Η συμφωνία της λίμνης των Πρεσπών είναι μια βλαπτική για τα εθνικά μας συμφέροντα συμφωνία.
Κατέστη δυνατή, αφού προηγουμένως η κυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου απέστη από την εθνική γραμμή των αρχών της δεκαετίας του 1990, αλλά και από την πιο συμβιβαστική γραμμή που διαμορφώθηκε το 2008. Κατέστη δυνατή από μια κυβέρνηση, της οποίας ο βασικός εταίρος διακήρυσσε εδώ και χρόνια ότι είναι αυτονόητο δικαίωμα των Σκοπίων να αυτοπροσδιορίζονται ως «Μακεδονία» και ο λαός τους ως «Μακεδόνες».
Τα άκρως προβληματικά σημεία της συμφωνίας των Πρεσπών είναι τα ακόλουθα:
1.Η ονομασία «Βόρεια Μακεδονία» ισχύει έναντι όλων (erga omnes) μόνο για τη χρήση του ονόματος από το κράτος των Σκοπίων, τις δημόσιες υπηρεσίες και οργανισμούς του. Ιδιώτες και οντότητες μη κρατικές δεν δεσμεύονται.
2.Πλην των πινακίδων αυτοκινήτων, κωδικοί που περιλαμβάνουν σκέτους τους όρους «Μακεδονία και Μακεδονικός» και αποδόθηκαν στα Σκόπια από τον Διεθνή Οργανισμό Τυποποίησης δεν αλλάζουν.
3.Εμπορικά σήματα και επωνυμίες επιχειρήσεων μπορεί να προσαρμοσθούν στον όρο «Βόρεια Μακεδονία» μετά από διαπραγματεύσεις στη βάση της αρχής της καλής θέλησης των δύο μερών. Όχι ,συνεπώς, υποχρεωτικά.
4.Ενώ στο κείμενο της συμφωνίας διευκρινίζεται ότι το γλωσσικό ιδίωμα των Σκοπίων ανήκει στην οικογένεια των νοτιοσλαυικών γλωσσών, όλως περιέργως ως επίσημη γλώσσα των Σκοπίων αναγνωρίζεται η «μακεδονική». Δεν γίνεται, δε, η παραμικρή μνεία στο γεγονός ότι ένα μεγάλο τμήμα του πληθυσμού της γείτονος χώρας ομιλεί τα Αλβανικά.
5.Το πιο κρίσιμο όλων. Τα δύο μέρη (Ελλάδα και Σκόπια) μπορούν να εννοούν και να χρησιμοποιούν τους όρους «Μακεδονία» και «Μακεδόνας» με εντελώς διαφορετικό τρόπο, σύμφωνα με την ιστορική και πολιτιστική κληρονομιά εκάστου μέρους. Με άλλα λόγια, τα Σκόπια μπορούν να χρησιμοποιούν τους παραπάνω όρους σύμφωνα με τη διαμορφωμένη εθνική τους συνείδηση, δηλαδή με τρόπο που υποδηλώνει εθνική ταυτότητα. Και για να μην μείνει καμμιά αμφιβολία περί αυτού, ορίζεται στο περιβόητο άρθρο 7 ότι «Μακεδονία» και «Μακεδόνας» για την Ελλάδα σημαίνουν τη βόρεια περιοχή της χώρας μας, ενώ για τα Σκόπια σημαίνουν το σύνολο της επικράτειάς τους, τη γλώσσα τους και τον πληθυσμό τους με τα χαρακτηριστικά τους.
Ένα ανύπαρκτο έθνος αναγνωρίζεται πλέον ως επίσημο έθνος.

Ένας διεθνιστής της κυβερνώσας Αριστεράς θα μπορούσε να ρωτήσει με επιτηδευμένη αφέλεια: κι αν όλα αυτά συμβαίνουν, ποιος είναι ο εθνικός κίνδυνος που διατρέχουμε από ένα αδύναμο κράτος, όπως τα Σκόπια ;
Η απάντηση είναι ότι ποτέ ο κίνδυνος δεν ήταν τα Σκόπια. Ο κίνδυνος θα προέλθει από μεγαλύτερες δυνάμεις της Βαλκανικής, αν στο μέλλον αλλάξει ο  συσχετισμός δυνάμεων και αποκτήσουν ηγεμονική επιρροή  οι δυνάμεις αυτές, οι ίδιες που στο παρελθόν αιματοκύλισαν τα μακεδονικά εδάφη στο όνομα της «ενιαίας, μεγάλης Μακεδονίας» και του «μακεδονικού έθνους». Και τότε, θα μας κουνούν το δάκτυλο, γιατί εμείς σπεύσαμε να αναγνωρίσουμε τα ανύπαρκτα.
Ένα ναυάγιο του σήμερα μπορεί να προδιαγράψει την ήττα του αύριο.