνδικαλιστές μας και το αριστερό τότε συνολικά ΠΑΣΟΚ που ήταν και κυβερνών κόμμα, μαζί με τη Δεξιά, μαζί με την παραδοσιακή Αριστερά, όλη η κοινωνία.

Τι είναι τελικά φίλοι και φίλες αριστερό; Έχουμε συνηθίσει να μετράμε την αριστεροφροσύνη με νούμερα, όπως είχα πει προσφιλώς μία φορά, η παροχολογία υπήρξε η θρυαλλίδα της αριστεροφροσύνης. Και τι εννοώ; Το ΚΚΕ για παράδειγμα σήμερα θεωρεί ως μείζον ζήτημα και αυτονόητη κατάκτηση του εργατικού κινήματος τα 1.350 ευρώ βασικό μισθό και τα 1.350 ευρώ επίδομα ανεργίας εφ΄ όρου ζωής ενδεχομένως αν κάποιος μείνει άνεργος.

Εγώ λοιπόν, που είμαι πιο αριστερός, θα σας πω ότι υποστηρίζω 2.000 ευρώ βασικό μισθό και 2.000 ευρώ επίδομα ανεργίας εφ΄ όρου ζωής. Κάποιος άλλος από σας που θα είναι ακόμη πιο αριστερός, θα προτείνει 3.000 βασικό μισθό και 3.000 ευρώ επίδομα ανεργίας εφ΄ όρου ζωής, αυτό λύνει το πρόβλημα της ανεργίας;

Είναι αριστερό όσο παραπάνω ο καθένας πάει, να, ο σύντροφος Πανταζής προτείνει 4.000 βασικό μισθό και 4.000 ευρώ επίδομα ανεργίας ή 6.000, πάμε λοιπόν σε μια λογική πλειοδοσίας, μια λογική παροχολογίας. Αυτό είναι το χθες, εμείς πρέπει να ξεπεράσουμε αυτόν τον εαυτό μας.

Γι΄ αυτό φίλοι και φίλες, σύντροφοι και συντρόφισσες, λέω και ελέχθη και νωρίτερα από άλλους καλούς φίλους και συναγωνιστές, ότι το πρόβλημα είναι πρωτίστως πολιτισμικό, η κρίση δεν είναι πρωτίστως οικονομική, δεν είναι πρωτίστως κοινωνική, είναι πρωτίστως πολιτισμική.

Γιατί όταν ο καθένας από τους ψηφοφόρους, είτε αριστερός, είτε δεξιός, είτε οτιδήποτε, προσπαθούσε να εξαργυρώσει τους κοινωνικούς του αγώνες, με διορισμούς ή με εξυπηρετήσεις, ελέχθη προσφιλώς νωρίτερα από κάποιους άλλους φίλους «πάμε να γράψουμε δέκα μαγαζιά στην παραλιακή και να σβήσουμε τα πρόστιμα που θα γράψουμε σαν ρουσφέτι να τους φέρουμε να μας ψηφίσουν».

Έλεγε ένας στα ορεινά Τρίκαλα μια φορά σε έναν παλιό Υφυπουργό «Υπουργέ το παιδί μου έφτασε 18 χρονών, ήρθε η ώρα του διορισμού του». Αυτή η νοοτροπία δεν μπορεί να εκφράσει αυτή την Ελιά, αυτή η νοοτροπία δεν μπορεί να εκφράσει αυτή τη γενιά.

Αυτή η νοοτροπία στηρίχθηκε σε μια κοινωνία η οποία δεν είχε κατ΄ ουσίαν αστική τάξη, σε μια κοινωνία η οποία προέκυψε κυρίως από λούμπεν με λεφτά θα πω, η αστική τάξη ήταν λούμπεν με λεφτά στην πραγματικότητα,.

Προέκυψε από ανθρώπους οι οποίοι ήρθαν γρήγορα στις πάλεις, άφησαν την πραγματική παραγωγή, άφησαν την αγροτιά τους, άφησαν τα κτήματά τους, άφησαν τα ζώα τους και ήρθαν να κάνουν τι στην πόλη; Για τα μισά χρήματα ή και λιγότερα να βρουν δουλειά σε ένα εργοστάσιο, να βρουν δουλειά στο δημόσιο, να βρουν δουλειά όπου αλλού, αρκεί να είναι στην πόλη.

Αυτή η λογική εξάντλησε τα όριά της, τα είχε εξαντλήσει προ πολλού, αυτή η δουλειά έχει σταματήσει και βλέπετε ότι αρχίζει η αντίστροφη πορεία. Φίλοι και φίλες, η λογική του βολέματος, η λογική της παροχολογίας, η παράλογη λογική της πολιτικής με δανεικά, με λεφτά που δεν παράγουμε, η παράλογη λογική του κοινωνικού αγώνα του συνδικαλιστή που κατεβάζει το διακόπτη, πρέπει να σταματήσει.

