Λόγω της καθυστερημένης άφιξης του αδελφού του από τη Γερμανία
Με την ευκαιρία σας γνωστοποιώ δυο λόγια που έστειλα και δημοσιεύτηκαν στη σημερινή «Μακεδονία» ΄χάρις στον Μιχάλη Αλεξανδρίδη.
Ο Σίμος Μπαλουκτσής πορεύτηκε στη δύσκολη ζωή του γενναία.
Στα χρόνια του, (του 1-1-4,της χούντας, του Ανδρέα), ήταν μπροστά «με την αφοβιά σα σημαία»που λέει κι ο ποιητής.
Τώρα τελευταία, σα νάξερε. Σπατάλησε με περηφάνια τις αναπνοές του, πορεύονταν με τη δική του πικρή αξιοπρέπεια, έψαχνε μόνος το δρόμο «π΄ άκρη δεν έχει».
Οι σύντροφοί του θα τον θυμόμαστε, έτσι, ψηλό, δυνατό, ευθυτενή, αψίκορο, τελειομανή, με το άδολο βλέμμα και την καρδιά μικρού παιδιού που αρνιόταν να μεγαλώσει.
Κώστας Γ. Μαμέλη