|
Ομιλία Ευάγγελου Βενιζέλου, Προέδρου του ΠΑΣΟΚ, στη συνεδρίαση της ΚΠΕ του ΠΑΣΟΚ
 H χώρα, ένα μόλις μήνα μετά τις εκλογές, πάσχει από ένα πρωτοφανές στρατηγικό κενό. Δεν έχουμε πλαίσιο αναφοράς, δεν έχουμε καθαρή προοπτική, δεν ξέρουμε πού ακριβώς βρισκόμαστε και ποιο θα είναι το επόμενο βήμα.
H σκληρή διαπραγμάτευση, η υπερήφανη, η υποδειγματικά ριζοσπαστική που θα άλλαζε τους ευρωπαϊκούς, αν όχι τους παγκόσμιους, συσχετισμούς να μετατρέπεται σε μια σειρά από τεχνάσματα, από τρικ για λέξεις και προσχήματα.
Και τελικά το αποτέλεσμα ήταν να μετονομάσουμε την τρόικα σε τρεις θεσμούς, το Μνημόνιο σε δανειακή σύμβαση, και να κατασκευάσουμε το νέο μύθο μικρής διάρκειας ότι άλλο η δανειακή σύμβαση, άλλο το Μνημόνιο, άλλο το πρόγραμμα
Έγινε το μεγαλύτερο διαπραγματευτικό λάθος που μπορούσε να γίνει. Άνοιξαν περιττά μέτωπα με όλες σχεδόν τις χώρες στην Ευρωπαϊκή Ένωση για εσωτερική κατανάλωση. Έγινε εσφαλμένη εκτίμηση των συσχετισμών και μεταξύ χωρών και μεταξύ πολιτικών Κομμάτων στην Ευρώπη και μεταξύ προσώπων.
Στην πραγματικότητα σκηνοθετήθηκε ένα show για εσωτερική κατανάλωση, γεμάτο πρωτοφανή υποκρισία, αλαζονεία και αυταρέσκεια. Φτάσαμε στο σημείο ο Υπουργός των Οικονομικών, αυτός που πρέπει να εκφράζει την φερεγγυότητα του δημοσίου και προς τα μέσα και προς τα έξω, να λέει σήμερα το καταπληκτικό «Διαφωνώ με τον εαυτό μου» και να λέει χτες το εξίσου καταπληκτικό «Θα βρούμε ένα τρόπο να τους κοροϊδέψουμε».
Και όλα αυτά στην ελληνική τηλεόραση χωρίς να έχει συνείδηση ότι ό,τι λέγεται στην ελληνική τηλεόραση, λέγεται αυτοστιγμεί στα παγκόσμια Μέσα Ενημέρωσης και φτάνει στα γραφεία όλων των Πρωθυπουργών και όλων των Υπουργών Οικονομικών της Ευρώπης και του κόσμου.
Από το σκληρό rock φτάσαμε μέσα σε λίγες εβδομάδες στο e-mail Βαρουφάκη – Κοστέλο
Και βέβαια όλα αυτά οδηγούν, μετά τον Ιούνιο, πού; Κατά το μύθο βραχείας διάρκειας οδηγούν μετά τον Ιούνιο στο πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης. Μετά τον Ιούνιο «απελευθερωνόμαστε». Η αλήθεια είναι ότι μετά τον Ιούνιο απλώς ετοιμαζόμαστε, πλησίστιοι, να μπούμε στο Μνημόνιο 3, με νέο δάνειο. Από εκεί που θα είχαμε βγει ήδη, από τα τέλη Φεβρουαρίου, από τη λογική των Μνημονίων και θα είχαμε κάνει το πρώτο βήμα προς την ομαλότητα και προς την επάνοδο στις αγορές.
H αιδήμων σιωπή σε σχέση με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο απεκαλύφθη τι έκρυβε: την κανονική συνέχιση του προγράμματος, το Μνημόνιο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου το σκληρότερο δηλαδή, τις συνεχείς αξιολογήσεις.
Υπήρχε το σχέδιο B; Δεν υπήρχε. Απεδείχθη ότι κάθε προσπάθεια να αλλάξει το σχέδιο Α, σε πηγαίνει πίσω, όπως έγινε και στην Κύπρο; Σε πηγαίνει σε χειρότερη θέση και όχι σε καλύτερη;
Διχάστηκε το έθνος στη βάση ενός ψέματος. Διχάστηκε το έθνος στη βάση μιας φτηνής δημαγωγίας, που μοίρασε τους Έλληνες σε δήθεν μνημονιακούς, δοσίλογους, προδότες, ενδοτικούς και δήθεν αντιμνημονιακούς, σκληρούς, πατριώτες, υπερήφανους, τσαμπουκάδες, που δεν φέρνουν κανένα αποτέλεσμα.
Βρισκόμαστε στο απόλυτο στρατηγικό κενό. Είναι όλα στον αέρα. Τα δημόσια έσοδα μειώνονται, τα έσοδα των ασφαλιστικών ταμείων μειώνονται, οι χρηματοδοτικές ανάγκες αυξάνονται, οι επενδύσεις αδρανοποιούνται, ο ρυθμός ανάπτυξης δυστυχώς τείνει να ξαναγίνει αρνητικός, το πρωτογενές πλεόνασμα εξανεμίζεται. Η χώρα αναγκάζεται να μπει σε μια διαπραγμάτευση επί της ουσίας υπό συνθήκες πολύ χειρότερες για την οικονομία της, άρα πολύ πιο ασθενής διαπραγματευτικά.
