ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΝΥΠΙΑΓΩΓΩΝ ΣΤ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΕΠΤΑΠΥΣΡΓΙΟ

ΨΗΦΙΣΜΑ ΓΕΝΤΙ ΚΟΥΛΕ

Αναπαράγοντας την ρητορική της Δεξιάς, η υπουργός Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη επιχείρησε να παραδώσει μαθήματα «πολιτιστικού πατριωτισμού» στα εγκαίνια του περιπτέρου του Οργανισμού Διαχείρισης και Ανάπτυξης Πολιτιστικών Πόρων (ΟΔΑΠ) στη ΔΕΘ – αποσιωπώντας προκλητικά το αίτημα του ΣΦΕΑ 1967-1974, του Δήμου Νεάπολης- Συκεών, των εκπαιδευτικών φορέων και των αντιστασιακών οργανώσεων να εξαιρεθεί το Επταπύργιο από τη «λίστα γαστρονομίας», δεξιώσεων, και γενικότερα ιδιωτικής εκμετάλλευσης: «Εάν θέλουμε να πάμε μπροστά την πατρίδα, είπε, εάν θέλουμε να δούμε την Ελλάδα του 2030 έτσι όπως ο καθένας από εμάς επιθυμεί για τον ίδιο και κυρίως για τα παιδιά μας, δεν μπορούμε να μένουμε μόνο στις υποδομές. Οι υποδομές είναι απαραίτητες, αλλά πρέπει να αλλάξουμε νοοτροπία και να εκμεταλλευτούμε όλες τις δυνατότητες που μας δίνει ο δημόσιος αλλά και ο ιδιωτικός τομέας».

Το Γεντί Κουλέ (Επταπύργιο), ιστορικό φρούριο και μετέπειτα φυλακή στην Άνω Πόλη της Θεσσαλονίκης, χτίστηκε στα βυζαντινά χρόνια και πήρε τη σημερινή του μορφή κυρίως κατά την οθωμανική περίοδο, τον 15ο αιώνα. Από τα τέλη του 19ου αιώνα χρησιμοποιήθηκε ως φυλακή, ιδιαίτερα σκληρών συνθηκών.

Στη διάρκεια του 20ού αιώνα έγινε διαβόητο για την κράτηση πολιτικών κρατουμένων, ιδιαίτερα κομμουνιστών αντιστασιακών. H φυλακή έκλεισε το 1989, όταν ο χώρος αποδόθηκε ως μνημείο στο υπουργείο Πολιτισμού, που πέτυχε την ένταξή του, τέλη δεκαετίας του ’80, στα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.

Ως «μνημείο-φυλακή, κολαστήριο, που συνδέθηκε με τη δικτατορία του Μεταξά, τη γερμανική κατοχή, τον Εμφύλιο και τη χούντα των συνταγματαρχών», το είχε περιγράψει σε επιστημονική ημερίδα το 2025 και η αναπληρώτρια προϊσταμένη της Εφορείας Αρχαιοτήτων Πόλης Θεσσαλονίκης Ελισάβετ Τσιγαρίδα, επιβεβαιώνοντας ότι το υπουργείο Πολιτισμού «αντιμετωπίζει με σεβασμό τις διαφορετικές πτυχές της μακράς ιστορίας του, σε μια προσπάθεια να αναδείξει τη διπλή ταυτότητα του Επταπυργίου, ως βυζαντινό μνημείο και ως φυλακή». Γι’ αυτό, πριν ακόμα στεγνώσει το μελάνι του σχετικού νόμου, ο ΟΔΑΠ αποφάσισε να εκμισθώσει τη λειτουργία 27 πωλητηρίων σε αρχαιολογικούς χώρους και μουσεία της χώρας, τη στιγμή που οι υποδομές αυτές έχουν κατασκευαστεί ή ανακαινιστεί με δημόσιους και ευρωπαϊκούς πόρους – μόνο το νέο πωλητήριο της Ακρόπολης χρηματοδοτήθηκε με 600.000 ευρώ από το Ταμείο Ανάκαμψης.

Και ενώ η κ. Μενδώνη διερρήγνυε τα ιμάτιά της στη Βουλή και ξεφώνιζε για «ιδεοληψία και φαυλότητα» όσους καταγγέλλουν ότι ιδιωτικοποιείται η πολιτιστική κληρονομιά της χώρας, ο ΟΔΑΠ έχει ήδη συνάψει πολλαπλές συμβάσεις με την ιδιωτική εταιρία «MECCANICA GROUP Α.Ε.» σε πλήθος μουσείων και αρχαιολογικών χώρων! Αναρωτιόμαστε, πώς συμβιβάζεται η επίσημη κήρυξη σε ιστορικό τόπο του «συνήθη τόπου των εκτελέσεων» – στο υπό ανάπλαση πάρκο/μνημείο της Εθνικής Αντίστασης στις Συκιές Θεσσαλονίκης – με την μίσθωση για ιδιωτικές εκδηλώσεις των πρώην φυλακών Επταπυργίου (μνημείο της UNESCO), ένα διαχρονικό σύμβολο καταπίεσης αλλά και αγώνα για ελευθερία, δημοκρατία και κοινωνική δικαιοσύνη;

Καλούμε το Υπουργείο Πολιτισμού να ΔΙΑΓΡΑΨΕΙ ΑΜΕΣΩΣ το Επταπύργιο από την αγοραία, ανίερη «λίστα γαστρονομίας» και να το κηρύξει σε χώρο ιστορικής μνήμης, σε Μουσείο της Εθνικής και της Αντιδικτατορικής Αντίστασης – όπως πάγια διεκδικούν ο ΣΦΕΑ 1967 1974, οι αντιστασιακές οργανώσεις και οι κοινωνικοί φορείς της Θεσσαλονίκης.

Ως ΣΤ΄ Σύλλογος εκπαιδευτικών «ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ» απαιτούμε:

• Να αποσυρθεί άμεσα το Επταπύργιο από κάθε κατάλογο εμπορικής ή γαστρονομικής αξιοποίησης του ΟΔΑΠ.

• Να καταργηθεί ο νόμος που επιτρέπει την ιδιωτική εκμετάλλευση ιστορικών και αρχαιολογικών χώρων.

• Να αναδειχθεί το Επταπύργιο σε Μουσείο της Αντίστασης στη Ναζιστική κατοχή, και της Αντιδικτατορικής Αντίστασης, όπως διεκδικούν εδώ και χρόνια οι αντιστασιακές οργανώσεις και οι φορείς της πόλης.

• Να προστατευθεί η πολιτιστική κληρονομιά ως δημόσιο κοινωνικό αγαθό και όχι ως πεδίο επιχειρηματικής δραστηριότητας.

• Να καταργηθεί το εισιτήριο στο χώρο του μαρτυρίου.

• Να επιχορηγηθεί η αναστήλωση και η συντήρηση του Επταπυργίου, όπως και το κάστρο της περίκλειστης πόλης.

Κανένα τραπέζι πάνω στους τόπους των εκτελεσμένων. Καμία εμπορευματοποίηση της μνήμης.

Το Επταπύργιο ανήκει στην ιστορία, στους αγώνες του λαού και στις επόμενες γενιές – όχι στην αγορά.