Δεν συμμετείχε σε κάποιον αγώνα, δεν κυνήγησε ένα μετάλλιο, δεν το έκανε καν για να μπει σε κάποιο βιβλίο με ρεκόρ. Απλά ήθελε να κάνει ποδήλατο τσεκάροντας τον εαυτό του… Κι ο εαυτός του ή μάλλον τα πόδια του, τον έφεραν από το Λόκερεν του Βελγίου στη Μυτιλήνη, τόπο καταγωγής της συζύγου του. Εκεί κάτω από το άγαλμα της ελευθερίας στο λιμάνι της πόλης όπου αποβιβάστηκε από το πλοίο που τον έφερε από την Καβάλα, στην αγκαλιά της γυναίκας του Μαρίας Ελευθερίου Μάρτη και του γιού τους, ο 44χρονος Στίβεν Φακ κατάλαβε πως είχε διασχίσει ολόκληρη την Ευρώπη με το ποδήλατο του. Με τελικό προορισμό τη Μυτιλήνη που εννιά χρόνια τώρα έκανε δεύτερο σπίτι του.

Στις 18 του περασμένου Ιουλίου, ο 44χρονος ξεκίνησε μόνος του ένα ταξίδι προς τη Γαλλία. Δεν είχε προετοιμαστεί για κάτι τέτοιο. «Η μεγαλύτερη του διαδρομή στην ισιάδα του Βελγίου ήταν 180 χιλιόμετρα» λέει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η σύζυγος του Μαρία.

Στα σύνορα με τη Γαλλία πληροφορήθηκε για τις φωτιές που κατάκαιγαν τα δάση της «και έστριψε για τη Γερμανία». Αυτό ήταν… Βασιζόμενος στην επιμονή, στη θέληση και στην αποφασιστικότητά του έγραψε μια ιστορία προσωπικής υπέρβασης αλλά και οικογενειακών δεσμών που ενώνουν το Βέλγιο με την Ελλάδα.

Το ταξίδι του πέρασε από τη Γερμανία, την Αυστρία και την Ουγγαρία, ακολουθώντας τη μεγάλη πορεία του Δούναβη, πριν συνεχίσει προς τα Βαλκάνια. Οι φωτογραφίες του που δημοσίευε καθημερινά σε μια ομάδα σε μέσο κοινωνικής δικτύωσης δείχνουν σύνορα, ποτάμια, γέφυρες, πόλεις και μικρούς σταθμούς μιας μεγάλης διαδρομής.

«3.000 χιλιόμετρα, 21 σκασμένα λάστιχα και ένα ταξίδι που ξεκίνησε χωρίς σχέδιο, Η αγάπη κάποιων ανθρώπων για το ποδήλατο είναι πραγματικά μεγάλη. Το ίδιο μεγάλη μπορεί να είναι και η αγάπη για έναν τόπο με τον οποίο συνδέεσαι συναισθηματικά» αναφέρουν τα μέλη του Ποδηλατικού Συλλόγου Λέσβου που δημοσιοποίησαν και το γεγονός.

Στο ταξίδι του ποδηλάτησε σε άσφαλτο αλλά και σε χωμάτινους δρόμους, ενώ αρκετές φορές βρέθηκε αντιμέτωπος με μια ιδιαίτερη «πρόκληση»: δρόμους που εμφανίζονταν στην εφαρμογή πλοήγησης αλλά στην πραγματικότητα δεν υπήρχαν. Το ταξίδι μόνο εύκολο δεν ήταν. Στην πορεία είχε 21 σκασμένα λάστιχα, αντιμετώπισε αρκετές μικροζημιές και χρειάστηκε πολλές φορές να επιστρατεύσει τις τεχνικές του γνώσεις και την ψυχραιμία του για να συνεχίσει. Και όλα αυτά, χωρίς συνοδευτικό όχημα, χωρίς ομάδα υποστήριξης και χωρίς κάποιον επαγγελματία να βρίσκεται δίπλα του. Μαζί του είχε δύο συσκευές εντοπισμού, μία τοποθετημένη στο ποδήλατο και μία στις αποσκευές του.

Από το Βέλγιο, η Μαρία Ελευθερίου – Μάρτη παρακολουθούσε την πορεία του συζύγου της, γνωρίζοντας ανά πάσα στιγμή περίπου πού βρισκόταν. Για εκείνη, το ταξίδι ήταν μια διαφορετική εμπειρία. Δεν βρισκόταν πάνω στο ποδήλατο, αλλά ζούσε καθημερινά την αγωνία, την αναμονή και την αγωνία της διαδρομής μέσα από τις συσκευές εντοπισμού. Έβλεπε την πορεία του και περίμενε να φτάσει κάθε φορά στον επόμενο προορισμό. Χρειάστηκε περίπου 28 ημέρες για να ολοκληρώσει το εγχείρημά του, με μόλις τρεις ημέρες ξεκούρασης. Καθημερινά διένυε περίπου 120 χιλιόμετρα, ενώ υπήρχαν ημέρες κατά τις οποίες έφτασε ακόμη και τα 160 χιλιόμετρα, ανάλογα με τη δυσκολία και τα υψομετρικά της διαδρομής. Συνολικά διένυσε περίπου 3.000 χιλιόμετρα.

