ΦΙΛΟΧΟΥΝΤΙΚΕΣ ΣΥΜΠΤΩΣΕΙ

Δημήτρης Κανελλόπουλος, ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ

Χθες, η «Καθημερινή» δημοσίευε στη σελίδα 7 μια συνέντευξη με έναν συγγραφέα το βιβλίο του οποίου πρόσφερε στους αναγνώστες της την ίδια μέρα μια άλλη κυριακάτικη εφημερίδα, η «Δημοκρατία». Το ακόμα πιο παράδοξο (ή, μήπως, όχι;) είναι πως πρόκειται για ένα βιβλίο φιλοχουντικό!

«Μιλάει στην “Καθημερινή” ο συγγραφέας της βιογραφίας του Γιώργου Παπαδόπουλου, Μάνος Χατζηδάκης», έλεγε η εφημερίδα και το βιβλίο είναι «Η 21η Απριλίου και το καθεστώς του Γιώργου Παπαδόπουλου». Διαβάζουμε στον πρόλογο του εν λόγω… ιστορικού πονήματος για το ξημέρωμα της 21ης Απριλίου 1967: «Οι αναφορές όλων των Διοικητών των Μονάδων ανέφεραν ότι ο Λαός σε κάθε περιφέρεια υποδέχονταν την Επανάσταση με ανακούφισι, ακόμη και ενθουσιασμό».

Ο Μάνος Χατζηδάκης (τραγική συνωνυμία και συνεπωνυμία) σπεύδει να εξηγήσει ότι «από της επικρατήσεως της 21ης Απριλίου, αντιπολιτευόμενοι και μη, χαρακτήριζαν το εγχείρημα της 21ης Απριλίου ως Επανάστασι. Και μόνον, έπειτα από τη δημοσίευσι του Δ’ Ψηφίσματος, επεβλήθη ο όρος Πραξικόπημα».

Και cd δώρο!

Η εφημερίδα «Δημοκρατία» είναι γνωστή για τα ακροδεξιά της αισθήματα και τα δώρα που μοιράζει (χθες πρόσφερε σε cd και την απολογία του Παπαδόπουλου). Το περίεργο (;) είναι με την… ευρωπαϊκή «Καθημερινή», που επέλεξε στην επέτειο των 50 ετών από την «επανάσταση» της 21ης Απριλίου 1967 να πάρει συνέντευξη από έναν φιλοχουντικό συγγραφέα για ένα χουντικό βιβλίο.

Και για να μην έχουν καμιά απορία οι αναγνώστες της, εξηγεί ο συγγραφέας στο εισαγωγικό: «Υπάρχει μία ιστορική περίοδος και η ανάγκη να καταγραφεί με ψυχραιμία (sic!) Μέχρι τώρα μόνο η μία πλευρά έχει ακουστεί».

Επιδεικνύει σε φωτογραφία την ιδιόχειρη αφιέρωση του πραξικοπηματία. Στο κείμενο περιγράφεται η γνωριμία μεταξύ του συγγραφέα και του δικτάτορα. «Ηταν 1994, εκείνος μόλις 19 χρόνων και μέλος της ΕΠEΝ όταν κατάφερε να έρθει σε επαφή με τη σύζυγο του Παπαδόπουλου, Δέσποινα.

»Της ζήτησε να του γνωρίσει τον Παπαδόπουλο. “Θα έρθεις μαζί μου στο επισκεπτήριο της Πέμπτης”, του υποσχέθηκε εκείνη. Ετσι κι έγινε. Ανέβηκαν μαζί την τσίγκινη σκάλα των γυναικείων φυλακών που οδηγούσε στην απομονωμένη πτέρυγα όπου κρατείτο.

»Ο Χατζηδάκης ήταν αγχωμένος. Θυμάται πως με δυσκολία ψέλλισε μερικές κουβέντες, αλλά ο “πρόεδρος” –όπως τον αποκαλεί ακόμα και σήμερα– τον έκανε γρήγορα να νιώσει άνετα.

»Επιασαν την κουβέντα και του προσέφερε τσιγάρο. Ο πατέρας του, που τον συνόδευε, αστειεύτηκε πως αυτό το τσιγάρο θα μπει σε προθήκη στο σαλόνι τους. “Για εμένα επρόκειτο για έναν θρύλο. Είμαι Παπαδοπουλικός”, παραδέχεται σήμερα ο Χατζηδάκης».

Η «Καθημερινή», συνεισφέροντας στην ενημέρωση δίνει και μια εικόνα για το σήμερα: «Πίσω από κλειστές πόρτες, οι εναπομείναντες χουντικοί συνέχισαν να συγκεντρώνονται σε συνεδριακές αίθουσες ξενοδοχείων, να αναπολούν τα “περασμένα μεγαλεία”. Γι’ αυτούς η δικτατορία ήταν “Επανάσταση” και οι βασανισμοί ή η εξορία ουδέποτε υπήρξαν».

Ο Μ. Χατζηδάκης «ασχολείται επισταμένως με την ιστορική έρευνα, τη δημοσιογραφία και τη συγγραφή βιβλίων», ενώ «έχει ασχοληθεί με τη σύγχρονη πολιτική ιστορία». Το μόνο που δεν προτάθηκε από τις δύο εφημερίδες (ακόμα) είναι να συγγράψει ο ίδιος και τα νέα σχολικά βιβλία Ιστορίας!