Αυτή είναι μια μέρα υπερηφάνειας τόσο για τον αμερικανικό λαό, όσο και για την Ομογένεια. Για τον αμερικανικό λαό γενικά γιατί βάζει φρένο στην κρίση που η χώρα περνά τα τελευταία χρόνια. Αποδοκίμασε μαζικά έναν επικίνδυνο δημαγωγό και καταδίκασε τον αποτρόπαιο τρόπο που αντιμετώπισε τους μετανάστες.

Στέλνει μήνυμα καθησύχασης στον Κόσμο.

Ο αμερικανικός λαός στην απόγνωσή του, στράφηκε ενάντια σε μια ελίτ που φροντίζει μόνο τον εαυτό της. Αποφάσισε να δοκιμάσει έναν χαρισματικό ηγέτη εκτός του πολιτικού συστήματος, τον Ντόναλντ Τραμπ, που υποσχέθηκε να λύσει τα σοβαρότερα προβλήματα που αντιμετωπίζει η χώρα από «την πρώτη μέρα» της προεδρίας του: Την ακρίβεια και τους «ατέλειωτους» πολέμους. Όμως, έκανε το αντίθετο. Και έπεσε ανοιχτά, απροκάλυπτα, σαν κατσαρίδα πάνω στο δημόσιο χρήμα.

Και ο λαός στη σοφία του, με πόνο και διστακτικά αρχικά, αλλά μαζικά αργότερα, τον αποδοκίμασε και τον απέρριψε. Υπερασπίστηκε τις αρχές και αξίες της χώρας που την «Έκαναν Μεγάλη». Υπερασπίστηκε το Σύνταγμά της.

Ο Τραμπ βεβαίως δεν τελείωσε. Θα παραμείνει πρόεδρος για τα επόμενα δύο χρόνια και μάλιστα πολιτικά πληγωμένος. Και σε αυτά τα 2 χρόνια πολλά μπορούν να συμβούν. Μπορεί για παράδειγμα να κάνει τρέλες στο Ιράν, ή ν’ αρχίζει έναν νέο πόλεμο κάπου για να αισθανθεί ξανά την προεδρική αίγλη.

Ωστόσο, αυτή την φορά δεν θα ενεργεί ανεξέλεγκτος. Αυτή είναι η μεγάλη διαφορά στην εποχή Τραμπ πριν και μετά τις ενδιάμεσες εκλογές.

Αλλά αυτή είναι και μια ιστορική μέρα για την Ομογένεια. Εκλέχτηκαν έξι παιδιά της Ομογένειας στην Ομοσπονδιακή Βουλή και πολλοί άλλοι σε διάφορες θέσεις, σε τοπικό επίπεδο, ενώ αποκτήσαμε πάλι, μετά από 13 χρόνια, και έναν γερουσιαστή. Πρόκειται για μια νέα γενιά ομογενών που διεκδικούν ηγετικές θέσεις στη χώρα. Που όμως δεν έχουν τους ίδιους δεσμούς με την Ελλάδα που είχαν οι προηγούμενοι από αυτούς.

Ωστόσο, σήμερα τίθεται επιτακτικά το ερώτημα αν η ευρύτερη Ομογένεια συμβαδίζει με αυτούς, αν τους καταλαβαίνει και αν τους στηρίζει. Πολλά εξαρτώνται από την απάντηση στο ερώτημα αυτό.

Όμως θέλω, πριν κλείσω το πανηγυρικό αυτό σχόλιο, να απευθύνω δυο λόγια εκτίμησης στους εργαζόμενους στα ΜΜΕ της Ελλάδας και αν μου επιτρέπεται να τους προβληματίσω:

Κάνατε, κατά την ταπεινή μου γνώμη, σωστά την δουλειά σας που αφιερώσατε στην Ομογένεια αρκετό από τον χρόνο των προγραμμάτων σας για την κάλυψη των αμερικανικών εκλογών. Μεταδώσατε παντού την πραγματική εικόνα των δυνατοτήτων αυτού του κομματιού του Ελληνισμού. Επιβεβαιώνετε έτσι την ανάγκη που υπάρχει και που πολλοί από εμάς υποστηρίζουμε για μεγαλύτερη ακόμα προσέγγιση των Αποδήμων με την μητέρα πατρίδα. Ένα σημαντικό βήμα ήδη έγινε με την παροχή ψήφου από τους τόπους κατοικίας μας. Δεν αρκεί.

Λάβετε, όμως, αν είναι δυνατόν, υπόψη σας και το εξής: Δεν είναι αρκετό να ρωτάμε τι θα «κάνει ο άλφα ή ο βήτα πολιτικός για την Ελλάδα», όπως π.χ. υποβλήθηκε πολλές φορές η ερώτηση για τον εκλεγμένο γερουσιαστή Πάππα.

Πρέπει, επιτέλους, να τεθεί και το ερώτημα τι κάνει η Ελλάδα γι’ αυτούς όταν εκείνοι την χρειάζονται… ή τι κάνει γενικά η χώρα για τον Απόδημο Ελληνισμό. Δεν νομίζετε;