Η διαδρομή του πέρασε από το Βέλγιο, τη Γερμανία, την Αυστρία, τη Σλοβακία, την Ουγγαρία, τη Σερβία, τη Βόρεια Μακεδονία και τη βόρεια Ελλάδα. Από τη Θεσσαλονίκη συνέχισε προς την Καβάλα και στη συνέχεια ταξίδεψε ακτοπλοϊκώς για τη Μυτιλήνη. Και τελικά τα κατάφερε να φτάσει στη Λέσβο την ημέρα της ονομαστικής εορτής της συζύγου του η οποία με το γιό τους είχαν στο μεταξύ φτάσει στο νησί.

«Η άφιξη στη Μυτιλήνη δεν ήταν απλώς ο τερματισμός μιας μεγάλης ποδηλατικής διαδρομής. Ήταν η ολοκλήρωση ενός εγχειρήματος που ξεκίνησε χωρίς συγκεκριμένο σχέδιο και εξελίχθηκε σε μια προσωπική δοκιμασία αντοχής, επιμονής και θέλησης» λένε τα μέλη του Ποδηλατικού Συλλόγου Λέσβου που συναντήθηκαν με το Στίβεν Φακ. Και συνεχίζουν: «Στη συνάντηση, έγινε αναφορά στον τρόπο με τον οποίο ο Στίβεν προετοίμασε τεχνικά το ποδήλατο και τον εξοπλισμό του, στις δυσκολίες που αντιμετώπισε στον δρόμο, αλλά και στην ψυχολογική προετοιμασία, η οποία στην πραγματικότητα γινόταν καθημερινά, καθώς κάθε νέα μέρα έφερνε και μια καινούργια πρόκληση».

Στην ίδια συνάντηση η συζήτηση επεκτάθηκε και στην ποδηλατική κουλτούρα του Βελγίου και ειδικότερα στο Λόκερεν. Όπως είπε ο Στίβεν, στο Βέλγιο το ποδήλατο αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας πολλών πολιτών, ενώ οι τοπικές αρχές επενδύουν σημαντικά στις υποδομές ποδηλασίας και στη μικροκινητικότητα μέσα στον αστικό ιστό. Οι πολίτες έχουν περισσότερα κίνητρα να χρησιμοποιούν το ποδήλατο στις καθημερινές τους μετακινήσεις και, παράλληλα, υπάρχει μια διαφορετική κουλτούρα συνύπαρξης μεταξύ ποδηλατών, πεζών και οδηγών μηχανοκίνητων οχημάτων. Οι οδηγοί είναι περισσότερο εξοικειωμένοι με την παρουσία των ποδηλατών στον δρόμο και με την ανάγκη προστασίας των ευάλωτων χρηστών του δημόσιου χώρου.

Ας σημειωθεί ότι τις επόμενες ημέρες, ο Στίβεν θα έχει την ευκαιρία να ποδηλατήσει μαζί με μέλη της ποδηλατικής κοινότητας της Λέσβου. Αυτή τη φορά, όμως, όχι για να καλύψει άλλα 150 ή 180 χιλιόμετρα, αλλά για να απολαύσει τον τόπο στον οποίο μόλις έφτασε.

Ο Στίβεν Φακ γνωρίστηκε με τη Μαρία Ελευθερίου-Μάρτη τον Αύγουστο του 2017. Η Μαρία εργαζόταν ως Τεχνολόγος Ακτινολόγος στο Γενικό Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης «Παπαγεωργίου» κι ο Στίβεν είχε έρθει από το Βέλγιο μαζί με μια τεχνική ομάδα για να εγκαταστήσουν ένα νέο ακτινολογικό μηχάνημα. Μετά την πανδημία γεννήθηκε ο γιός τους και μετακόμισαν όλοι μαζί στο Βέλγιο όπου πλέον ζουν. «3000 χιλιόμετρα με το ποδήλατο» λέει στο ΑΠΕ ΜΠΕ η Μαρία Ελευθερίου Μάρτη. «Κι όλα αυτά τα χιλιόμετρα για να γλυτώσουμε από ένα αεροπορικό εισιτήριο» καταλήγει γελώντας. Αυτό έγραφε και η πινακίδα με την οποία με το γιό της και την οικογένεια της στο νησί τον υποδέχτηκαν στη Μυτιλήνη τη μέρα της γιορτής της.