Εθνική γραμμή : Υπάρχει ;
Πως μπορεί να υπάρξει ;
——————————————————————————————–
του Ελευθερίου Τζιόλα,
H αβεβαιότητα και η ανασφάλεια εγκαθίστανται μονιμότερα στη δημοσία σκηνή και τη ζωή των ανθρώπων όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και το Δυτικό κόσμο.
Η μάλλον μακρά περίοδος που διανύουμε, -ήδη, δεκαπέντε (15) χρόνια από τους ‘’δίδυμους πύργους’’, δεκατρία (13) από τον πόλεμο στο Ιράκ, έξη (6) από την ‘’αραβική’’, ορθότερα, ‘’ισλαμιστική –φονταμενταλιστική’’ άνοιξη, πέντε (5) από τον πόλεμο στη Συρία, επτά (7) από την οικονομική κρίση-, αυτή, λοιπόν, η μακρά περίοδος απαιτεί πλέον ψύχραιμη ανάλυση βάθους και νέα προτάγματα, νέα ατζέντα, με αντικατάσταση των συνηθισμένων, στην πράξη αποσαθρωμένων προτεραιοτήτων και την ακύρωση του υποκριτικού λόγου.
Το αίτημα της ασφάλειας στη χώρα μας, συνεξαρτημένο και από την κλιμάκωση αμφισβητήσεων κυριαρχικών της δικαιωμάτων σχεδόν σε όλο το μήκος των συνόρων της (Τουρκία, fYROM, Aλβανία), αναδεικνύει σε πρωτεύουσα θέση τα ζητήματα εθνικής στρατηγικής. Ενώ, και στην Ευρώπη το μόνιμο έλλειμμα κοινής γεωπολιτικής οπτικής και πραγματικής κοινής εξωτερικής πολιτικής και πολιτικής άμυνας καθιστά την Ε.Ε. δύναμη χωλαίνουσα, υπαγόμενη στα ζωτικά στην αμερικανική ομπρέλα. Ζητήματα πραγματικών ερεισμάτων και συμμαχιών ισχύος, καθώς και ζητήματα αποτελεσματικής εθνικής πολιτικής και στα εξωτερικά μέτωπα και στο εσωτερικό πεδίο βρίσκονται στην αιχμή της περιόδου. Η όποια υπερβάλλουσα ρητορική κενή περιεχομένου, είναι άχρηστη και οι όποιες αγκυλωτικές ιδεοληψίες επικίνδυνες. Αποτελούν, μάλλον, το αντίστροφο του ζητούμενου. Αντίθετα, η ύπαρξη καλοσχεδιασμένης εθνικής πολιτικής, ταυτόχροιανα με τη σταθερή ενδυνάμωση της χώρας, σε συνάφεια με τη θέση και τα »κεκτημένα» της χώρας, η εξασφάλιση στα πλαίσια της αναγκαίας αμοιβαιότητας και υποστήριξης, ισχυρών ερεισμάτων και συμμαχιών, η ρεαλιστική και ενεργή συμμετοχή σε οντότητες ισχύος (ευρωπαϊκές, διεθνείς και διακρατικές) με εκτόπισμα και καταλυτικό ρόλο αποτελούν τα κυρίαρχα καθήκοντα. Το ιστορικό δίδαγμα είναι ότι η Ελλάδα όταν τοποθετήθηκε-συμμετείχε στο πλαίσιο τέτοιων οντοτήτων-συμμαχιών και με εθνική ηγεσία αντίστοιχη των καιρών μεγαλούργησε (περίοδος Ε.Βενιζέλου).
Ο ‘’ψυχρός πόλεμος’’, και η εξ αυτού διπολικότητα και διαίρεση του κόσμου, αποτελεί ύλη για τους ιστοριογράφους. Ο χώρος και οι δυνάμεις των »αδέσμευτων» με τις υπαρκτές, τότε, φωτεινές ηγεσίες δεν ανιχνεύονται, πλέον, ουσιαστικά πουθενά. Η προσέγγιση των εξελίξεων, της θέσης της χώρας και των γεωπολιτικών μεταβολών μέσα από σχήματα εκείνης της περιόδου, ή παραπλήσια, δεν συνιστούν απλώς καθυστέρηση, οδηγούν, όταν οι φορείς τους βρεθούν σε θέση αποφάσεων, σε επιλογές επικίνδυνων δρόμων. Πολύ περισσότερο, το έλλειμμα εθνικής γραμμής, οι προσφιλείς τακτικισμοί και οι συνακόλουθες μοιραίες παλινωδίες, οι συμπεριφορές εφησυχασμού, μετακύλισης και κατευνασμού συνιστούν τις πλέον αρνητικές προϋποθέσεις για κάθε αποτρεπτική και αποτελεσματική στάση στο σήμερα και το αύριο.