Άκουγα από κάποιους από τα Συνδικάτα ότι «εμείς λέμε όχι από δω, όχι από κει, όχι στις περικοπές», εντάξει, να μη γίνει καμία περικοπή, ποιο Συνδικάτο ήρθε μέχρι σήμερα να πει εμείς κύριοι, το Σωματείο μας, εμείς τα μέλη μας, θα δουλέψουμε ένα μήνα τσάμπα γι΄ αυτή τη χώρα, ας μην πληρωθούμε.

Η πατριδοκαπηλία δίνει και παίρνει, ο καθένας βλέπει το κράτος ως εχθρό, αντί να το βλέπει ως το σπίτι του. Θα σας πω κάτι πολύ απλό, εγώ είμαι δικηγόρος και είμαι χρόνια μέλος, εννιά χρόνια μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου στο Δικηγορικό Σύλλογο Λάρισας. Υπήρχαν τα θέμα αυτά με τα μνημόνια στους δικηγόρους, με την απελευθέρωση του επαγγέλματος, με την επιβολή ΦΠΑ κλπ και υπήρξε μεγάλη συζήτηση για τη φοροδιαφυγή των δικηγόρων.

Σε μια Γενική Συνέλευση λοιπόν έρχεται ο Πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου και εξανίσταται ότι ο κλάδος μας κατασυκοφαντείται, ο κλάδος των δικηγόρων κατασυκοφαντείται ως κλάδος φοροφυγάδων. Και εύλογα αναρωτήθηκα και δημόσια κιόλας στην τοποθέτησή μου, γιατί κύριοι συνάδελφοι κατασυκοφαντείται ο κλάδος μας, εγώ δεν ξέρω ούτε έναν που να μη φοροδιαφεύγει.

Θα ήθελα λοιπόν με αυτό το παράδειγμα το συγκεκριμένο να γίνει αντιληπτό ότι το δεύτερο μεγαλύτερο πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας είναι η υποκρισία και είναι εξόχως πολιτικό πρόβλημα η υποκρισία, το να κρύβουμε τα σκουπίδια κάτω από το χαλί, το να μην τα λέμε.

Όταν έλεγαν κάποιοι άνθρωποι τότε ότι η χώρα οδηγείται ευθέως στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και μάλιστα ένας από αυτούς ήταν και ο πρώην Πρωθυπουργός ο Κώστας Σημίτης, τότε αυτοί που τα έλεγαν αυτά ήταν υπονομευτές, ήταν ανθέλληνες, ήταν κακοί και πρώτα απ΄ όλα κατηγορήθηκαν από την τότε Κυβέρνηση και μετά από το ίδιο τους το κόμμα.

Όποιος λέει την αλήθεια κι είναι δυσάρεστος λοιπόν δεν μπορεί να είναι εκλόγιμος. Αυτό συμβαίνει και σήμερα ακριβώς, αυτή η φασίζουσα μορφή του λαϊκισμού, αυτή η δουλειά με την πλειοδοσία στην παροχολογία, πρέπει να τελειώσει. Η ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας λοιπόν, η λογική ότι οι κουτόφραγκοι εκεί είναι η αγελάδα που την αρμέγουμε και παίρνουμε τα χρήματα για να ζούμε εμείς καλύτερα, πρέπει να τελειώσει.

Θα σας πω ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα, στο μεταπτυχιακό μου είχα ένα θέμα στην εργασία μου να γράψω μία κοινοτική οδηγία για κάποια αξιοποίηση κάποιων κοινοτικών κονδυλίων και σας λέω ότι πρόσθεσα ένα άρθρο 14 στο οποίο ανέφερα ότι «τα κράτη-μέλη υποχρεούνται να περάσουν και ποινικές διατάξεις, για να τιμωρούνται όσοι κάνουν χρήση αλλότρια της κύριας χρήσης των κονδυλίων των κοινοτικών» .

Και ο καθηγητής μου ο Άγγλος με ρώτησε «μα γιατί το λέτε αυτό κύριε συνάδελφε, είναι καταπληκτική η εργασία σας, το άρθρο 14 τι νόημα έχει, πρέπει να το απαλείψετε». Και λέω τι νόημα έχει; Αν κάποιος κλέψει τα κονδύλια αυτά ή τα πάρει και τα χρησιμοποιήσει για άλλο σκοπό από αυτόν τον κοινοτικό να τιμωρηθεί. «Μα γιατί, λέει, υπάρχει περίπτωση κάποιος να πάρει αυτά τα χρήματα και να τα χρησιμοποιήσει για κάτι άλλο εκτός από το σκοπό τους»;

