ΖΑΡΩΤΙΑΔΗΣ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΑΠΘ ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟ

Δελτίο του Εθνικού Πανεπιστημίου του Κιέβου Taras Shevchenko. Οικονομικά, 2017; 2(191): 50-54УДК 334.7JEL ταξινόμηση: O32, O33DOI: https://doi.org/10.17721/1728-2667.2017/191-2/8G. Ζαρωτιάδης, PhD, Αναπληρωτής Καθηγητής Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ), Θεσσαλονίκη, Ελλάδα

./01’23245,016’4/ 016’4/&7%893%06.%2’& :2; <‘%=/;&%.%/& 6′> ;?>,&/0.2;
!»#$%&’&() #$+%(» +%, -$» .»/0’-1%( 1%#.»+/» 1% ‘+2&0,3/ 4.& ,0#-151-)1/ -$» 6+7&. #&%-.120-1&% &8 2&0.(«&1/1″9 :»-; +/ -$» 4+-$ +% , -$» 5″‘&#1-) &8 -«#$%&’&()3/ «5&’0-1&% #$+%(«/; -$» 4$»%&6″% &% 1%,0#»/ /)/-«61# 6&,181#+-1&%/ #$+»»%(1%( -$» 5″.)%+-0.» &8 #+41-+’1/6 1-/»’89 !$1/ 1% -0.% +’-«./ -$» .&'» &8 -$» <=> +%, +#+ «61# 1%/-1-0-1&%/ 1% -$» 6&,».% /&#1″-)9 !$» 4.»/»%- 4+4″. #& %-.120-«/ -& -$1/ ,1/#0//1&%9 ?» 8&»&@ + -$»&.»-1#+’ 8.+6″@&.A -$+- #&621%»/ «41/-«6&’&(1#+’ +%, «#&%&61# (.&@-$-$»&.1″/ 1% &., «. -& /0((«/- -$» 1%,0#», #$+%(«/9 B»C- @» ,1/#0// -$» 6&,».% .&'» &8 +#+,»61+ +%, <=>9 ?» #&%#’0,» 2) 4″D /»%-1%( $)4&-$»/» / 8&. 80.-$». .»/»+.#$ +%, ,1/#0//1%( -$» 1%,0#», 4&’1#) 164’1#+ -1&%/9E»)@&.,/F -«#$%&’&() #$+%(«; .&'» &8
А
#+,»61+; .&'» &8 <=>D/»#-&.9