Η Ελλάδα συμμετέχει σε ορισμένους σημαντικούς, από τους σημαντικότερους στην αβέβαιη διεθνή σκηνή, οργανισμούς, ενώσεις και συμμαχίες. Πρέπει να αντιληφθούμε, και ιδιαίτερα να αντιληφθούν οι κρατούντες, ότι στην εξελισσόμενη μακρά περίοδο κρίσεων και αναταράξεων, η ενεργή συμμετοχή της σ΄ αυτούς και η αξιοποίηση δραστήρια και συνεχώς κάθε δικαιώματος της ως μέλους τους σχετίζεται καθοριστικά, πρωτίστως με την ασφάλειά της. Αλλά, ταυτόχρονα και ισοδυνάμως, σχετίζεται και με τη διαμόρφωση, στις υφιστάμενες συνθήκες, θετικών προοπτικών και υπό όρους εναλλακτικών δυνατοτήτων. Θετικών και εν δυνάμει εναλλακτικών προοπτικών με την έννοια της αξιοποίησης, μαζί με άλλους (από τους εντός των οργανισμών, αλλά σταθμισμένα και με εκτός αυτών), των προσφερόμενων περιθωρίων και δυνατοτήτων (θεσμικών, οικονομικών, τεχνολογικών, αμυντικών, υποκειμενικών), ώστε με συντονισμένη δράση και σχεδιασμό να μετατοπίζονται οι ισορροπίες, να μεταβάλλονται προοδευτικά οι ασκούμενες πολιτικές και να αναμορφώνονται οι προσανατολισμοί. Η σταθερή κατεύθυνση είναι να διατηρούνται ακμαίοι οι πανανθρώπινοι σκοποί, και, επίσης, να συνυπάρχουν ζωντανές και να συν-αγωνίζονται οι δυνάμεις των προοδευτικών αλλαγών, ώστε, μέσα στο χρόνο, να αξιοποιήσουν ερχόμενες θετικές μεταβολές, ωθώντας προς την ποιοτική υπέρβαση και την Αλλαγή.
Από τη στιγμή, που τα μεγάλα κοινωνικά σχέδια (των μεγάλων ανατροπών και των βαθιών αλλαγών) δεν διαθέτουν ευνοϊκό περιβάλλον διεθνές ή περιφερειακών ζωνών, ούτε υπαρκτές εν ενεργεία στρατηγικές, ούτε συγκροτημένες δυνάμεις, ο ρεαλισμός, από τη μια, της ασφάλειας της Πατρίδας (ως έθνους και ζώσας κοινωνίας, και ταυτόχρονα, ως βάσης στρατηγικής δράσης), κι από την άλλη, της πορείας της σε προοδευτικές συμπράξεις με παρουσία και πρωτοβουλίες καθίσταται κυρίαρχη επιλογή.
Το προτεινόμενο στρατηγικό πλαίσιο αναγνωρίζοντας τη φύση και τις απειλητικές προκλήσεις της περιόδου, επιβάλλει, άμεσα, να αναδιατυπωθεί και υποστηριχθεί με λόγο καθαρό και έντιμο και να πραγματωθεί με πολιτικές συγκεκριμένες σε Ελλάδα και παντού, – χωρίς, όπως είναι φυσικό, αντινομίες προς την ευρωπαϊκή μας συμμετοχή και λειτουργία- , ό,τι έχει σχέση με τις έννοιες : Πατρίδα, σύνορα, ασφάλεια, εθνική ταυτότητα και εθνική κουλτούρα.
• Πατρίδα, σαν κοιτίδα ιστορική, οντότητα κυρίαρχη, εθνική και κοινωνική, δομή δημοκρατική – κρατική, βάση διαχρονική, πανανθρώπινων ιδανικών και σκοπών. Σε αντιδιαστολή με την πατριδοκαπηλία, το σωβινισμό και τον εθνικιστικό τυχοδιωκτισμό.
• Σύνορα, σε αντιδιαστολή με την αφασία περί μη ύπαρξης, ρευστοποίησης, ή/και »κατάργησης» τους, ακριβώς, δηλαδή, όπως θα το ήθελε η επιθετική καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση, ή, ο Τ. Ερντογάν με τον επεκτατικό του αναθεωρητισμό (!).
• Ασφάλεια, σε αντιδιαστολή με την άγνοια κινδύνου, σε αντιδιαστολή με την εθελοτυφλία και την μακαριότητα της απονεύρωσης σε υπαρκτούς κινδύνους και απειλές , σε αντιδιαστολή με την »αφέλεια ηλιθίων» ότι το σπίτι μας είναι υπόθεση και ευθύνη άλλων.
• Εθνική ταυτότητα, με ρίζα και αναφορά στον Ελληνισμό, ως »ανήκειν», ως ιστορική, πνευματική, αξιακή, ουμανιστική φυσιογνωμία και δυναμική. Σε αντιδιαστολή με τον φυλετικό ρατσισμό, τον αυταρχικό εθνικισμό και τον ακροδεξιό ευτελισμό.
• Εθνική κουλτούρα (πατριωτική, λαϊκή, αγωνιστική, ενοποιητική, απελευθερωτική), σε αντιδιαστολή με τον χυλό της πολυπολιτισμικότητας και τις συγκολλήσεις της πολυπολικότητας. Σε αντιδιαστολή με την ακύρωση του ηγεμονικού ρόλου της ελληνικής εθνικής ταυτότητας (για την Ελλάδα στην Ελλάδα). Εθνική ταυτότητα στον ζωτικό και απαραίτητο ρόλο κορμού για την ύπαρξη και ανάπτυξη της ελληνικής κοινωνίας και ταυτόχρονα τη συνάρθρωση και ενσωμάτωση άλλων πληθυσμιακών κατηγοριών. Εθνική κουλτούρα με καταλυτικό το ρόλο διεθνούς σημασίας της ελληνικότητας.
Θεσσαλονίκη, 22 Δεκεμβρίου 2016