Μπορούσε η Κυβέρνηση να κάνει κάτι διαφορετικό; Ναι, να αποδεχτεί το πλαίσιο μέσα στο οποίο βρισκόμασταν.
Αντί να το κάνει αυτό, θέλησε να αλλάξει τις λέξεις και στις λέξεις θυσίασε τα πράγματα και τελικά δεν έμειναν ούτε οι λέξεις, ούτε τα πράγματα. Γιατί φυσικά από ένα σημείο και μετά το σύστημα σε εκδικείται. Όταν δει ότι δεν μπορείς να κάνεις μια ουσιαστική διαπραγμάτευση, αρχίζει το πουλόβερ να ξηλώνεται και οι απαιτήσεις να αυξάνονται.
Αρχίζουν όμως και αποκαλύπτονται οι προθέσεις, επειδή έχουμε έναν Υπουργό Οικονομικών ο οποίος είναι τόσο ενθουσιασμένος από τη φωνή του και από την παράστασή του στα μέσα ενημέρωσης. Δεν ξέρω πότε ακριβώς κάνει τους σχεδιασμούς, γιατί είναι συνεχώς σε κάποιο μέσο ενημέρωσης, ή εάν δεν είναι σε μέσο ενημέρωσης είναι στο blog ή στο twitter, άκουσα σήμερα ότι η εύκολη ιδέα είναι μια έκτακτη εισφορά.
Όταν εμείς αγωνιστήκαμε να μειώσουμε την έκτακτη εισφορά αλληλεγγύης και να ελαφρύνουμε τα φορολογικά βάρη, ιδίως της μεσαίας τάξης, τώρα έχουμε το σχέδιο του πλήρως αποδεκατισμού της μεσαίας τάξης, όση έχει απομείνει.
Γιατί αποφεύγουν τη Βουλή;
Έχουν νομιμοποίηση; Έχουν συσχετισμό; Έχουν την αποδοχή των βουλευτών τους; Τι εικόνα δημιουργείται διεθνώς όταν η γερμανική Βουλή συζητά και ψηφίζει για το ελληνικό πρόγραμμα, η Ελληνική Βουλή να μη συζητά και να μην ψηφίζει. Η κυβέρνηση έχει τη δεδηλωμένη πλειοψηφία της Βουλής; Διαθέτει πράγματι στη μεγάλη αυτή επιλογή που κάνει διεθνώς, στη δέσμευση της χώρας, διαθέτει την εμπιστοσύνη της πλειοψηφίας της χώρας; Εάν τη διαθέτει, πρέπει να το αποδείξει. Και πρέπει να το αποδείξει με συζήτηση και ψηφοφορία στην τροποποίηση και παράταση της δανειακής σύμβασης. Τη δανειακή σύμβαση την έδωσα στον κ. Τσίπρα ως κείμενο να τη δει. Παραπέμπει ρητά στο μνημόνιο, όπως είπα και προηγουμένως. Είναι το πρόγραμμα. Δεν είμαστε καλόγηροι του μεσαίωνα να βαφτίζουμε το κρέας ψάρι.
Έχει πολύ μεγάλη σημασία να πούμε ότι η προσβολή προς το Κοινοβούλιο είναι ένα πολύ σημαντικό θεσμικό ζήτημα.
Η εικόνα μιας κυβέρνησης που φοβάται τους βουλευτές της, είναι ένα πάρα πολύ σοβαρό πολιτικό ζήτημα και όλα αυτά συνθέτουν ένα ακόμη πιο σοβαρό ζήτημα διεθνούς αξιοπιστίας της χώρας. Γιατί πώς μπορείς να διαπραγματευτείς, να απαιτήσεις, να προστατευθείς, να προχωρήσεις, όταν λες στη διεθνή κοινότητα ότι φοβάμαι τους βουλευτές μου και τη Βουλή μου;
Το υποκατάστατο της απουσίας της κοινοβουλευτικής συζήτησης για το πρόγραμμα, είναι η πρόταση για τη σύσταση εξεταστικής επιτροπής για τα μνημόνια. Αυτό είναι το πιο ευχάριστο νέο των τελευταίων ημερών, ειδικά για μας, γιατί είναι πράγματι εξαιρετική ιδέα, την οποία θα ψηφίσουμε με πολύ μεγάλο ενθουσιασμό στη Βουλή
Για να δούμε λοιπόν πού βρισκόταν η ελληνική οικονομία το 2009; Τι έγινε με το μνημόνιο 1; Τι έγινε με το μνημόνιο 2 και πώς πάμε τώρα ,με τα μάτια κλειστά ,στο μνημόνιο 3 αντί να βγούμε στο ξέφωτο της προληπτικής πιστωτικής γραμμής;
Ας παραδεχτούν ότι υπάρχει μόνο μία εθνική στρατηγική. Έκαναν λάθος. Και το λάθος αυτό έχει τεράστιο κόστος.
Πρέπει η χώρα να αποκτήσει προοπτική και για να αποκτήσει προοπτική πρέπει να αντιληφθεί που πατά και που πηγαίνει. Γιατί όταν μια χώρα ζει μέσα σε μια εικονική πραγματικά που η ίδια με χειροκροτήματα υποδέχεται και αναπαράγει, κινδυνεύει. Δεν ξέρει που πατά και που πηγαίνει.
* Ολόκληρη η ομιλία, εδω: http://www.evenizelos.gr/393-speeches/politicalspeeches/speeches2015/4882-2015-02-28-14-40-31
|