Εισαγωγή.
Η γνώση είναι η κινητήρια δύναμη της ανθρώπινης κοινωνίας. Η γνώση του τρόπου με τον οποίο εξελίσσεται η ανθρώπινη γνώση είναι επομένως ένα κύριο ζήτημα στην οικουμενική φιλοσοφική συζήτηση. Η επιστημολογία ανέπτυξε δύο κύριες αντίπαλες προσεγγίσεις: αφενός την παραδοσιακή αγγλοσαξονική άποψη, όπου κυριαρχεί αυτή η έννοια της (οιονεί) γραμμικής συνέχειας: το «νέο» προκύπτει (και όχι στην άκρη) το «παλιό», που δεν έχει ούτε «ολόκληρες» αναδρομές, ούτε «πεφταστέρια». Στη μεταπολεμική περίοδο, ο «λογικός εμπειρισμός» – η παράδοση που αναπτύχθηκε από τον «Κύκλο της Βιέννης» (Schlick , Waismann, Neurath, Hahn και Carnap) και βασίζεται στην κριτική αφομοίωση του έργου των Russel and White-head [16] και Wittgestein [17]. – γίνεται η κύρια φιλοσοφική τάση στον αγγλοσαξονικό χώρο. Η επιστήμη είναι καθαρά υποδηλωτική διαδικασία: βασίζεται σε απλές εμπειρικές γενικεύσεις. μπορούν πρώτα να αναπτυχθούν θεωρητικοί όροι και μετά να αναπτυχθούν θεωρητικοί νόμοι. Η εξέλιξη της γνώσης είναι α
συνεχής, συσσωρευτική διαδικασία
. Η εξέλιξη των δοκιμασμένων θεωριών επιτυγχάνεται μέσω της ενσωμάτωσης μιας παλαιότερης θεωρίας στο ευρύτερο φάσμα μιας νέας. (Αυτός είναι ο πυρήνας της θεωρίας της «Μείωσης» – Nagel [9]). Αντίθετα, υπάρχει ένα εύρος μη γραμμικών θεωρήσεων, που εκτείνονται από τη χαοτική μοντελοποίηση των στοχαστικά αναδυόμενων εξελικτικών ιδεών έως την ενδογενώς παραγόμενη ακολουθία μεγαλύτερης διάρκειας Διαρκείς επιστημονικές αλλαγές παραδειγμάτων. Στη δεκαετία του εξήντα, η κυριαρχία του «λογικού εμπειρισμού» δεν αμφισβητήθηκε σχεδόν καθόλου. Το βιβλίο του Kuhn, «The Structureof Scientific Revolutions» [7], μπορεί να θεωρηθεί ως το σημείο καμπής στη σύγχρονη επιστημολογία. Σύμφωνα με το newcurrent, η ακραία θετικιστική προσέγγιση είναι παραπλανητική. Για να υποστηρίξει έναν πρωτόγονο εμπειρισμό θυσιάζει τον κύριο παράγοντα της επιστημονικής εξέλιξης, δηλαδή τη δημιουργικότητα και τη φαντασία του ερευνητή. Η ανάπτυξη της επιστήμης δεν είναι μια γραμμική συσσωρευτική διαδικασία, αλλά είναι ένα σύνθετο φαινόμενο, με φάσεις συνέχειας και ασυνέχειας, με βαθιές, ριζικές αναθεωρήσεις και διαλείμματα. (Η συμβολή της ανάπτυξης της «ιστορίας της επιστήμης» ως χωριστού πεδίου από τους Alexandre Koyrè και Herbert Butterfield το 1959 ήταν πολύ κρίσιμη για αυτήν την αναγνώριση.) Η βασική αντίληψη του Kuhn είναι ότι οι επιστημονικές ιδέες κάθε εποχής δομούνται σε ένα κυρίαρχο σύστημα , το οποίο δεν μπορεί να αξιολογηθεί με βάση τα σύγχρονα κριτήρια και αξίες. Η εξέλιξη της επιστήμης είναι α
ριζική, ασυνεχής διαδοχή βίαιων ανατροπών
. Η «κανονική επιστήμη» είναι η καθημερινή δραστηριότητα μιας «επιστημονικής κοινότητας» που υιοθετεί ένα συγκεκριμένο παράδειγμα – ένα δίκτυο θεωρητικών υποθέσεων, ορολογίας και μεθοδολογικών αρχών, καθώς και κοινωνικών και ηθικών αξιών. Σημαίνει την αντιμετώπιση αυτής της επιστημονικής κοινότητας με ζητήματα και ερωτήματα που μπορεί να προκύψουν, κάνοντας χρήση του υπάρχοντος, εγκεκριμένου παραδείγματος. Καθώς η «κανονική επιστήμη» εξελίσσεται, οι «ανωμαλίες» συσσωρεύονται. Αργά ή γρήγορα, στήνεται μια περίοδος «εξαιρετικής επιστήμης», που σημαίνει την αντιπαράθεση αντιφατικών «παραδειγμάτων». Αυτή η περίοδος κρίσης οδηγεί σε μια «επιστημονική επανάσταση», που σημαίνει την κυριαρχία ενός νέου παραδείγματος, που εξουσιοδοτείται μέσω της γενικευμένης αποδοχής του από μια νέα επιστημονική κοινότητα. Μια νέα περίοδος «κανονικής επιστήμης» θα ξεκινήσει, όπου η πολεμική ψύχεται, η κοινωνική δημιουργικότητα διοχετεύεται ξανά και η επιστημονική παραγωγικότητα ανατινάζεται. Η επιρροή του προϋπάρχοντος «λογικού εμπειρισμού» είναι προφανής, καθώς ο Kuhn αναγνωρίζει την περίοδο του «κανονικού επιστήμη» ως εκείνη όπου η πραγματική επιστήμη αναπτύσσεται γόνιμα. Είναι επίσης πολύ ενδιαφέρον ότι ο Schumpeter [12] χρησιμοποιεί ένα παρόμοιο σχήμα για να περιγράψει την ιστορική εξέλιξη διαφορετικών σχολών στα οικονομικά. Αντιλαμβάνεται επίσης την ανάπτυξη των οικονομικών ιδεών ως μη γραμμική: μια επιτυχία

WordPress theme: Kippis 1.15