Είναι δυνατή μία μονομερής προσφυγή στα διεθνή δικαιοδοτικά όργανα
για τη διεκδίκηση των γερμανικών οφειλών;
Η συζήτηση για τις γερμανικές οφειλές διεξάγεται επί δεκαετίες μέσα σε ένα διπλό σφάλμα. Από τη μία πλευρά, το ζήτημα υποβιβάζεται σε πεδίο ιστορικής μνήμης ή ηθικής αποκατάστασης, λες και πρόκειται για υπόθεση συμβολική και όχι για ανοιχτή διακρατική και νομική διαφορά. Από την άλλη, καλλιεργείται κατά καιρούς η εντύπωση ότι αρκεί μια πολιτική δήλωση ή μια απλή προσφυγή στη Χάγη για να κινητοποιηθεί αυτομάτως ένας διεθνής μηχανισμός δικαίωσης. Και οι δύο προσεγγίσεις συσκοτίζουν την πραγματική δομή του προβλήματος.
Οι γερμανικές οφειλές συνιστούν σύνθετο πλέγμα κρατικών και ατομικών αξιώσεων. Η δικαστική ικανοποίησή τους εξαρτάται όχι μόνον από το ουσιαστικό δίκαιο, αλλά και από την ύπαρξη ειδικής δικαιοδοτικής βάσης. Συνέχεια ανάγνωσης