Βλέπετε ότι η Ευρώπη αποτελείται από λαούς οι οποίοι έχουν διαφορετικές νοοτροπίες, αλλά και διαφορετικές ανάγκες και διαφορετικές προσλαμβάνουσες. Η Ευρώπη λοιπόν στην πορεία της προς την ενοποίηση και την ομοσπονδιοποίηση, θα περάσει από πολύ δύσκολες στιγμές και η νομισματική της ενοποίηση η οποία έγινε και λίγο απότομα αλλά για την Ελλάδα ήταν σπουδαία επιτυχία ότι επιτεύχθηκε, σπουδαία επιτυχία και δεν την έχει πιστωθεί ακόμη ως χώρα, το ότι μπήκε και κλείδωσε την ισοτιμία της στο ευρώ και μπήκε στην ΟΝΕ, είναι άλλο θέμα μετά πως κατάφερε να εκμεταλλευτεί ή να συγκλίνει πραγματικά και δεν πρόκειται να λυθεί αυτή…

Ολοκληρώνοντας λοιπόν θα ήθελα να αναφερθώ επιγραμματικά σε δύο-τρία ακόμη σημεία: Πρέπει σύντροφοι και φίλοι να γίνει από εδώ, να ξεκινήσει η επανάσταση της κοινής λογικής, πρέπει από δω να ξεκινήσει ένα λογικό πάντρεμα σοβαρών γενεών, γενεών των σοβαρών μάλλον.

Βλέπετε ότι η κοινωνία μιλάει για ανανέωση, αλλά για ανανέωση άκριτη. Θέλετε να σας δείξω εγώ 35ρηδες 65ρηδες στη νοοτροπία; Άπειροι. Θέλετε να σας δείξω εγώ 35ρηδες ανεπάγγελτους; Μάλιστα μερικοί θέλουν να γίνουν και πρωτοκλασάτοι Υπουργοί στο μέλλον.

Ή δεν ξέρουμε την παθογένεια που αυτό προκάλεσε με το χώρο μας να έχει το μοναδικό προνόμιο να έχει συνταξιούχους της πολιτικής οι οποίοι μπήκαν στα 25 κι είναι 65 κι ακόμη είναι εδώ και θέλουν να είναι εδώ και βάζουν την προσωπική τους στρατηγική πάνω και από τη χώρα και από το χώρο; Από αυτά πρέπει να απαλλαγούμε τώρα.

Φίλοι και σύντροφοι, θέλω επίσης να επισημάνω ότι μόνο μέσα από την αυτενέργεια, αυτοβουλία, επιχειρηματικότητα, μπορεί να περάσει το μέλλον κι αυτό θα περάσει μόνο αν εμείς από δω, τα παιδιά μας, οι φίλοι μας, όλοι, καταλάβουν ότι το όνειρό μας δε βρίσκεται αλλού, ούτε στην Ευρώπη, ούτε στην παροχολογία την αριστερή, ούτε στο λαϊκισμό το δεξιό, ούτε στα φαντάσματα που κυνηγάμε τα πατριωτικά.

Διότι εθνικά υπερήφανος και ανεξάρτητος, είναι όποιος είναι οικονομικά αυτοδύναμος και είναι ξεκάθαρο. Το όνειρο λοιπόν της Ελλάδας της ευρωπαϊκής, ξεκινάει από μένα τον ίδιο, από σας τον καθέναν ξεχωριστά. Έτσι λοιπόν δε γίνονται θεσμοί και δε γίνεται κράτος, αν δεν αλλάξουμε εμείς από μόνοι μας.

Φέρτε όποιο μοντέλο θέλετε, φέρτε από όποια χώρα της Ευρώπης θέλετε και φαντάζεστε το καλύτερο μοντέλο. Αν δεν αλλάξουμε νοοτροπία και λογική δεν πάμε πουθενά και από εδώ σήμερα από την Ελιά φυτρώνει αυτή η καινούρια νοοτροπία.

Έρχεται η γενιά των επαγγελματιών, η γενιά από την αγορά των επιτυχημένων ανθρώπων και όχι των ανεπάγγελτών, η γενιά των ανθρώπων των εραστών της πολιτικής, η γενιά αυτών που πετυχαίνει πρώτα στο στίβο της αγοράς και μετά έρχεται να προσφέρει. Πρώτα αποδεικνύει με τα εύσημά της τι μπορεί να κάνει και μετά φίλοι και σύντροφοι έρχεται στην πολιτική.

Όχι στον κομματικό σωλήνα, αλλά όχι και στις προσωπικές στρατηγικές. Όχι στη λογική του σήμερα πάω με τον έναν, μετά με τον άλλον, μετά δε μου βγαίνουν τα κουκιά και ξανάρχομαι. Φίλοι και σύντροφοι, είναι αδήριτη ανάγκη επιτακτική από εδώ να ξεκινήσει η Ελιά, από εδώ να σηκώσει επανάσταση, από εδώ να έρθει η γενιά του καινούριου.

Γεια σας και με τη νίκη.